کد خبر:۱۴۲۶۲۷۶
دخالتهای ترامپ، خوش رقصیهای اینفانتینو و در نهایت حذف تحقیر آمیز آمریکا از جام جهانی
در تاریخ بنویسید، کشوری با اعمال نفوذ همهجانبه، کارشکنیهای بسیار، حمایت رئیس جمهور جنایتکارش، به صورت تحقیرآمیزی از گردونه رقابتهای معتبرترین تورنمنت فوتبالی دنیا کنار رفت.
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجو، جام جهانی همیشه بزرگترین ویترین فوتبال جهان بوده است؛ رقابتی که در آن قرار است سرنوشت تیمها نه در اتاقهای جلسات، بلکه درون زمین مسابقه و بر اساس کیفیت فنی بازیکنان رقم بخورد. میلیونها هوادار در سراسر دنیا نیز به همین اصل باور دارند؛ اینکه هیچ تیمی، صرفنظر از قدرت اقتصادی، جایگاه سیاسی یا نفوذ بینالمللی، نباید از امتیازی برخوردار باشد که دیگران از آن بیبهرهاند.
جام جهانی؛ جایی که فوتبال باید حرف اول را بزند، نه سیاست
اما جام جهانی ۲۰۲۶، پیش از آنکه با گلهای تماشایی، شگفتیهای فوتبالی یا نمایش ستارهها در ذهنها ماندگار شود، با جنجالی کمسابقه بر سر تصمیمی انضباطی خبرساز شد؛ تصمیمی که بسیاری آن را نقطه برخورد فوتبال و سیاست میدانند.
ماجرا از جایی آغاز شد که فولارین بالوگان، مهاجم تیم ملی آمریکا، در دیدار مرحله یکشانزدهم نهایی مقابل بوسنی و هرزگوین با کارت قرمز مستقیم از زمین اخراج شد؛ اخراجی که مطابق قوانین مسابقات، به طور خودکار یک جلسه محرومیت را برای او به همراه داشت. همه تصور میکردند بهترین گلزن آمریکا دیدار حساس برابر بلژیک را از دست خواهد داد و پرونده نیز مانند صدها پرونده مشابه دیگر بسته شده است.
اما تنها چند ساعت بعد، ورق برگشت.دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، اعلام کرد که شخصاً با جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، تماس گرفته و خواستار بازنگری در پرونده بالوگان شده است. اندکی بعد نیز فیفا اعلام کرد با استناد به ماده ۲۷ آییننامه انضباطی، اجرای محرومیت این بازیکن به حالت تعلیق درآمده و او مجاز است برابر بلژیک به میدان برود. فیفا تأکید کرد که این تصمیم توسط کمیته مستقل قضایی اتخاذ شده و تماس ترامپ در روند رسیدگی نقشی نداشته است، اما همزمانی این دو اتفاق، موجی از تردید و انتقاد را در رسانهها و محافل فوتبالی ایجاد کرد.
از همان لحظه، دیگر بحث فقط درباره یک کارت قرمز نبود؛ بلکه مسئلهای بزرگتر مطرح شد؛ آیا همه تیمهای حاضر در جام جهانی، در برابر قوانین فیفا از حقوقی برابر برخوردارند یا نفوذ سیاسی میتواند روند تصمیمگیری را تغییر دهد؟
از یک کارت قرمز تا بحرانی برای اعتبار فیفا
در فوتبال، کارت قرمز یکی از شفافترین قوانین مسابقات است. بازیکنی که با اخراج مستقیم زمین را ترک میکند، مطابق مقررات، مسابقه بعدی تیمش را از دست میدهد؛ قانونی که طی سالهای گذشته برای صدها بازیکن از بزرگترین ستارههای جهان گرفته تا بازیکنان گمنام، بدون استثنا اجرا شده است.
فولارین بالوگان نیز از این قاعده مستثنی نبود. مهاجم آمریکا پس از اخراج مقابل بوسنی، طبق قانون باید دیدار حساس برابر بلژیک را از دست میداد؛ مسابقهای که میتوانست سرنوشت آمریکا در جام جهانی را مشخص کند.
