اگر مردم مرا ياري مي‌كردند، زمين بركتش را بر آنان ارزاني مي‌داشت

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ مهرباني پروردگار عالميان بر خلايق خود داراي جلوه‌ها و مظاهر متعدد و بسياري است كه از عهده شمارش بيرون است.

 

يكي از اصلي ترين و بارزترين جلوه‌هاي رحمت خداوند، قراردادن ستارگاني است براي هدايت مردم، تا از خطر گمراهي و بيهودگي درامان باشند.

چشمه ساران زلالي كه مردم از آنها مي نوشند و به وسيله آنها هدايت مي شوند، مَثل امامان معصوم(ع) مَثل ستارگاني است كه با غروب هر يك، ستاره ديگري طلوع مي كند. هدايت گراني كه مردم را به سوي خدا مي خوانند و هر كس به آنها ايمان آورد راه به بهشت مي برد.

در برابر اين لطف بي كران خداوند مسلمانان وظيفه دارند كه حجت خداوند را بشناسند و به سمت او بروند و در تمام شئون زندگي خود از او تبعيت محض داشته باشند.

دوم ستاره آسمان ولايت و امامت، حضرت حسن بن علي(ع) است كه بعد از شهادت علي بن ابيطالب(ع) به مقام عظماي ولايت و امامت رسيد.

 

اما افسوس و صد افسوس كه تاريخ سياسي تشيع همواره با تلخي‌هاي بسيار كه از ناحيه جور و ستم مردم بر امام، نشات مي گيرد، همراه است.

داستان جهل و ناآگاهي مردم نسبت به مقام امامت، داستاني قديمي است و يكي از مواقع دردناك و بسيار آزاردهنده تاريخ سياسي تشيع مسئله صلح اجباري امام حسن(ع) با معاويه ملعون است.

آن هنگام كه مردم به امام روي نياورده و ترك اطاعت امام مي كنند و امام حق را عمداً رها كرده و به سمت طاغوت مي روند مطمئناً آينده و سرنوشت دردناكي در انتظار آنان خواهد بود.

 

امام حسن(ع) پس از صلح با معاويه بر منبر رفتند و قسم ياد كردند كه اگر مردم با من بيعت مي كردند و من را اطاعت و ياري مي كردند آسمان قطرات بارانش را و زمين بركتش را بر آنان ارزاني مي داشت و معاويه در خلافت طمع نمي كرد.

 

اهمال مردم در دفاع از امام حسن(ع) و ياري نكردن ايشان به زيان خود مردم تمام شد تا آنجا كه امام (ع) آنان را به مثال قومي دانست كه به دام گوساله پرستي افتاده‌اند، امتي كه به سبب جهالت و ناداني سبط پيامبر(ص) را رها كرده و معدن علم و محل وحي خداوند را ترك گفته‌اند به ناچار بايد به گوساله پرستي بيفتد و حكومت معاويه برازنده آنان است.

 

حكومتي كه سرشار از اشرافي گري و تبعيض بين عرب و عجم و مطرود كردن سنت نبوي است. حكومتي كه ثمره آن يزيد بن معاويه است و حادثه تلخ و جانگداز كربلا را براي تاريخ به يادگار گذاشته است، تاريخ تا به حال بارها و بارها شاهد اين فجايع و ناگواري‌ها نمي بود اگر مردم راه نجات خود را مي شناختند و رستگاري خود را در پيروي از ائمه معصومين مي يافتند.

 

سختي‌ها و ناگواري‌هايي كه به امام حسن(ع) رسيد نه تنها از جانب دشمنان ايشان بلكه از جهل و ناداني ياران و اصحاب ايشان بود، جهل و ناداني از طرف اصحاب هميشه اهل بيت(ع) را آزار داده و تاريخ را دستخوش وقايع تلخي كرده است.

تا جايي كه امت اسلامي به جاي رجوع به سبط پيامبر(ع) به سمت لعنت شدگان از زبان پيامبر رفتند و دچار گوساله پرستي شدند عبرت‌هاي تاريخي به هر انسان شيعي و خردمندي مي آموزد كه اطاعت از امام(ع) حاصل نمي شود مگر با علم به مقام و جايگاه امامت.

 

منابع:

1. اسرار آل محمد .ترجمه  كتاب سليم بن قيس هلالي

2. صحيفه الرضا . ترجمه حجازي