«مدال نقره» در پاتایا، «کارت قرمز» در تهران؛ تحلیل جنجال جدید در کشتی آزاد جوانان

کسب نایب‌قهرمانی با اختلاف تنها ۶ امتیاز نسبت به قزاقستانِ ۱۷۰ امتیازی، در ترازوی قهرمانیِ آسیا شکست محسوب نمی‌شود، اما برای استانداردهایِ کشتی ایران، یک «زنگِ خطر» جدی است. از نظرِ فدراسیونِ کشتی، این ۶ امتیاز، محصولِ کشتی‌هایِ «ترسویی» است که در لحظات سرنوشت‌ساز به قیمت از دست رفتنِ سکوی قهرمانی تمام شد.

فدراسیون در بیانیه‌ی تند و تیز خود، «شجاعانه کشتی گرفتن» را نه یک انتخاب، بلکه یک الزام استراتژیک دانست. نگاهی به عملکردِ نفرات هدف فدراسیون، گویایِ دلایلِ این خشمِ مدیریتی است:

• حذف زودهنگام: عملکردِ «عرفان سیری» (۵۷ کیلو) و «دانیال توکلی» (۹۷ کیلو) که با تنها یک دور کشتی حذف شدند، از دیدِ کادرفنی غیرقابل‌قبول بوده است.
• عدم رضایت از عملکرد: نفراتی همچون «امیررضا تیموری‌زاد»، «سجاد پیردایه»، «محمدمهدی ممیوند» (علی‌رغم کسب نقره) و «امیرحسین خاکپا» تحتِ ذره‌بینِ تندِ مدیریتی قرار گرفته‌اند. خروجِ ۵ نفر از این لیست برای رقابت‌های جهانی، نشان‌دهنده‌ی این است که برایِ فدراسیون، «مدال» به تنهایی کافی نیست؛ «نحوه‌ی دستیابی به مدال» اولویت دارد.

علیرضا دبیر در قامتِ رئیسِ فدراسیون، همواره بر این باور بوده است که کشتی‌گیر ترسو، حتی اگر طلا بگیرد، در المپیک به کارِ ایران نمی‌آید. این سیاست انقباضی دو روی سکه دارد:

نقطه مثبت: ایجادِ ترسِ مقدس از شکستِ بزدلانه؛ این باعث می‌شود کشتی‌گیر حتی در شرایطِ عقب‌افتادگی، تا ثانیه‌یِ آخر برای امتیاز گرفتن حمله کند.

نقطه منفی: خطرِ «سوختنِ استعدادها»؛ جوانانی که در فضایِ پرفشارِ فعلی، به‌جایِ تمرکز رویِ تکنیک، با استرسِ «خط خوردن» روی تشک می‌روند، ممکن است در بلندمدت خلاقیت خود را از دست بدهند.

انتهای پیام/