این اتفاق، نگاهها را از زمین مسابقه به پشت پرده تصمیمگیریهای فیفا کشاند؛ جایی که حالا بسیاری میپرسند آیا تماس یک رئیسجمهور، حتی اگر در تصمیم نهایی نقشی نداشته باشد، نباید از ابتدا با اصل استقلال نهادهای فوتبالی در تعارض تلقی شود؟
آیا اگر این بازیکن ایرانی بود، همین تصمیم گرفته میشد؟
همین جاست که مهمترین پرسش این پرونده شکل میگیرد.اگر این کارت قرمز برای بازیکنی از ایران، مصر، مراکش، ژاپن یا سنگال صادر شده بود، آیا باز هم پرونده ظرف چند ساعت دوباره بررسی میشد؟
اگر رئیسجمهور کشوری غیر از آمریکا با رئیس فیفا تماس میگرفت، آیا همان روند طی میشد؟
پاسخ این پرسشها شاید هرگز به صورت رسمی اعلام نشود، اما همین تردیدها کافی است تا اعتماد افکار عمومی نسبت به عدالت رقابتها خدشهدار شود.
اروپا علیه فیفا؛ اعتراضی که هر ساعت گستردهتر شد
واکنشها به تصمیم فیفا تنها به فضای مجازی محدود نماند.رسانههای مطرح اروپایی از «تصمیمی شوکهکننده»، «بحرانی برای اعتبار فیفا» و «حاشیهای بیسابقه» نوشتند. یوفا نیز در موضعی کمسابقه، نسبت به این اتفاق انتقاد کرد و آن را عبور از «خط قرمز» دانست.
فدراسیون فوتبال بلژیک نیز که قرار بود مقابل آمریکا قرار بگیرد، به صورت رسمی خواستار دریافت مستندات و دلایل این تصمیم شد، اما اعلام کرد فیفا درخواستش را نپذیرفته است. همین موضوع، انتقادها نسبت به شفاف نبودن روند رسیدگی را دوچندان کرد.
ایران؛ تیمی که فقط به فوتبال تکیه کرد
در میان تمام این جنجالها، مقایسه عملکرد ایران و آمریکا مقابل بلژیک، تصویری متفاوت از دو مسیر را نشان میدهد.
ایران برابر یکی از آمادهترین تیمهای جام جهانی، نمایشی ارائه داد که با وجود تساوی ، مورد تحسین بسیاری از کارشناسان قرار گرفت. شاگردان امیر قلعهنویی با سازمان دفاعی مناسب، دوندگی بالا و جنگندگی مثالزدنی، بلژیک را تا دقایق پایانی تحت فشار قرار دادند و نشان دادند فاصله فوتبال آسیا با قدرتهای سنتی جهان کمتر از گذشته شده است.
ملیپوشان ایران نه به دنبال تغییر قانون بودند، نه چشمانتظار تصمیمات خارج از زمین. تنها سرمایه آنها تلاش، انضباط تاکتیکی و جنگیدن تا آخرین ثانیه بود؛ همان چیزی که فلسفه واقعی جام جهانی را شکل میدهد.
آمریکا امتیاز ویژه گرفت؛ اما در زمین فوتبال پاسخی نگرفت
تمام تلاشها برای بازگرداندن بالوگان در نهایت یک هدف داشت؛ افزایش شانس آمریکا برای عبور از بلژیک.
اما فوتبال، برخلاف سیاست، پاسخ خود را در زمین میدهد.آمریکا با حضور مهاجمی که محرومیتش تعلیق شده بود، برابر بلژیک با نتیجه سنگین ۴ بر یک شکست خورد و از جام جهانی کنار رفت.
نه بازگشت بالوگان توانست مسیر مسابقه را تغییر دهد و نه تصمیم جنجالی فیفا مانع حذف میزبان شد.
در نهایت، چیزی که باقی ماند نه نتیجه مسابقه، بلکه بحثی بود که هنوز هم ادامه دارد؛ بحث درباره عدالت، شفافیت و استقلال مهمترین نهاد فوتبالی جهان.
سه میزبان، سه حذف؛ پایان یک رؤیای بزرگ
جام جهانی ۲۰۲۶ برای نخستین بار با میزبانی مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار شد؛ سه کشوری که امیدوار بودند با حمایت هواداران خود، حضوری تاریخی در این رقابتها داشته باشند.
اما سرنوشت، روایت دیگری نوشت.کانادا حذف شد. مکزیک از دور مسابقات کنار رفت و آمریکا نیز با وجود تمام حاشیههای ایجادشده، با شکست سنگین برابر بلژیک وداعی تلخ با جام داشت.
