پرونده بازیکنانی که حرمت هوادار را شکستند
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، فوتبال بدون تماشاگر معنای چندانی ندارد، اما سکوهای ملتهب ورزشگاههای ایران در سالهای گذشته بارها صحنه تقابل لفظی و رفتاری بازیکنان با هواداران بودهاند. گاهی شعارهای تند از سکوها آغاز شده و بازیکن را عصبانی کرده، اما در مواردی واکنش بازیکن نیز از چارچوب حرفهای خارج شده و حتی پای کمیته انضباطی را به ماجرا باز کرده است. نکته مهم اینکه در همه این پروندهها حکم یکسانی صادر نشده؛ برخی بازیکنان محروم شدهاند و برخی دیگر تبرئه شدهاند.
محسن بنگر؛ جنجال در بازی پرسپولیس و سپاهان
یکی از قدیمیترین و جنجالیترین نمونهها به ۲۹ بهمن ۱۳۹۱ و دیدار پرسپولیس و سپاهان در چارچوب لیگ برتر دوازدهم بازمیگردد. بنگر که پیش از آن سالها پیراهن سپاهان را بر تن کرده بود، در آن مسابقه مقابل هواداران تیم سابقش حرکات ناشایستی انجام داد. باشگاه سپاهان اعلام کرد از او شکایت میکند و پرونده به کمیته انضباطی رفت.
کمیته انضباطی در نهایت بنگر را به سه جلسه محرومیت و ۳۰ میلیون ریال جریمه نقدی محکوم کرد. نکته مهم این پرونده آن بود که حکم تنها بر پایه جنجال رسانهای نبود و پرونده رسمی کمیته انضباطی نیز برای آن تشکیل شد.
جواد کاظمیان؛ یک واکنش، یک محرومیت
چند روز بعد، نوبت به جواد کاظمیان رسید. در ۱۸ اسفند ۱۳۹۱ و در دیدار استقلال و تراکتورسازی در هفته بیستوهشتم لیگ برتر دوازدهم، مهاجم تراکتورسازی پیش و حین مسابقه هدف شعارهای شدید هواداران استقلال قرار گرفت. گزارشهای آن زمان از واکنش کاظمیان به این شعارها و انجام حرکت توهینآمیز مقابل سکوها حکایت داشت.
کمیته انضباطی نیز وارد پرونده شد و کاظمیان را یک جلسه محروم کرد. اسماعیل حسنزاده، رئیس وقت کمیته انضباطی، بعداً درباره این پرونده تأکید کرد که حکم بر اساس گزارش داور و ناظر مسابقه صادر شده است.
در واقع این پرونده نمونه روشنی از یک چرخه تکراری بود: فحاشی از سکو، واکنش بازیکن و در نهایت محرومیت بازیکن.
امید نورافکن؛ پروندهای که به رأی قطعی رسید
اما یکی از مستندترین پروندههای سالهای اخیر مربوط به امید نورافکن است. در ۱۲ آبان ۱۴۰۲ و در جریان دیدار سپاهان و پرسپولیس از لیگ برتر بیستوسوم، نورافکن که مسابقه را از روی سکوها دنبال میکرد، پس از شعارهای هواداران پرسپولیس واکنشی انجام داد که با شکایت رسمی باشگاه پرسپولیس همراه شد.
موضوع به کمیته انضباطی کشیده شد و برخلاف برخی پروندههای مشابه، ماجرا در حد شکایت باقی نماند. کمیته انضباطی رفتار نورافکن را تخلف تشخیص داد و برای او یک جلسه محرومیت و یک میلیارد ریال جریمه نقدی در نظر گرفت.
این پرونده اهمیت ویژهای دارد، چون نشان میدهد حتی اگر بازیکن مدعی باشد واکنشش در پاسخ به رفتار هواداران بوده، این مسئله لزوماً مسئولیت او را از بین نمیبرد.
محمد دانشگر؛ جنجال بزرگ، اما بدون محکومیت
در طرف دیگر ماجرا، محمد دانشگر قرار دارد. دربی استقلال و پرسپولیس در اسفند ۱۴۰۰ یکی دیگر از صحنههای جنجالی فوتبال ایران بود. پس از گل استقلال، دانشگر مقابل سکوهای پرسپولیس حرکتی انجام داد که با اعتراض شدید رقیب و شکایت باشگاه پرسپولیس مواجه شد.
اما این بار پایان داستان متفاوت بود. کمیته انضباطی در رأی نهایی، دانشگر و بهزاد غلامپور را در این پرونده تبرئه کرد و حرکت دانشگر را مصداق رفتار توهینآمیز تشخیص نداد.
همین پرونده نشان میدهد که نمیتوان صرفاً بر اساس یک تصویر یا ویدئوی کوتاه، درباره مجرم بودن یک بازیکن حکم داد.
شجاع خلیلزاده؛ پروندهای که دوباره سکوها را به خبر اول تبدیل کرد
۲۲ فروردین ۱۴۰۴ در هفته بیستوششم لیگ برتر بیستوچهارم، تراکتور در یزد مقابل چادرملو به تساوی ۲ بر ۲ رسید؛ اما بعد از بازی، رفتار شجاع خلیلزاده مقابل هواداران چادرملو خبرساز شد. کمیته انضباطی او را احضار کرد و از وی خواست درباره رفتارش توضیح دهد.
خلیلزاده در این پرونده مدعی شد برداشت مطرحشده از حرکت او درست نیست و آن را به شرایط جسمانیاش مرتبط دانست؛ با این حال، پرونده به صدور رأی انضباطی انجامید و برای او جریمه نقدی در نظر گرفته شد.
عارف حاجیعیدی؛ تازهترین جنجال
حالا در ۳ شهریور ۱۴۰۵، پروندهای تازه به این فهرست اضافه شده است. در دیدار استقلال و سپاهان در هفته سوم لیگ برتر بیستوششم، که با پیروزی ۲ بر صفر استقلال تمام شد، عارف حاجیعیدی پس از پایان مسابقه حرکتی مقابل هواداران استقلال انجام داد که جنجال زیادی ایجاد کرد. باشگاه استقلال اعلام کرده از این بازیکن به کمیته انضباطی شکایت خواهد کرد.
با این حال، چون هنوز رأی نهایی درباره این پرونده صادر نشده، نمیتوان حاجیعیدی را محکومشده دانست؛ فعلاً آنچه قطعی است، وقوع حرکت جنجالی و شکایت باشگاه استقلال است.

مسئلهای قدیمیتر از یک بازیکن
این پروندهها یک وجه مشترک دارند: ورزشگاهی که قرار است محل رقابت باشد، گاهی به صحنه جنگ اعصاب میان سکو و زمین تبدیل میشود. هوادار ممکن است فحاشی کند، اما بازیکن نیز به عنوان چهرهای حرفهای و الگوی رفتاری برای نسل جوان، نمیتواند هر واکنشی را توجیه کند.
از بنگر و کاظمیان در لیگ دوازدهم تا نورافکن، دانشگر، خلیلزاده و حالا حاجیعیدی، فوتبال ایران بارها شاهد لحظهای بوده که بازیکن به جای عبور از کنار توهین سکو، تصمیم گرفته جواب آن را بدهد. تفاوت فقط در پایان پروندههاست؛ بعضی با محرومیت تمام شدند، بعضی با تبرئه و بعضی هنوز در انتظار رأیاند.
و شاید سؤال اصلی همین باشد: اگر بازیکن قرار است پاسخ فحاشی سکو را با فحاشی یا حرکت توهینآمیز بدهد، تفاوت زمین فوتبال با همان سکوی ملتهب چیست؟
انتهای پیام/