والیبال ایران به نتیجه نیاز دارد، فقط حمایت از پیاتزا کافی نیست

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، روبرتو پیاتزا از همان روز نخست حضورش روی نیمکت تیم ملی والیبال ایران، اعلام کرد که قرار نیست تنها به فکر نتایج کوتاه‌مدت باشد. او به دنبال ساختن تیمی برای آینده بود؛ تیمی جوان، پرانرژی و آماده رقابت در سال‌های پیش رو. در این مسیر، ساعت‌های زیادی را صرف آنالیز حریفان کرد، شناخت دقیقی از بازیکنان به دست آورد و تلاش کرد سبک بازی ایران را به استانداردهای روز والیبال جهان نزدیک کند.

از نظر فنی نیز کمتر کسی در توانایی‌های این مربی ایتالیایی تردید دارد. پیاتزا سابقه کار در بالاترین سطح والیبال اروپا را دارد و نظم تاکتیکی تیم‌هایش همیشه زبانزد بوده است. اما در ورزش حرفه‌ای، اعتبار یک پروژه در نهایت با نتیجه سنجیده می‌شود؛ همان حلقه‌ای که فعلاً در تیم ملی ایران مفقود است. لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ اگرچه با نمایش‌های امیدوارکننده‌ای همراه بود، اما خروجی آن برای ایران رضایت‌بخش نبود. تیم ملی بارها تا آستانه پیروزی برابر حریفان بزرگ پیش رفت، اما در لحظات حساس بازی را از دست داد. شکست مقابل برزیل، جمهوری چک و ترکیه تنها نمونه‌هایی از مسابقاتی بود که ایران می‌توانست برنده باشد اما با افت تمرکز یا اشتباهات فردی، امتیازهای ارزشمند را از دست داد. همین نتایج باعث شد ایران نه تنها نتواند جهشی در رنکینگ جهانی داشته باشد، بلکه با ادامه حضور در رتبه‌های پایین، خطر بزرگی را مقابل خود ببیند؛ خطر از دست دادن سهمیه المپیک.

والیبال امروز دیگر فقط در زمین مسابقه تعیین تکلیف نمی‌شود. رنکینگ جهانی به یکی از مهم‌ترین مسیرهای رسیدن به المپیک تبدیل شده و هر پیروزی یا شکست می‌تواند سرنوشت چند سال آینده یک تیم را تغییر دهد. ایران اکنون در جایگاهی قرار گرفته که حتی کسب نتایج قابل قبول در مسابقات آینده نیز شاید برای جبران عقب‌ماندگی کافی نباشد؛ به‌ویژه اگر روسیه نیز به چرخه کامل مسابقات بازگردد و رقابت برای امتیازهای رنکینگ دشوارتر شود.

نکته مهم اینجاست که نمی‌توان تمام اتفاقات را به حساب جوانگرایی گذاشت. برخلاف تصور رایج، ترکیب ایران نسبت به سال گذشته تغییرات گسترده‌ای نداشت. بازیکنانی مانند مرتضی شریفی، پوریا حسین‌خانزاده، علی حق‌پرست، عرشیا به‌نژاد، یوسف کاظمی، محمد ولی‌زاده و عیسی ناصری همگی در سال گذشته نیز تجربه حضور در تیم ملی را داشتند. بنابراین، مسئله فقط کم‌تجربگی نیست؛ بلکه این تیم هنوز نتوانسته در لحظات بحرانی شخصیت برنده پیدا کند. نگاهی به جدول بیاندازیم، همین بازیکنان سال گذشته هم در تیم حضور داشتند اما نتیجه بهتری نسبت به امسال کسب شد.

