گزارش|
جوانگرایی یا تکرار شکست؟/ آیا لیگ ملتهای ۲۰۲۷ هم قرار است با همین نسخه سپری شود؟
تیم ملی والیبال ایران در حالی لیگ ملتهای ۲۰۲۶ را با رتبه چهاردهم و تنها به لطف سقوط کانادا به پایان رساند که روبرتو پیاتزا از ابتدای حضورش، «جوانگرایی و آیندهنگری» را محور اصلی برنامههای خود معرفی کرده بود. حالا با وجود تأکید میلاد تقوی بر ادامه همکاری با این سرمربی تا المپیک ۲۰۲۸، این پرسش جدی مطرح است که آیا والیبال ایران فرصت آزمون و خطای بیشتر را دارد یا زمان آن رسیده که با دعوت دوباره از چند ستاره باتجربه، مسیر تیم ملی اصلاح شود؟
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، لیگ ملتهای والیبال ۲۰۲۶ برای ایران نه تنها پایان یک تورنمنت، بلکه آغاز موجی از پرسشها درباره آینده تیم ملی بود. تیمی که روزگاری یکی از مدعیان شکست قدرتهای بزرگ جهان محسوب میشد، این بار تا روزهای پایانی مسابقات نگران سقوط از لیگ ملتها بود و در نهایت تنها به دلیل نتایج ضعیفتر کانادا، سهمیه خود را در این رقابتها حفظ کرد.
این نتیجه، فاصله زیادی با انتظاراتی داشت که پیش از آغاز مسابقات شکل گرفته بود. بسیاری امیدوار بودند تیم ملی در دومین سال حضور روبرتو پیاتزا روی نیمکت ایران، مأموریت ناتمام فصل گذشته یعنی صعود به مرحله نهایی لیگ ملتها را به سرانجام برساند، اما نه تنها خبری از صعود نشد، بلکه ایران یکی از ضعیفترین نتایج سالهای اخیر خود را ثبت کرد.
از نخستین روزهای حضور پیاتزا، او بارها تأکید کرد که به دنبال ساختن تیمی برای آینده است. جوانگرایی، اعتماد به بازیکنان کمتجربه و آمادهسازی نسل جدید برای المپیک ۲۰۲۸، مهمترین محور صحبتهای سرمربی ایتالیایی بود. در نگاه نخست، چنین برنامهای منطقی به نظر میرسد؛ چرا که هر تیمی برای حفظ چرخه موفقیت، نیازمند پوستاندازی است.
اما سؤال اصلی اینجاست که آیا جوانگرایی باید به قیمت از دست رفتن هویت تیم ملی و ثبت یکی از ضعیفترین نتایج تاریخ والیبال ایران تمام شود؟
واقعیت این است که بخش قابل توجهی از بازیکنان جوان ایران در لیگ ملتها نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. اشتباهات پرتعداد، نوسان شدید عملکرد، ضعف در لحظات حساس مسابقات و از همه مهمتر، از دست دادن تمرکز پس از عقب افتادن در جریان بازی، بارها باعث شد ایران امتیازهای ارزشمند را از دست بدهد.
در بسیاری از مسابقات، تیم ملی پس از واگذاری یک ست یا عقب افتادن چند امتیازی، دیگر توان بازگشت به مسابقه را نداشت؛ اتفاقی که در نسل طلایی والیبال ایران کمتر دیده میشد. تیمی که تا آخرین امتیاز برای پیروزی میجنگید، امروز در بسیاری از دیدارها نشانههایی از تسلیم شدن را بروز میدهد.
البته نباید همه مسئولیت این ناکامی را متوجه فدراسیون دانست. میلاد تقوی و مجموعه فدراسیون والیبال در ماههای اخیر تلاش کردند بهترین شرایط ممکن را برای تیم ملی فراهم کنند. اردوهای طولانیمدت خارج از کشور، تأمین هزینههای سنگین اعزام و فراهم کردن شرایط تمرینی مناسب، آن هم در شرایط خاص ناشی از جنگ تحمیلی، نشان میدهد که از نظر امکانات، تیم ملی با کمبود جدی مواجه نبود.
