بهشت مشتاق خديجه، مادر ام‌الائمه

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ بي شك اربابان خرد به اين حقيقت بديهي اذعان دارند كه سرنوشت آدمي با انتخاب‌هاي او در جريان سيال زندگي گره خورده است و اينكه انسان در زندگي هدفي را اختيار كند، مقدمه و علتي براي سعادت و شقاوت دنيوي و اخروي وي مي شود. 
 

تاريخ صدر اسلام مملو از افرادي است كه با انتخاب‌هاي صحيح و تصميم گيري‌هاي بهنگام، سبب آبياري نهال اسلام و تنومند شدن آن شده اند.

اسطوره‌هايي كه سرنوشت تاريخ و بشريت را رقم زده‌، از فشارهاي اجتماعي و شكستن هنجارهاي رايج جامعه هراسي به دل راه نداده‌ و از مسير خود منصرف نشده‌اند؛ اينان سكانداران تاريخ هستند، سكانداراني كه هيچ باكي از حركت كردن برخلاف مسير جامعه نداشتند.

يكي از اين سكانداران تاريخ اسلام كه با شهامت و فداكاري مثال زدني نهال اسلام را آبياري كرد «خديجه بنت خويلد»، همسر پيامبر(ص) بود كه بعدها افتخار به دنيا آوردن سيدة نساءالعالمين، حضرت زهرا(س)، ام‌الائمه را پيدا كرد.

خديجه (س) از تجار شرافتمند مكه بود و از حيث نسب، درايت و ثروت از برترين زنان زمانه خويش به شمار مي آمد؛ گر چه اشراف قريش و بزرگان مكه به طمع ثروت او بارها ميل خود را براي ازدواج با وي اظهار كردند، اما هر بار با جواب رد ايشان مواجه شدند.

 

در سفر تجاري شام كه محمد بن عبدالله (ص) با خديجه (س) قرارداد مضاربه‌اي براي تجارت داشت، خديجه (س) متوجه بركت و فزوني اموالش در اين تجارت شد.

 

«ميسره»، غلام خديجه همراه پيامبر(ص) در اين سفر بود و آنچه را كه از سخنان نيكو، رفتار درست و افكار برگزيده از محمد بن عبدالله (ص) ديده بود براي خديجه (س) نقل كرد.

پس از اين ماجرا بنت خويلد رغبت خويش را براي ازدواج با پيامبر(ص) اعلام كرد، اين در حالي است كه زنان عرب وي را به بهانه اينكه پيامبر (ص) فردي فقير و يتيم است، از اين پيوند نهي مي كردند، اما خديجه (س) كه كرامات اخلاقي پيامبر(ص) را دريافته بود، به طعنه‌هاي آنها توجهي نكرد و به عقد رسول الله(ص) درآمد.

 

 

انتخاب عاقلانه‌ خديجه (س)، نه تنها در برگزيدن پيامبر(ص) به همسري بود، بلكه موجب شد او نخستين زني باشد كه به پيامبر(ص) ايمان آورد و اين مدال افتخار را در تاريخ اسلام از آن خود كرد.

 

افتخارات خديجه (س) به اين نقطه محدود نمي شودغ ايشان از معدود كساني بودند كه به پيامبر(ص) كمك كردند تا دين خدا را استوار كنند.

 

 

حضرت خديجه (س) كه زني ثروتمند بود تمام دارايي خود را در راه اسلام و رسول خدا(ص) بي دريغ بذل كرد و سبب محكم شدن ريشه اسلام شد تا آنجا كه پيامبر (ص) در وصف وي فرمودند: بهشت مشتاق چهار زن است، مريم، خديجه، فاطمه و آسيه زن فرعون.

 

 

شايستگي‌هاي آن بزرگوار به اين نقطه ختم نمي شود؛ خداوند وي را مفتخر به شرافتي كرد كه عالميان به اين جايگاه غبطه مي خورند و او را در مقام سيده زنان دو عالم قرار داد، به طوري كه چهار زن بهشتي؛ آسيه، مريم، كلثوم، ساره را مامور كرد كه براي ولادت فرزندش به كمك وي بشتابند.

اين شرافت براي خديجه كافي است كه او مادر ام الائمه (س) است و از نسل او امامان شيعه به دنيا آمدند تا آن جا كه پيامبر (ص) وجود خديجه را براي حسنين شرافتي برشمرده و وي را بهترين جده ناميدند و چنين فرمودند: «خبر مي كنم شما را به بهترين مردمان از روي جد و جده كه حسن و حسين هستند كه جد ايشان رسول الله است و جده‌شان خديجه بنت خويلد.»

 

خديجه (س) به سبب فضايل و برتري‌هاي خاص خود محبوب پيامبر(ص) بود و تا در قيد حيات بود، پيامبر(ص) با هيچ زني ازدواج نكردند و تمام فرزندان پيامبر(ص)، بجز ابراهيم همه از خديجه بودند.

 

 

محبت پيامبر(ص) تا حدي به خديجه وافر و محسوس بود كه حسادت تنگ نظران را بر مي انگيخت تا آنجا كه پس از وفات اين بانوي بزرگوار نيز به وي حسادت مي كردند.

 

در صحيح بخاري و صحيح مسلم آمده است كه عايشه مي گفت: «هيچ يك از زنان رسول خدا(ص) بر من گران نيامد، به قدري كه خديجه آمد، با اينكه هرگز او را نديده‌ام، ولي رسول خدا(ص) او را زياد ياد مي كرد و مي فرمود: من از او فرزندان نيكوكار و پاك نژاد دارم.»
 
در روايتي از عايشه آمده است: روزي رشك و حسد بر من چيره شد و گفتم: «مگر خديجه پيرزني بيشتر بوده، در حالي كه خداوند بهتر از او را براي تو جايگزين كرده است.» پيامبر (ص) خشمگين شدند و فرمودند: «به خدا سوگند كه بهتر از او جايگزين نشده است موقعي او به من ايمان آورد كه همه مردم كافر بودند و او مرا تصديق كرد، در حالي كه همه مردم من را تكذيب مي كردند و ثروتش را بر من ارزاني داشت، زماني كه مردم من را محروم داشتند و خداوند از او فرزنداني به من داد كه از ديگر زنان اولادي نداشتم.»

 

با وجود اين تنگ نظري‌ها، تاريخ، فداكاري‌هاي حضرت خديجه (س) را از ياد نمي برد و امت مسلمان از او به عنوان ام المومنين ياد مي كند؛ همو كه با جان و مال خود در سختي طاقت فرساي شعب ابي طالب پيامبر (ص) و بني هاشم را ياري كرد.

 

سرانجام حضرت خديجه(س) پس از 25 سال زندگي مشترك با رسول الله در رمضان سال دهم بعثت در 65 سالگي وفات يافت؛ بي شك تاريخ از داشتن ستارگان درخشاني همچون او به خود مي بالد.
 

منابع:
 

تفسير منسوب به امام حسن عسگري
خصال
كشف الغمه
باده ناب در سيره پيامبر خاتم (ترجمه الرحيق المختوم)