جایگاه تیم در جدول لیگ ملت های والیبال 2026:


جایگاه تیم در جدول لیگ ملت های والیبال2025:

شاید مهم‌ترین ضعف ایران، همان چیزی باشد که بارها در جریان مسابقات دیده شد؛ مدیریت روانی مسابقه. تیم ملی هنوز نمی‌تواند اشتباه داوری، از دست رفتن یک امتیاز یا فشار لحظات پایانی را کنترل کند. نتیجه این ضعف، از دست رفتن ست‌هایی است که تا چند امتیاز پایانی در اختیار ایران قرار داشتند.
برای مثال، بخشی ازبازی ایران مقابل ترکیه در ست سوم را مشاهده کنید؛ جایی که بازیکن ترکیه توپ را حمل می‌کند، داور بازی امتیاز را به ایران نمی‌دهد و همین باعث به ریختن تمرکز بازیکنان ایران و آن ضربه‌ی علی حق پرست به میز داور می‌شود. اما عصبانیت بازیکنان به همینجا ختم نمی‌شود، امتیاز بعدی عرشیا به‌نژاد نمیتواند توپ را کامل زنده کند و علی حاجی پور میخواهد توپ را رد کند ولی توپ را می‌اندازد داخل زمین خودمان. روبرتو پیاتزا وقت استراحت میگیرد و به بازیکنان گوش زد می‌کند که داور اشتباه می‌کند و ما هم ممکنه اشتباه کنیم، امتیاز های بعدی را از دست ندهید؛ اما ما آن بازی را سه بر یک واگذار کردیم.

در سوی مقابل، ژاپن تصویری کاملاً متفاوت ارائه می‌دهد. تیمی که سال‌ها پیش از ایران عقب‌تر بود، امروز حتی با ترکیب دوم خود نیز مقابل تیم‌های اروپایی مقتدرانه پیروز می‌شود. تفاوت اصلی تنها در استعداد نیست؛ بلکه در روند توسعه بازیکنان است. بازیکنان ژاپنی پس از خروج از رده‌های پایه، هر سال کامل‌تر می‌شوند، از نظر تکنیکی پیشرفت می‌کنند و در بزرگسالی به اوج می‌رسند.

این همان پرسشی است که سال‌هاست والیبال ایران پاسخی برای آن پیدا نکرده است. چرا تیم‌های نوجوانان و جوانان ایران تقریباً همیشه جزو بهترین‌های آسیا هستند، اما همین نسل طلایی در بزرگسالی دیگر آن برتری را ندارد؟

قهرمانی اخیر تیم زیر ۱۸ سال آسیا نیز بار دیگر این سؤال را زنده کرد. ایران در بسیاری از پست‌ها از ژاپن برتر بود، اما تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که تضمینی وجود ندارد این برتری چند سال بعد هم حفظ شود. اگر چرخه توسعه بازیکنان اصلاح نشود، این نسل نیز ممکن است همان مسیر نسل‌های قبلی را طی کند.

در چنین شرایطی، حمایت میلاد تقوی از پیاتزا تصمیمی قابل درک است. تغییر مداوم سرمربی، راه‌حل مشکلات ساختاری والیبال ایران نیست. پیاتزا هنوز فرصت دارد پروژه خود را تکمیل کند و قضاوت درباره او تنها با چند ماه کار منصفانه نخواهد بود. اما این حمایت نباید به معنای نادیده گرفتن واقعیت‌ها باشد.

سرمربی ایتالیایی اکنون وارد حساس‌ترین مقطع کاری خود شده است. اگر پروژه جوانگرایی او در قهرمانی آسیا به موفقیت نرسد و ایران نتواند امتیازهای حیاتی رنکینگ را به دست آورد، فشارها به مراتب بیشتر خواهد شد. در آن صورت دیگر صحبت از آینده و برنامه‌های بلندمدت، برای هوادارانی که نگران از دست رفتن سهمیه المپیک هستند، قانع‌کننده نخواهد بود.

والیبال ایران امروز بیش از هر زمان دیگری میان دو انتخاب قرار گرفته است؛ صبر برای به ثمر نشستن پروژه پیاتزا یا پرداخت هزینه‌ای سنگین در رنکینگ جهانی. موفقیت در قهرمانی آسیا می‌تواند این مسیر را هموار کند، اما اگر این فرصت نیز از دست برود، رؤیای حضور در المپیک بیش از هر زمان دیگری دور از دسترس خواهد شد. این همان آزمونی است که مشخص می‌کند پروژه پیاتزا صرفاً یک برنامه امیدوارکننده بوده یا آغاز بازگشت والیبال ایران به جمع قدرت‌های جهان.

انتهای پیام/