از زمین‌های آماتور تا تقابل با مهدی طارمی

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، تاریخ تقابل‌های دو تیم به نفع ایران سنگینی می‌کند. در دو دیداری که تاکنون برگزار شده، نیوزیلندی‌ها هرگز طعم پیروزی را نچشیده‌اند. نخستین تقابل در سال ۱۹۷۳ با تساوی بدون گل به پایان رسید، اما در سال ۲۰۰۳، ایران با برتری قاطع ۳ بر صفر، زهرِ چشمِ بزرگی از این حریف گرفت. حالا در سومین رویارویی، انتظار می‌رود شاگردان قلعه‌نویی با تکیه بر این پیشینه تاریخی، فاتحِ میدان باشند.

نیوزیلند تیمی با دو چهره‌ی متفاوت است. در یک سو، «کریس وود»، مهاجم ناتینگهام‌فارست قرار دارد؛ بازیکنی که همین چند ماه پیش در لیگ اروپا با گل‌زنی مقابل استون‌ویلا، عیارِ بالایِ خود را به رخ کشید. او تنها تهدیدِ جدی و کلاسِ جهانیِ حریف است که مدافعان ایران باید در طول ۹۰ دقیقه با تمرکز کامل، او را از جریان بازی خارج کنند.

اما در سوی دیگر، اسکواد نیوزیلند از ضعف‌های ساختاری عمیقی رنج می‌برد. در لیست این تیم بازیکنانی دیده می‌شوند که فاصله زیادی با استانداردهای جام جهانی دارند. نمونه بارز این تناقض، «تامی اسمیت» است؛ مدافع ۳۶ ساله‌ای که نه تنها در دسته پنجم انگلیس (لیگ ملی برای تیم برینتری‌تاون) بازی می‌کند، بلکه از نظر آمادگی جسمانی نیز وضعیت مطلوبی ندارد. حضور بازیکنی با ارزش ترانسفرمارکت ۵۰ هزار یورو (حدود ۱۰ میلیارد تومان) و با ظاهری که اضافه وزن را فریاد می‌زند، در بالاترین سطح فوتبال جهان، عجیب‌ترین تصمیم کادر فنی نیوزیلند است.

شاید بتوان این وضعیت را با تیم‌های توگو و ترینیداد و توباگو در جام جهانی ۲۰۰۶ مقایسه کرد که با بردن بازیکنانی از دسته‌های پایین فرانسه و انگلیس، سنت‌شکنی کردند. اما در فوتبالِ مدرنِ ۲۰۲۶، بازی دادن به بازیکنی در سطح تامی اسمیت، یک «هدیه‌یِ تاکتیکی» به مهاجمان سرعتی ایران است. اگر کادر فنی ایران بتواند با پرسِ سنگین روی این نقاط ضعفِ دفاعیِ نیوزیلند، بازی را از جناحین پیش ببرد، پیروزی دور از دسترس نخواهد بود.

انتهای پیام/