سه میزبان، پیش از رسیدن به جمع هشت تیم برتر، از گردونه رقابتها خارج شدند؛ اتفاقی که برای پروژه بزرگ فوتبال آمریکای شمالی، شکستی بزرگ محسوب میشود.
اعتباری که هنوز در انتظار پاسخ است
شاید سالها بعد، نتایج این جام جهانی فراموش شود؛ اما پرونده بالوگان همچنان در تاریخ فوتبال باقی خواهد ماند.
نه به این دلیل که یک بازیکن از محرومیت نجات پیدا کرد، بلکه به این دلیل که برای نخستین بار میلیونها نفر این پرسش را مطرح کردند که آیا نفوذ سیاسی میتواند حتی برای لحظاتی، سایه خود را بر مهمترین تورنمنت فوتبال جهان بیندازد؟
فیفا همچنان بر استقلال کمیته قضایی خود تأکید میکند، اما واقعیت این است که اعتبار هر نهاد، تنها با بیانیه حفظ نمیشود؛ بلکه با اعتماد افکار عمومی زنده میماند. و این اعتماد، پس از جنجال جام جهانی ۲۰۲۶، بیش از هر زمان دیگری در معرض آزمونی بزرگ قرار گرفته است.
حاشیههایی که میزبان ساخت؛ وقتی امنیت، سیاست و فوتبال در هم آمیخت
پرونده بالوگان تنها جنجال جام جهانی ۲۰۲۶ نبود. از روزهای ابتدایی ورود تیمها به آمریکا، انتقادهای زیادی نسبت به نحوه برخورد با برخی کاروانهای حاضر در مسابقات مطرح شد؛ اتفاقاتی که از نگاه بسیاری از رسانهها، با روح جام جهانی و میزبانی این رقابتها همخوانی نداشت.
یکی از نخستین حاشیهها به بازرسیهای سختگیرانه فرودگاهی مربوط میشد. اعضای تیم ملی سنگال پس از ورود به آمریکا در فرودگاه تحت بازرسیهای طولانی قرار گرفتند؛ بازرسیهایی که شامل کنترل تکتک چمدانها و حتی درخواست برای درآوردن کفش برخی بازیکنان بود. تصاویر منتشرشده از این اتفاق، واکنشهای گستردهای در رسانهها و شبکههای اجتماعی به همراه داشت.
چند روز بعد نیز اعضای تیم ملی ازبکستان با شرایط مشابهی روبهرو شدند. بازیکنان و اعضای کادر فنی این تیم پس از ورود، از اتوبوس پیاده شدند و تحت بازرسیهای امنیتی، عبور از دستگاههای فلزیاب و کنترل کامل وسایل شخصی قرار گرفتند؛ تصاویری که بسیاری آن را در شأن بزرگترین رویداد فوتبالی جهان ندانستند.
ماجرا به همینجا ختم نشد. گزارشهایی نیز از بازجویی چندساعته یکی از بازیکنان تیم ملی عراق، بررسی تلفن همراه او و حتی جلوگیری از ورود عکاس تیم ملی این کشور به آمریکا منتشر شد؛ اتفاقاتی که بار دیگر انتقادها نسبت به سختگیریهای امنیتی میزبان را افزایش داد.
البته مقامهای آمریکایی این اقدامات را بخشی از «رویههای استاندارد امنیتی و مرزی» توصیف کردند، اما منتقدان معتقد بودند جام جهانی باید فضایی برای همگرایی ملتها باشد، نه صحنهای که بازیکنان و عوامل تیمها از همان بدو ورود با چنین حاشیههایی روبهرو شوند.
وقتی این اتفاقات در کنار پرونده جنجالی تعلیق محرومیت فولارین بالوگان قرار میگیرد، تصویری شکل میگیرد که از نگاه بسیاری از منتقدان، جام جهانی ۲۰۲۶ را بیش از آنکه با فوتبال به یاد بیاورد، با حاشیههای سیاسی و مدیریتی گره زده است. هرچند فیفا بر استقلال تصمیمهای خود تأکید دارد، اما مجموعه این رخدادها باعث شده این دوره از رقابتها یکی از بحثبرانگیزترین ادوار تاریخ جام جهانی لقب بگیرد.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
گزارش خطا