سقوط در ایستگاه آخر؛
«پروژه پیاتزا» در بنبست بلژیکی! +جدول
هفته نخست لیگ ملتهای والیبال ۲۰۲۶ برای ایران با تلخترین شکل ممکن به پایان رسید. شکست ۳ بر ۲ مقابل بلژیک، تیمی که برای اولین بار حضور در این سطح را تجربه میکند، نشان داد که والیبال ایران نه تنها با روزهای اوج خود فاصله دارد، بلکه در سایه شعار «جوانگرایی» و نام بزرگِ «روبرتو پیاتزا»، در حال درجا زدن در یک مسیر بیسرانجام است.
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، پرونده هفته اول لیگ ملتهای ۲۰۲۶ در برزیلیا برای ملیپوشان ایران در هفته اول بسته شد؛ پروندهای که برآیند آن چیزی جز یاس و ناامیدی برای هواداران والیبال نبود. تیم ملی ایران در حالی مقابل بلژیک صفآرایی کرد که پیشبینی میشد پس از پیروزی روحیهبخش مقابل آرژانتین، این بازی پلی برای تثبیت قدرت تیمِ جدید پیاتزا باشد. اما آنچه در زمین مسابقه رخ داد، یک فروپاشی تاکتیکی و روانی بود که با نتیجه ۲۳-۲۵، ۲۲-۲۵، ۲۵-۲۳، ۲۵-۱۷ و در نهایت ۱۲-۱۵ به سود نماینده اروپا خاتمه یافت.
سرابِ جوانگرایی یا بحرانِ کیفیت؟
مدتهاست که کادر فنی و فدراسیون، پشتِ سپرِ «جوانگرایی» پناه گرفتهاند. اما سوال اساسی اینجاست: آیا جوانگرایی به معنای واگذاری نتیجه به تیمهایی است که وزنه فنی آنها به مراتب سبکتر از والیبال ایران است؟ بلژیک، تیمی که تندروان پیش از بازی به درستی اشاره کرده بود «بازی سختی برای ایران نخواهد بود»، در دو ست نخست عملاً ایران را خلع سلاح کرد. تیمی که برای نخستین بار در لیگ ملتها حضور یافته، چطور میتواند تیمی با ریشه و سابقه ایران را در ست پنجم و در امتیازات حساس تحت فشار قرار دهد؟ اگر قرار است جوانگرایی به قیمتِ از دست رفتن اعتبار والیبال ایران در رنکینگ جهانی تمام شود، باید در تعریف این پروژه بازنگری کرد.
معمایِ ایتالیایی؛ پیاتزا کجای کار است؟
آمدن روبرتو پیاتزا با این وعده همراه بود که والیبال ایران به سبک مدرن ایتالیایی بازمیگردد. اما در بازی با بلژیک، هیچ اثری از آن دیسیپلین و هوش تاکتیکی دیده نشد. تیم ایران در دو ست اول و دوم، در دفاع روی تور و پوشش عقب زمین عملاً سردرگم بود. بازگشت در ستهای سوم و چهارم نیز بیش از آنکه حاصل طراحی کادر فنی باشد، ناشی از افت مقطعی بلژیک و غیرت انفرادی بازیکنان بود؛ اما همین که کار به ست پنجم کشید، دوباره ضعف در مدیریتِ لحظات بحرانی و تعویضهای دیرهنگامِ پیاتزا، پیروزی را تقدیم حریف کرد. مربی بزرگ باید در بازیهای نزدیک تفاوت ایجاد کند، نه اینکه نظارهگرِ شکستِ تیمش مقابل یک تیمِ تازهوارد باشد.
آمار نگرانکننده و هفتهای که سیاه تمام شد
ایران هفته اول را با ۴ شکست و تنها یک پیروزی (مقابل آرژانتین) به پایان برد. باخت به برزیل قابل توجیه بود، اما شکست مقابل بلغارستانِ نهچندان آماده و حالا بلژیکِ بیتجربه، زنگ خطری است که نمیتوان نادیده گرفت. آماری که نشان میدهد ایران در دریافت اول همچنان لرزان است و در سرویسهای تعیینکننده، فاقد تمرکز لازم. این تیم اگرچه در ست چهارم بلژیک را ۲۵-۱۷ در هم کوبید، اما در ست پنجم نشان داد که از نظر ذهنی «برنده» نیست.
نتیجهگیری؛ توهم تحول
والیبال ایران اکنون در وضعیتی قرار دارد که نه میتوان آن را تیمی مدعی دانست و نه تیمی در حال ساخت. اگر قرار باشد با بهترین مربی ایتالیایی و ادعای تغییر نسل، مقابل بلژیک زانو بزنیم، باید پرسید تفاوت این تیم با تیمهای سالیان گذشته در چیست؟ هفته اول در برزیلیا به پایان رسید، اما سوالات بیشمار درباره آینده والیبال ایران همچنان باقی است. آقای پیاتزا باید بداند که در والیبال ایران، زمان به سرعت برای «نامهای بزرگ» تمام میشود.
جدول بعد از بازی ایران و بلژیک:
انتهای پیام
لینک کپی شد
گزارش خطا