مسئولان فرهنگی هم مجرم هستند!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو» - علي‌اكبر رحمتي؛  چندی پیش جشنی تحت عنوان آب بازی مختلط در چند بوستان تهران برگزار شد؛ خبر دستگيري تعدادي از شركت كنندگان در این مراسم، هر چند در نگاه اول خوشايند است اما بي شك با كمي تامل بيشتر در آن، مي توان به عمق سطحي نگري مسئولان در مقولات اجتماعي پي برد.

متاسفانه با معرفي نشدن و يا بد معرفي شدن الگوهاي ایرانی-اسلامی به نسل سوم انقلاب، الگوهاي جديد نابه هنجار جاي خود را در ميان اين نسل باز كرده است.

دستگاه های متعدد مسئول در این زمینه با وظایف و کارکردهای موازی و با سیاست های فرهنگی متفاوت و بعضا متضاد، یا توانایی لازم برای ایفای نقش خود را نداشته و ندارند و یا نمی خواستند و نمی خواهند به آن سمت حرکت کنند، به هر حال اقداماتشان به عمد و یا به سهو نتایج ناخوشایندی داشته است.

فلذا نتیجه شد ظهور الگوهاي جديدي كه كمترين سنخيتي با الگوهاي ايراني و اسلامي نداشته و ندارند؛ راس آنها هم افراد به اصطلاح هنرمند و ورزشکاری هستند که نسبت به بسیاری از احکام و دستورات دینی با عرف جامعه اسلامی تفاوت های فاحش دارند، و طرز رفتار و پوششان بیشتر به هنجارشکنی می ماند.

نگاهي به گذشته نشان مي دهد كه تمام شهرت و ثروت اينان و هويت وجوديشان مديون سهل انگاري، كم كاري، بدسليقگي و البته تعمد بعضی دستگاه هاي فرهنگي كشور است.

برای مثال بخشی از اهالی سینما که نقش عمده اي در بدبين كردن جوانان نسبت به دین و احکام آن ايفا كرده و ظاهر و نوع پوششان، ترویج بی بند و باری است در جشن ها و جشنواره ها و یا رسانه هایی مورد تقدیر قرار می گیرند که عمدتا با حمایت سازمان های دولتی برگزار می شود.

فرا رسیدن هر جشن آيینی، بهانه ای شد برای  تلويزيون و فلان دستگاه مربوط و نامربوط برای دعوت از اين افراد جهت نمايش آخرين مد دلخواه شان و بازگويي زندگي درخشانشان.

همانگونه که گفته شد، هدف و نتیجه اقدامات این چنینی، الگوسازی در جامعه مخصوصا برای نسل جوان است.

 هدف و نتيجه الگوسازي در جامعه هم (از سوی هر کس که باشد)، رفتارسازي جديد منطبق بر آن الگوهاست؛ نمی شود الگوهایی منطبق بر روابط آزادجنسی را ترویج کرد و بعد توقع رفتاردیگری را در جامعه داشت.

نمي شود يك روز خبر تصويب فلان قانون براي مبارزه با بي حجابي و وظايف فلان دستگاه در اجراي آن، به گوش رسد و فرداي آن روز خبر انتشار ویژه نامه و یا برگزاري فلان جشنواره و جشن (بخوانيد شوی لباس) براي تقدير از مظاهر بی حجابی توسط همان دستگاه.

 

گرفتن عكس هاي يادگاري برخی مسئولان با اين عده و دستمزدها، هدايا و وام هاي ميليوني تحت عنوان حمايت از ورزش و هنر هم كه ديگر جز رسم و رسومات كشور شده است، در راستای همان الگوسازی غلط است.

اگر قرار به اجراي طرح عفاف و حجاب در كشور است و اگر قرار به برخورد با مظاهر فساد است كه هست و بايد باشد اولا لازم است كه تمام دستگاه هاي مربوطه در كنار نيروي انتظامي به وظايف خود در قبال اين قانون عمل كنند (و اگر عمل نمي كنند لااقل در جهت عكس آن حركت نكنند) و ثانیا بهتر است به جاي برخورد هاي سطحي، كمي عميق تر و ریشه ای تر به موضوع نگريسته شود.

نگاه عمیق آن است که در کنار برخورد با رفتارهای ناهنجار، با کسانی که به هر شکلی به این نوع رفتارسازی دست می زنند، هم برخورد شود؛ اگر این نوع نگاه وجود نداشته باشد، بی شک اقدامات نیروی انتظامی هم، فقط یک مسکن گذرا و مقطعی خواهد بود.

اتفاقات اخیر کشور نیز، تنها مشتی نمونه خروار است که سیاست های فرهنگی حاکم بر دستگاه های مسئول را نشان می دهد.

از يك سو جشن خانه سينما برگزار مي شود و از سوي ديگر و با فاصله زماني اندك، جشن آب بازی مختلط.

 

در هر دو مراسم بسياري از هنجارها علنا زير پا گذاشته مي شود، افراد شركت كننده در مراسم دوم به حق بازداشت شدند اما از افراد شركت كننده در مراسم اول تقدير هم می شود!! چگونه است، با كساني كه الگوي جوانان هستند هيچ گونه برخوردي صورت نمي گيرد اما با كساني كه تحت تاثير اين افراد به حركات مشابه دست مي زنند، اين گونه برخورد صورت مي گيرد؟ اين پارادوکسی است كه متاسفانه اكنون در سایه نگاه مسئولان براي جامعه مطرح است.

این رفتار متضاد برای جوان نسل سوم جز سردرگمی نتیجه ای ندارد! از سویی دستگاهی از حکومت به او می گوید که حد و حدود حجاب شرعی چنین است و از سویی دیگر دستگاهی دیگر از نظام و روزنامه رسمی دولت (ویژه نامه خاتون روزنامه ایران) کسانی را به عنوان الگوی زن ایرانی مسلمان معرفی می کند که هیچ پایبندی به آن حدود ندارند و این یعنی سردرگمی جوان نسل سوم! پس خیلی دور از واقعیت نیست که بگوییم شریک جرم افراد دستگیر شده در آب بازی مختلط! مسئولینی هستند که برای آنها الگوسازی غلط می کنند!