حجاج بن يوسف ثقفي: قصد دارم در خونريزي كسي بر من پيشي نگيرد

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو» ؛ شناخت جايگاه ولايت و حب ائمه اطهار (ع) لازمه دينداري هر انسان مسلماني است. علت اين لزوم رابطه مستقيمي است كه بين ايمان به خدا و دوستي با اهل بيت (ع) وجود دارد، تا آنجا كه علاقه و دوست داشتن اهل بيت (ع) مساوي با دوست داشتن خداوند به شمار مي رود.

حب ائمه اطهار (ع) به آن اندازه ضروري است كه پيامبر اسلام(ص) براي ابلاغ رسالت خويش هيچ پاداشي طلب نمي كنند مگر دوستي با خويشاوندانشان. (سوره شورا آيه 23)

خلاصه كلام آنكه محكم شدن رشته هاي ايمان با دوستي و دشمني در راه خدامحقق مي شود. به گونه اي كه تار و پود اسلام را با حب و بغض تنيده اند.

تا به آنجا كه وقتي از امام باقر (ع) از نقش حب و بغض در دين سوال شد؛ ايشان در پاسخ فرمودند: «مگر دين غير از حب و بغض است »و در احاديث ائمه معصومين (ع) نقل شده كه« از محكم ترين دستگيره هاي ايمان دوستي در راه خدا و دشمني در راه خداست .»

اما نكته اي كه در اكثر مواقع مورد غفلت قرار گرفته و موجب آسيب رسيدن به دوستي و ولايت اهل بيت (ع) مي شود فراموش كردن مسئله دشمني و برائت جستن از مخالفين و معاندين اهل بيت (ع) است .

بنا بر تعاليم ديني به همان ميزان كه محبت ورزيدن به اهل بيت (ع) و دوست داشتن آن بزرگواران وظيفه هر مسلماني است، شناخت دشمنان اهل بيت (ع) و ابراز برائت از مخالفين آنان وظيفه هر مسلماني است.

به راستي چرا دوست داشتن اهل بيت (ع) بدون ابراز برائت و دشمني با مخالفان ايشان به دينداري انساني آسيب وارد مي كند؟

 
1-واضح ترين و بديهي ترين دليل آن اين است كه خود اهل بيت (ع) به اين موضوع سفارش فراوان نموده اند و به شيعيان خود دستور داده اند كه با آنان دوستي كنند و از دشمنان ايشان بيزار باشند. به بيان ديگر همان طور كه حب اهل بيت (ع) واجب است بغض به دشمنان ايشان نيز واجب است .

2-هر انسان انديشمندي به اين حقيقت اعتراف مي كند كه لازمه شناخت حق و تشخيص باطل براي جوينده معرفت اين است كه توان شناسايي مرز بين حق و باطل را داشته باشد تا از خطر گمراهي در امان باشد.

مومن به حكم عقل بايد باطل، مظاهر و مصاديق آن را بشناسد تا از خطر گرايش به آن دور باشد. پس از حصول شناخت، وظيفه مسلمانان بيزاري جستن و اعلام برائت از دشمنان دين است زيرا به دوستي گرفتن دشمنان ائمه معصومين (ع) در حقيقت دشمني با ائمه معصومين(ع) است .

در دل دو محبت نمي گنجد محال است كسي هم يزيد را دوست بدارد و هم امام حسين(ع) را.

همان طور كه وظيفه شناساندن اهل بيت (ع) و رواج دوستي با ايشان را داريم وظيفه شناساندن دشمنان ايشان و برائت از آن بدكاران تاريخ نيز به عهده ماست

يكي از دشمنان سفاك و بي رحم خاندان عصمت و طهارت كه در طول زمان حكومت پليد و نكبت بار خود شيعيان را قتل عام كرد حجاج بن يوسف ثقفي است  كه 20سال  از جانب عبدالملك مروان در كوفه، بر ايران و عراق حكومت كرد.

حجاج بن يوسف ثقفي به سنگدلي و بي رحمي در تاريخ اسلام و تشيع شهرت يافته تا آنجا كه مي گويد:« قصد دارم در خونريزي كسي بر من پيشي نگيرد»

وي به شدت با شيعيان علي بن ابي طالب خصومت داشت و با بهانه اي جزئي دسته دسته شيعيان را مي كشت اگر نام زنديق و يا كافري را نزد وي ميبرند خوش تر داشت تا نام شيعه علي را ببرند. حجاج در دوران زعامت خود 150 هزار نفر را به قتل رسانيد.

در كارنامه سياه اين تبهكار به شهادت رساندن قنبر غلام علي بن ابي طالب به جرم محبت امام علي (ع) ثبت شده .حجاج اولين جنايتي كه در رسيدن به حكومت مرتكب شد اين بود كه به سراغ قنبر غلام علي بن ابي طالب رفته و وي را ذبح كرد. ماجراي دلخراش قتل كميل بن زياد و سعيد بن خيبر دو تن از مردان بزرگ شيعه و ياران خاص امام علي (ع) توسط آن جبار گردن كش معروف است

حجاج قصد جان عالمان شيعه را نيز كرده بود و آنها مجبور به فرار و تبعيد اجباري شدند. او دشمني خود را با شيعيان و دوستداران علي (ع) به نهايت رسانيد و دوستداران اهل بيت را كه سبب احياي ولايت علي (ع) مي شدند مورد غضب ،آزار و شكنجه قرار داد و آنها را به قتل رسانيد

و لعنت خداوند بر ستمكاران

 

منابع:

1. ارشاد شيخ مفيد ترجمه رسول محلاتي جلد يك ص 328

2. مهدي موعود ترجمه بحارالنوار ج 13 ص 1192

3. تحف العقول 

4. اسرار آل محمد سليم بن قيس هلالي