درست است که برخی کارشناسان از برگزار نشدن دیدارهای تدارکاتی انتقاد کردند، اما شرایط خاص کشور را نیز نمیتوان نادیده گرفت. با این حال، این عوامل نمیتواند توجیهی برای عملکرد ضعیف تیم ملی در طول سه هفته مسابقات باشد.
پس از پایان لیگ ملتها، میلاد تقوی بار دیگر حمایت خود از روبرتو پیاتزا را اعلام کرد و تأکید داشت که فدراسیون تا پایان المپیک ۲۰۲۸ به همکاری با این سرمربی ادامه خواهد داد. تصمیمی که نشان میدهد مدیران والیبال همچنان به پروژه بلندمدت پیاتزا اعتقاد دارند.
اما نگرانی اصلی اینجاست که اگر مسیر فعلی بدون اصلاح ادامه پیدا کند، آیا لیگ ملتهای ۲۰۲۷ نیز با همین نتایج همراه نخواهد بود؟
جوانگرایی یک اصل پذیرفتهشده در ورزش حرفهای است، اما تقریباً هیچ تیم موفقی در جهان تنها با بازیکنان جوان به میدان نمیرود. حتی قدرتهای بزرگ والیبال دنیا نیز همواره ترکیبی از بازیکنان جوان و باتجربه را در اختیار دارند تا انتقال تجربه، مدیریت بحران و حفظ آرامش تیم در لحظات حساس مسابقه تضمین شود.
تیم ملی ایران نیز امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین تعادلی نیاز دارد. بازگشت چند بازیکن باتجربه لزوماً به معنای کنار گذاشتن پروژه جوانگرایی نیست، بلکه میتواند مکمل آن باشد. حضور چند ستاره باسابقه در کنار نسل جدید، هم فشار روانی را از دوش جوانان برمیدارد و هم کیفیت فنی تیم را افزایش میدهد.
این موضوعی است که بسیاری از کارشناسان نیز بر آن تأکید دارند. بهنام محمودی، ملیپوش اسبق والیبال ایران، در گفتوگو با خبرگزاری دانشجو با انتقاد از شرایط فعلی تیم ملی گفت: «واقعیت این است که والیبال ایران با داشتن این همه پتانسیل و ظرفیت، پس از ۱۵ سال حضور در لیگ ملتها و لیگ جهانی، نباید در وضعیتی باشد که تنها دعا کنیم سقوط نکنیم. باید در جایگاهی باشیم که برای کسب سکو و حضور در جمع چهار تیم برتر بجنگیم. این وضعیت نیازمند واکاوی دقیق است و با صحبتهای کوتاه ۵ یا ۱۰ دقیقهای حل نمیشود.»
این اظهارات، بازتاب نگرانی بخش زیادی از جامعه والیبال است؛ نگرانی از اینکه تیم ملی به جای حرکت به سمت پیشرفت، به تدریج در حال عادت کردن به نتایجی است که تا چند سال پیش برای والیبال ایران غیرقابل تصور بود.
شاید مهمترین سؤال امروز همین باشد؛ آیا قرار است لیگ ملتهای ۲۰۲۷ نیز صرفاً سکوی آزمایش نسل جوان باشد یا قرار است نتیجه هم اهمیت داشته باشد؟
بدون تردید ساختن تیمی قدرتمند برای المپیک ۲۰۲۸ هدفی ارزشمند است، اما موفقیت در آینده، الزاماً با نادیده گرفتن حال به دست نمیآید. تیمی که امروز اعتمادبهنفس خود را از دست بدهد و به شکست عادت کند، در بزرگترین رویدادهای آینده نیز کار آسانی نخواهد داشت.
شاید هنوز برای اصلاح مسیر دیر نشده باشد. شاید اکنون بهترین زمان باشد تا کادر فنی در کنار حفظ نگاه آیندهمحور، از ظرفیت بازیکنان باتجربه نیز استفاده کند؛ بازیکنانی که میتوانند نقش رهبر را برای نسل جدید ایفا کنند و تیم ملی را دوباره به جایگاهی برسانند که هواداران والیبال ایران سالها به آن افتخار میکردند. زیرا اگر قرار باشد در لیگ ملتهای ۲۰۲۷ نیز همان نمایشهای کمفروغ تکرار شود، دیگر نمیتوان همه چیز را تنها با واژه «جوانگرایی» توجیه کرد.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
گزارش خطا