باز هم ازبکستان و روسیه!

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، تیم ملی فوتبال ایران در حالی خود را برای حضور در جام ملت‌های آسیا آماده می‌کند که برنامه دیدارهای تدارکاتی‌اش در فیفادی پیش‌رو، بار دیگر نام دو حریف آشنا را مقابل شاگردان امیر قلعه‌نویی قرار داده است؛ ازبکستان و روسیه. بر اساس برنامه اعلام‌شده، ایران روز دوم مهر ۱۴۰۵ در فرغانه به مصاف ازبکستان می‌رود و پنج روز بعد، در هفتم مهر، در کازان مقابل روسیه قرار خواهد گرفت. این فیفادی از ۳۰ شهریور تا ۱۴ مهر ادامه خواهد داشت.

در نگاه نخست، برگزاری این دو مسابقه می‌تواند برای تیم ملی مفید باشد؛ ازبکستان طی سال‌های اخیر به یکی از رقبای پرتکرار ایران تبدیل شده و روسیه نیز تیمی با کیفیت و سبک متفاوت‌تر از بسیاری از رقبای آسیایی محسوب می‌شود. با این حال، انتخاب دوباره ازبکستان پرسش مهمی را ایجاد کرده است: آیا تیم ملی در آستانه یک رقابت مهم، به اندازه کافی با تیم‌های متنوع و سبک‌های مختلف فوتبال روبه‌رو می‌شود؟

ایران طی سال‌های اخیر بارها مقابل ازبکستان قرار گرفته است. دو تیم در مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ چندین بار برابر یکدیگر بازی کردند و در سال ۲۰۲۵ نیز تقابل‌های دیگری میان آنها شکل گرفت؛ از جمله فینال جام کافا که با برتری یک بر صفر ازبکستان در وقت‌های اضافه به پایان رسید. در نوامبر همان سال نیز دو تیم بار دیگر در یک دیدار دوستانه به مصاف هم رفتند.

همین تکرار باعث شده بخشی از انتقادها متوجه نحوه انتخاب حریفان تدارکاتی تیم ملی باشد. مسئله این نیست که ازبکستان حریف ضعیفی است؛ اتفاقاً فوتبال این کشور در سال‌های اخیر پیشرفت محسوسی داشته و بازی‌های ایران و ازبکستان معمولاً رقابتی و نزدیک بوده‌اند. مسئله اصلی، فرصت از دست‌رفته برای مواجهه با تیم‌هایی است که بتوانند ملی‌پوشان را با شرایط و سبک‌هایی کاملاً متفاوت روبه‌رو کنند.

در فوتبال ملی، بازی دوستانه صرفاً برای کسب نتیجه یا حفظ آمادگی بازیکنان برگزار نمی‌شود. چنین مسابقاتی باید فرصتی برای شناسایی نقاط ضعف، امتحان کردن تاکتیک‌های جدید و قرار گرفتن بازیکنان در شرایطی باشد که احتمالاً در مسابقات رسمی با آن مواجه خواهند شد. بنابراین، اگر تیمی مانند ایران قرار است برای جام ملت‌های آسیا آماده شود، تنوع حریفان می‌تواند به اندازه تعداد مسابقات اهمیت داشته باشد.

به همین دلیل، انتظار می‌رود در کنار رقابت با تیم‌های آسیایی، فرصت رویارویی با تیم‌هایی از شرق آسیا، غرب آسیا، آفریقا، آمریکای جنوبی یا حتی اروپا نیز در برنامه آماده‌سازی قرار بگیرد؛ تیم‌هایی که هر کدام فوتبال متفاوتی ارائه می‌کنند و می‌توانند محک‌های متفاوتی برای تیم ملی باشند.

نمونه این رویکرد را می‌توان در برنامه تیم‌های مدعی فوتبال آسیا مشاهده کرد؛ تیم‌هایی که برای آماده‌سازی خود معمولاً تلاش می‌کنند حریفانی با سبک‌های متفاوت را انتخاب کنند تا تیم‌شان تنها در یک الگوی مشخص از بازی محک نخورد.

در چنین شرایطی، دیدار با روسیه می‌تواند بخش متفاوت و جذاب برنامه ایران باشد. دو تیم آخرین بار در اکتبر ۲۰۲۵ مقابل یکدیگر قرار گرفتند که روسیه با نتیجه ۲ بر یک به پیروزی رسید. آنها پیش از آن نیز در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۳ به تساوی رسیده بودند و ایران در سال ۲۰۱۱ موفق به شکست روسیه شده بود.

بنابراین، بازی با روسیه از منظر آزمایش تیم ملی مقابل یک حریف خارج از فضای فوتبال آسیا می‌تواند ارزشمند باشد؛ اما تکرار دوباره ازبکستان، آن هم پس از چند تقابل نزدیک در مدت کوتاه، این سؤال را به وجود می‌آورد که آیا فدراسیون فوتبال و کادر فنی می‌توانستند برای این فیفادی گزینه‌ای متفاوت‌تر پیدا کنند؟

تیم ملی اکنون در مرحله‌ای قرار دارد که هر مسابقه تدارکاتی باید با هدف مشخصی برگزار شود. صرف برگزاری بازی و پر کردن تقویم فیفادی نمی‌تواند معیار مناسبی برای ارزیابی برنامه آماده‌سازی باشد. آنچه اهمیت دارد، کیفیت حریف، تفاوت سبک بازی و میزان شباهت شرایط مسابقه به چالش‌هایی است که تیم ملی در جام ملت‌های آسیا با آنها روبه‌رو خواهد شد.

در نهایت، شاید مسئله اصلی نه بازی نکردن با ازبکستان، بلکه بازی کردن بیش از اندازه با حریفان آشنا و کمبود تنوع در برنامه تدارکاتی باشد. تیم ملی ایران برای برداشتن گام بعدی، نیازمند بازی‌هایی است که نقاط ضعفش را آشکار کنند، نه مسابقاتی که صرفاً شرایط آشنای گذشته را دوباره تکرار کنند.

فیفادی شهریور و مهر می‌تواند آغاز مسیر آماده‌سازی جدی ایران برای جام ملت‌های آسیا باشد؛ مسیری که اگر با انتخاب حریفان متنوع‌تر و دشوارتر همراه شود، شاید بتواند تیم ملی را به نسخه‌ای آماده‌تر و کامل‌تر از گذشته تبدیل کند.

انتهای پیام/