کد خبر:۱۳۸۷۳۳
امام صادق (ع): روزهدار دو وقت خوشحال است
امام صادق (ع) ميفرمايند: روزهدار دو وقت خوشحال است؛ يكى هنگام افطار و ديگرى هنگام ملاقات با پروردگار.
به گزارش گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، آيتالله جوادي آملي در رابطه با نقش روزه در تحصيل درجات تقوا و لقای حق گفت: روزه براى اين است كه انسان به تقوا برسد. «لعلّكم تتقون» (183 سوره بقره)
سرّ و باطن روزه چيست؟
وي گفت: انسان باتقوا دو درجه دارد؛ يكى همان بهشتى كه در آن نعمت هاى فراوان موجود است، «إنّ المتقين فى جنّاتٍ ونَهَرٍ» و اين براى لذايذ ظاهرى است و يكى هم مقام عنداللهى شدن است «فى مقعد صدقٍ عند مليكٍ مقتدر» كه در اين مرحله ديگر سخن از سيب و گلابى نيست، چون جنت و نهر، مأكولات و مشروبات از آنِ جسم و بدن اوست، امّا لقاى حق براى روح اوست و اين سرّ و باطن روزه است. (54 و 55 سوره قمر)
استاد حوزه با اشاره به كلام امام صادق (ع) گفت: «للصائم فرحتان، فرحة عند إفطاره و فرحة عند لقاء الله» روزهدار دو وقت خوشحال است؛ يكى هنگام افطار و ديگرى هنگام ملاقات با پروردگار و در جاى ديگر مىفرمايند: «للصائم فرحتان حين يفطر و حين يلقى ربّه عزّ وجلّ». (وسائلالشيعه، ج 10، ص400 و 403)
وي ادامه داد: روزهدار در بعضى دعاها از خداوند، جمال تام مىخواهد: «اللّهم إنّى أسألك من جمالك بأجمله وكلّ جمالك جميل» (دعاي سحر)
وصيت ليلي به مجنون: به موجودى كه با يك تب از بين مىرود، دل نبند
آيتالله جوادي آملي با اشاره به تبيين عشق مجازى و حقيقى، توسط نظامى گنجوى گفت: در پايان امر كه ليلى مريض شد به مادرش وصيت كرد و گفت: مادر پيام مرا به مجنون برسان و به او بگو اگر خواستى به كسى علاقهمند شوى، به موجودى كه با يك تب از بين مىرود، دل نبند.
وي در ادامه افزود: حيف است كه انسان به خودش و به غير خدا و به هر آنچه كه متغيّر است، دل ببندد؛ زيرا هر چه غير خداست در معرض زوال و تغيير است و نمىتواند جزاى انسان باشد، ولي جزاى روزهدار، لقاى حق است.
جمال مطلق را در سحرهاى ماه مبارك رمضان بخواهيد و به گوش دادن بسنده نكنيد
اين مرجع تقليد بيان داشت: جمال مطلق را در سحرهاى ماه مبارك رمضان، بخواهيد و به گوش دادن بسنده نكنيد؛ زيرا گوش دادن غير از خواستن است. چه مقام بلندى براى انسان وجود دارد كه از او خواستهاند بگوييد: «اللّهم إنّى أسألك من نورك بأنْوره وكلّ نورك نيّر»؛ اين ادعيه را در ماه مبارك رمضان به ما آموختند براى اينكه انسان روزهدار، لايق چنين سخن گفتن است و اين دهان مىتواند بگويد: «اللّهم إنّى أسألك من جلالك بأجلّه وكلّ جلالك جليل»
وي گفت: سخن از حور و غلمان، سيب و گلابى و جنّات و نهر نيست؛ بلكه سخن از كمالات معنوى است و اين مقام براى انسان وجود دارد، اگر اين مقامات براى ما نبود، دستور خواندن اين دعاها را نمىدادند، بنابراين مىشود به آن مقام رسيد؛ چون مىتوان روزه مستحبى گرفت و افطارى خود را به يك غير مسلمان اسير داد.
لینک کپی شد
گزارش خطا