سابر ایران بدون مدال در آسیا؛ زنگ خطر جدی پیش از ناگویا و مسیر المپیک
حذف زودهنگام تیم ملی شمشیربازی سابر از رقابتهای قهرمانی آسیا و ایستادن در جایگاه نهم، یکی از ضعیفترین نتایج دو دهه اخیر این رشته را رقم زد؛ عملکردی که نهتنها فاصله محسوسی با جایگاه سنتی سابر ایران دارد، بلکه آینده این تیم در بازیهای آسیایی ناگویا و حتی مسیر المپیک ۲۰۲۸ را با ابهام روبهرو کرده است.
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، رقابتهای شمشیربازی قهرمانی آسیا برای تیم سابر ایران با نتیجهای دور از انتظار و نگرانکننده به پایان رسید؛ نتیجهای که میتوان آن را از تلخترین عملکردهای سالهای اخیر این رشته دانست. تیم ملی سابر ایران با ترکیب علی پاکدامن، طاها کارگرپور، محمد فتوحی و نیما زاهدی در نخستین دیدار خود برابر قزاقستان با نتیجه ۴۵ بر ۳۳ شکست خورد و از صعود به مرحله یکچهارم نهایی بازماند. شاگردان محمد رهبری پس از از دست دادن شانس حضور در جمع مدعیان، در جدول تعیین جایگاه برای رتبههای نهم تا شانزدهم به میدان رفتند و با پیروزی برابر فیلیپین و امارات، در نهایت در جایگاه نهم ایستادند.
در بخش انفرادی نیز شرایط چندان متفاوت نبود و علی پاکدامن با حذف در جدول ۱۶ نفره، بهترین نتیجه سابر ایران را ثبت کرد؛ عملکردی که برای تیمی با سابقه قهرمانی و مدالآوری مستمر در آسیا، فاصلهای معنادار با انتظارات دارد.
نگاهی به کارنامه دو دهه اخیر سابر ایران نشان میدهد این تیم همواره یکی از قدرتهای اصلی قاره آسیا بوده و در اکثر ادوار، دستکم در یکی از بخشهای تیمی یا انفرادی روی سکو رفته است. با این حال، این دوره برای نخستین بار طی سالهای اخیر بدون حتی یک مدال برای ایران به پایان رسید؛ اتفاقی که میتواند هشداری جدی در آستانه بازیهای آسیایی ناگویا باشد.
البته روند نزولی تنها به این مسابقات محدود نمیشود. نشانههای افت فنی تیم از المپیک پاریس نمایان شد؛ جایی که علاوه بر کاهش کیفیت نتایج، نشانههایی از سردرگمی در تصمیمات فنی نیز دیده میشد. تغییرات متعدد، وعدههای بازسازی و اصلاح ساختار تیم تا این لحظه خروجی ملموسی به همراه نداشته است.
محمد رهبری، از چهرههای پرافتخار تاریخ شمشیربازی ایران که سالها در موفقیتهای این تیم نقش کلیدی داشته، هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت تا با تکیه بر تجربه و شناخت خود مسیر تازهای را آغاز کند. با این حال، نتایج اخیر نهتنها نشانهای از پیشرفت نشان نمیدهد، بلکه حکایت از عقبگرد دارد. حتی برگزاری اردوهای خارجی از جمله اردوی ایتالیا و صرف هزینههای قابل توجه نیز نتوانست تغییری در روند فنی تیم ایجاد کند.
بخش قابل توجهی از ترکیب فعلی همان سابریستهایی هستند که در سالهای گذشته برای ایران مدالآوری کردهاند و همچنان از نظر فنی در سطح بالایی قرار دارند؛ موضوعی که این پرسش را مطرح میکند که مشکل صرفاً به نام بازیکنان بازنمیگردد و شاید باید ریشهها را در ساختار، برنامهریزی و مدیریت فنی جستوجو کرد.
سابر ایران اکنون در نقطهای حساس ایستاده است؛ فاصله گرفتن از سکوی آسیا، تردید درباره موفقیت در ناگویا و ابهام در مسیر کسب سهمیه و حضور قدرتمند در المپیک ۲۰۲۸، مجموعهای از دغدغههایی است که نیازمند تصمیمگیریهای دقیق و شاید جسورانه در آیندهای نزدیک خواهد بود.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
گزارش خطا