ماکياوليسم سياسي در ايران
مصطفي نمازيان - وبلاگ ادواردو
دين ودينداري گاهي اوقات مي تواند دستمايه اي باشد براي ابراز وجود. گاهي اوقات نيز همين دين به امري دست و پاگير تبديل مي شود که بايد کنار گذاشته شود ويا لااقل محدود شود. زيرا نفس وجود دين در بسياري موارد با آوردن قيد وبندها وتذکر اصول، مانع اجرا و بسط برخي تفکرات مي شود.
در تعريف اومانيستي از مسائلي همچون دموکراسي، حقوق بشر و... به خاطر نفوذ مباني سوبژکتيويسم، فردگرايي افراطي ونيز اصالت لذت، هر آنچه که مانعي براي گسترش اين تفکرات ايجاد مي کند بايد برداشته شود.
از همين حوزه ها مي توان سرنخ تفکرات ناسازگاري دين با دموکراسي را پيدا کرد( گو اينکه دموکراسي امري قدسي و ازلي بوده و دين قصد تحميل و خود به دموکراسي ونيز سرکوب آن را دارد).
از اين حوزه است که اختلاف و جدايي بين انسان وخدا آغاز مي شود وانسان مدرن ( ليبرال وسوسيال) در مقابل خداوند قد علم مي کند. يکي خدا را انکار مي کند واصالت را به ماده با شعور مي دهد! وديگر نيازي به هدايت تکويني وتشريعي در خود احساس نمي کند و به رسالت کارل مارکس وانگلس ايمان مي آورد و ديگري نيز محترمانه خدا را به جايگاه اصلي خود بر مي گرداند! و خدا را از دخالت در حريم وحوزه خصوصي افراد منع مي کند. از خداوند به خاطر افرينش تشکر مي کند و اداره دنيا را بر اساس نظريه « خداي ساعت ساز نيوتن»، به انسان واگذار مي کند.
مکتب ليبراليسم نيز سرشار از پيامبران مي باشد با اين تفاوت که اين پيامبران داراي هيچ عصمت نيستند ودر عوض سرشار از اشتباهات بسيار در پي ريزي مباني جامعه شناسي، فلسفي و.. براي زندگي بشر هستند. عقل جاي خدا مي نشيند و به مرور حتي تجربه وحس نيز منبع شناخت قرار مي گيرد. وقتي که اعتقاد به دنيايي فراي اين دنيا و پس از مرگ نباشد، پس ديگر نيازي به رعايت قيد و بند هاي اخلاقي- ارزش گذاري رفتارهاي اجتماعي، اقتصادي و.. ما بر مبناي سيستم جزا وپاداش اخروي نيست و از اينجاست که اراده و خواست بشر مبناي تصميم گيري در مورد مسايل مختلف مي شود وهر امري که جامعه با راي اکثريت صحيح تشخيص داده شد ملاک ارزش است وبس.
درضمن يادمان باشد که در اعلاميه حقوق بشر آمده است: انسان آزاد زاده شده است. توجه داشته باشيد که بکار بردن واژه «زادن» به جاي « آفريدن» چگونه مي تواند اولا مساله ربوبيت خداوند را زير سوال ببرد وثانيا سلب تکليف از دوش انسان نسبت به پروردگار.
نفوذ اين دست تفکرات در جوامع اسلامي باعث پديد آمدن مشکلات ومسايلي همچون چالش بين سنت و مدرنيته شده است.
داستان سياسيون و دين در ايران خواندني وجالب ولي عجيب مي باشد. کساني که روزي دين را مانعي بر سر راه دموکراسي مي ديدند ( دموکراسي مظهر تمام وکمال نفسانيت مداري بشر است) به لطايف الحيل سعي در حذف ويا محدود کردن آن داشتند تا از وراي اين محدوديت بتوانند در نهايت در جدال دين ومدرنيته، با تقويت مباني مدرنيته از يک طرف وعرفي کردن دين از سوي ديگر در نهايت دين فرتوت را فداي مدرنيته فربه کنند. اين جماعت حتي به مظاهر ديني ويا برخاسته از نظام ارزشي و ارزش گذاري دين نيز رحم نکردند ومواردي همچون: مخالفت وحذف شعار مرگ بر آمريکا، زير سوال بردن جامعيت احکام اسلام و... تاييد کننده اين نظر مي باشد.
تا هنگامي که حفظ قدرت اصل بود، دين جايگاه خاصي نداشت. دلسوزان دين با ديده تساهل وتسامح به روند تخريب دين ومباني ديني نگاه مي کردند واين فضا را لازمه ايجاد جامعه مدني مي دانستند.
اينک که حدود 4 سال از دوري مناديان جدايي دين از سياست از قدرت مي گذرد، شاهد بروز رفتارهايي متضاد از اين افراد مي باشيم. کساني که نه ظرفيت حفظ قدرت را دارند و نه اخلاق حاشيه نشيني. اگر ديديد روزي دکتر سروش در قبال مساله توهين به قرآن در برنامه حوزه هنري اعتراض کرد زياد تعجب نکنيد. اگر روزي بهزاد نبوي به اظهارات مشايي درمورد دوستي با مردم اسراييل اعتراض کرد تعجب نکنيد. اگر روزي اکبر گنجي به روند حذف تفکرات امام از بدنه مديريتي دولت اعتراض کرد، اگر امثال سازمان مجاهدين وهاشم آغاجري به پروژه تخريب مراجع در دولت نهم اعتراض کردند به هيچ وجه تعجب نکنيد. ماکياوليسم سياسي اينک دين ودينداري را وسيله مناسبي براي رسيدن به هدف (قدرت) تشخيص داده. امام راحل ومراجع نيز وسيله خوبي براي رسيدن به اين هدف شده اند. پس اعمالي از اين دست طبق قاعده ماکياوليسم مجاز است واز آنجايي که مبناي رفتار ليبرالي راي افراد مي باشد، اينبار آقايان با اجماع عقلاني به اين پروژه دست زده اند.
مشکل ليبرالهاي ايران در عدم صداقت آنهاست. ليبرالهاي ايران حتي به اندازه مارکسيستها نيز صداقت ندارند. صداقت ليبرالهاي غربي در کنار نهادن دين از صحنه سياست کجا و رفتار دوگانه سياستمداران ليبرال صفت ايران در حذف دين از يکسو وتمسک به دين از سوي ديگر کجا؟ چه بازي کثيفيست سياست منهاي اخلاق.
/انتهاي پيام/