لخ پوزنان، «قلی‌زاده» را تنها نگذاشت

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، علی قلی‌زاده، ستاره ایرانی لخ پوزنان، پیش‌تر به دلایل شخصی با تمدید قراردادش مخالفت کرده بود. اما تقدیر، داستان دیگری برای او نوشت؛ یک مصدومیت تلخ که هر بازیکنی را می‌تواند از اوجِ آمادگی به حاشیه ببرد. بسیاری تصور می‌کردند در دنیای حرفه‌ای فوتبال، باشگاه با این اتفاق، قلی‌زاده را به حال خود رها کند، اما مدیران لخ پوزنان مسیری متفاوت را انتخاب کردند.

قلی‌زاده خود در این باره می‌گوید: «سه روز بعد از مصدومیتم تماس گرفتند. آن‌ها می‌دانستند شاید بیشتر از نیم‌فصل نتوانم بازی کنم، اما گفتند هدفمان تمدید قرارداد است.» این جمله، تعریفِ دقیقِ «حرفه‌ای‌گری» است؛ باشگاه نه بر اساسِ بهره‌وریِ آنی، بلکه بر اساسِ «ارزشِ انسانی» و «اعتماد متقابل» تصمیم گرفت.

این اتفاق، تلنگری بزرگ به فوتبالِ ایران است. قلی‌زاده که به دلیل همین مصدومیت، غایب بزرگِ لیست تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ است، در پیامی صریح خطاب به باشگاه‌های داخلی گفت: «همه زندگیِ یک فوتبالیست، پایِ اوست. وقتی یک سال به دلیل مصدومیت بیرون می‌نشینید، فشارِ روانیِ مضاعفی را تحمل می‌کنید.» او از مدیران ایرانی می‌خواهد که اگر روزی برای بازیکنی چنین اتفاقی افتاد، به جای فسخ قرارداد یا فراموشی، با نگاهی انسانی و حمایتی، قرارداد او را تمدید کنند تا بازیکن با خیالی آسوده به مسیرِ بازگشت فکر کند.

واکنش‌های مثبت به این تمدید قرارداد، فقط محدود به هواداران لهستانی نبود؛ بلکه به عنوان یک درسِ مدیریتی در رسانه‌های مختلف بازتاب یافت. لخ پوزنان با این کار ثابت کرد که باشگاه‌داری، فقط خرید و فروشِ بازیکن نیست، بلکه ایجادِ یک رابطه مبتنی بر احترامِ متقابل است.

شاید غیبتِ قلی‌زاده در جام جهانی ۲۰۲۶ برای ما تلخ باشد، اما رفتارِ او و باشگاهش، درسی است که باید در حافظه‌ی فوتبال ایران ثبت شود. اگر به دنبالِ فرهنگِ حرفه‌ای هستیم، این «حرفه‌ای بودن» نه در قراردادهای نجومی، بلکه در لحظاتی مثل همین مصدومیت‌های غیرمنتظره است که معنا پیدا می‌کند.

انتهای پیام/