کد خبر:۱۴۳۸۱۹۰
استقلال و رضاییان؛ یک جدایی و یک پیام برای فوتبال ایران
جدایی رامین رضاییان از استقلال، آن هم پس از تعیین ضربالاجل از سوی مدیران این باشگاه، شاید یکی از مهمترین پیامهای نقلوانتقالات فوتبال ایران باشد؛ پیامی که تأکید میکند حتی بزرگترین ستارهها نیز نباید فراتر از قوانین و سیاستهای یک باشگاه قرار بگیرند.
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، جدایی رامین رضاییان از استقلال شاید در ظاهر تنها یکی از مهمترین اخبار نقلوانتقالات تابستانی باشد، اما در دل خود پیامی مهم برای فوتبال ایران دارد؛ اینکه باشگاهها برای حفظ نظم و اقتدار مدیریتی، ناچارند گاهی از کنار بزرگترین نامهای خود نیز عبور کنند.
رضاییان در جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از بهترین بازیکنان تیم ملی ایران بود و با دو بار کسب عنوان بهترین بازیکن زمین، ارزش فنی خود را بیش از گذشته به نمایش گذاشت. همین عملکرد باعث شد بسیاری تصور کنند استقلال برای حفظ این بازیکن حاضر است هر شرطی را بپذیرد و روند مذاکرات را تا هر زمان که لازم باشد ادامه دهد. اما آنچه در نهایت رخ داد، برخلاف این تصور بود. مدیران باشگاه برای تعیین تکلیف وضعیت این بازیکن، زمان مشخصی تعیین کردند و اعلام کردند که برنامههای فصل جدید را بیش از این معطل تصمیم یک نفر نخواهند گذاشت. وقتی توافقی حاصل نشد، همکاری دو طرف نیز پایان یافت.
شاید این تصمیم در کوتاهمدت با انتقاد بخشی از هواداران همراه باشد، اما در نگاه مدیریتی، میتواند نشانهای از حرکت به سمت حرفهایتر شدن باشگاهها باشد. تیمی که برای همه بازیکنان، بدون توجه به نام و سابقه، قوانین یکسانی تعریف کند، در بلندمدت کمتر دچار حاشیه، امتیازخواهی و برهم خوردن نظم داخلی خواهد شد.
فوتبال ایران سالهاست با پدیده «ستارهمحوری» دستوپنجه نرم میکند؛ شرایطی که در آن گاهی یک بازیکن به اندازهای اثرگذار میشود که تصمیمهای باشگاه نیز تحت تأثیر خواستههای او قرار میگیرد. نتیجه چنین روندی، برهم خوردن توازن در رختکن، افزایش توقع سایر بازیکنان و تضعیف جایگاه مدیریت باشگاه است. در مقابل، باشگاهی که چارچوب مشخصی برای همه داشته باشد، حتی اگر در مقطعی یکی از مهرههای کلیدی خود را از دست بدهد، هویت و ساختار خود را حفظ خواهد کرد.
تاریخ فوتبال نیز بارها نشان داده است که هیچ تیم بزرگی با رفتن یک بازیکن از بین نرفته است. ستارهها میآیند، افتخار میآفرینند و روزی نیز از باشگاه جدا میشوند، اما آنچه باقی میماند، نام، اعتبار و ساختار باشگاه است. اگر قرار باشد یک مجموعه برای حفظ هر بازیکنی از اصول خود عقبنشینی کند، در واقع پایههای مدیریت حرفهای خود را متزلزل کرده است.
شاید جدایی رامین رضاییان از استقلال، در آینده تنها بهعنوان یک جدایی مهم به یاد آورده شود، اما اگر این رویکرد به الگویی برای سایر باشگاههای فوتبال ایران تبدیل شود، میتواند آغاز تغییری باشد که سالها مورد نیاز فوتبال کشور بوده است؛ تغییری که یک اصل ساده اما مهم را یادآوری میکند: هیچ بازیکنی، هر اندازه هم بزرگ و تأثیرگذار، بزرگتر از باشگاه نیست.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
گزارش خطا