او خيلي وقت پيش از اين حاجتش را گرفته بود

محمدامين نصيري پور در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي «خبرگزاري دانشجو»، درباره چگونگي ورود وي به عرصه فعاليت هاي بسيج دانشجويي دانشگاه گفت: شهيد علي جنيدي در سال 87 همزمان با تجمعات دانشجويي در حمايت از مردم مظلوم غزه در مقابل سفارت انگليس و تحصني كه در چادرهاي بسيج دانشجويي كه در آنجا برپا شده بود، اولين حضور فعال دانشجويي خود را آغاز كرد.

مسئول واحد فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه علامه طباطبايي با اشاره به اينكه اين تجمعات اعتراضي همزمان با امتحانات آخر ترم دانشجويان بود، گفت: علي شب ها درس مي خواند تا بتواند براي امتحانات خود را آماده كند، اما دغدغه اصلي او درس و امتحان نبود، بلكه بيشتر به فكر حضور در تجمع و تحصن مقابل سفارت بود.

نصيري پور ادامه داد: فعاليت هاي علي در اين نهاد دانشگاهي در جريان آن تجمع استارت خورد و بعد از آن بحث اردوهاي جنوب دانشگاه پيش آمد كه وي به عنوان خادم الشهدا شروع به خدمت كرد.

دوست صميمي شهيد جنيدي در ادامه به نحوه آشنايي با وي پرداخت و افزود: اولين جايي كه با علي آشنا شدم دفتر بسيج دانشجويي بود؛ وي مسئول بسيج دانشجويي دانشكده ادبيات دانشگاه علامه بود و در جريان مناظره اي كه در دانشگاهشان برپا شده بود، براي اولين بار با او آشنا شدم.

وي عنوان كرد: پس از آن رفاقت و دوستي ما در اردوهاي جنوب كشور در سال 88 شكل گرفت؛ جنيدي در اردوي جنوب مسئول اجرايي و من پيگير برنامه هاي ديگر اردو بودم.

نصيري پور در ادامه به يكي از خصلت هاي بارز شهيد جنيدي پرداخت و افزود: يكي از خصلت هاي ويژه و خاص وي اين بود كه خيلي زود با بچه ها گرم مي گرفت و رابطه دوستي برقرار مي كرد.

مسئول واحد فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه علامه طباطبايي افزود: هميشه به بچه هاي دور و اطرافش توجه مي كرد و حواسش به آنها جمع بود، در لحن بيان و نوع ارتباط برقرار كردن يك شيريني و خوشمزگي داشت كه ناخودآگاه همه را به خنده وامي‌داشت و اين زبانزد همه بود.

دوست صميمي شهيد جنيدي ادامه داد: وقتي تنها دو ماه از رفاقتش با كسي گذشته بود، طوري رفتار مي كرد كه انگار سال هاست با او دوست بوده است.

وي گفت: علي در كار اردوهاي راهيان نور دانشگاه، تنها فردي بود كه واقعا دل مي سوزاند و تا جايي كه توانايي داشت كار مي كرد؛ هر كاري كه به دستش سپرده مي شد زمين نمي ماند، يك سر هر برنامه و اردو و همايشي، علي بود و وقتي در جايي كار خير بود هرگز به بهانه اينكه وقتش را ندارم از كار كناره گيري نمي كرد.

شهيد علي جنيدي ماخوذ به حيا بود

نصيري پور در ادامه به يكي ديگر از ويژگي هاي شهيد جنيدي پرداخت و افزود: علي بشدت ماخوذ به حيا بود؛ به طوري كه ادب را به طور كامل نسبت به اطرافيانش رعايت مي كرد.

وي گفت: او به واقع يك مدير اجرايي براي مجموعه بسيج دانشجويي بود و در بين رفقايش هم يك فرد صاف و صادق مانند آينه بود كه اگر كاري از دستش براي كسي ساخته بود كوتاهي نمي كرد.

اگر پنج كلمه حرف مي زد، قطعا چهار كلمه آن از حضرت آقا بود

مسئول واحد فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه علامه درباره علاقه شديد شهيد جنيدي به مقام معظم رهبري افزود: علاقه وي به مقام معظم رهبري خيلي شديدتر و بيشتر از علاقه عادي بود؛ به طوري كه اگر پنج كلمه حرف مي زد، قطعا چهار كلمه آن از حضرت آقا بود و اگر مي خواست به چيزي استناد كند از سخنان مقام معظم رهبري استفاده مي كرد.

دوست صميمي شهيد جنيدي گفت: بارها نماز ظهر و عصر ماه رمضان را پشت سر آقا خوانديم.

نصيري پور ادامه داد: اعتقاد و هم و غم وي اهل بيت و به معناي تمام كلمه يك انسان حسيني بود كه من هرگز گريه ها و ارادت خاص علي به ائمه اطهار را فراموش نمي كنم.

وي درباره سفرهاي كربلا با شهيد جنيدي ادامه داد: با هم دو سفر به كربلا رفتيم كه هر زمان قصد داشت وارد حرم حضرت عباس يا امام حسين، نجف، سامرا يا كاظمين شود حدود 20 دقيقه مقابل حرم مودب و بدون اينكه وارد شود مي ايستاد و اذن دخول مي خواند.

مسئول واحد فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه علامه طباطبايي گفت: وقتي در حرم يكي از ائمه در كربلا بعضي از عرب هايي كه خانه نداشتند و در حرم مي خوابيدند را مي ديد، بيدارشان مي كرد و مي گفت اين كار بي ادبي است نبايد اينجا بخوابيد؛ اصلا پايش را در حرم دراز و يا به سمت حرم پشت نمي كرد و من هميشه غبطه مي خوردم كه علي 20 دقيقه قبل از ورود به حرم اذن دخول مي خواند.

دوست صميمي شهيد جنيدي افزود: در مناسبت هاي مختلف مانند شهادت ها، فاطميه، محرم و ولادت ها، هميشه يك پاي ثابت هيئت بود، اگر هيئت خانگي داشتند خانه مي ماند و اگر خانه ما هيئت بود حتما مي آمد و تا جايي كه مي توانست كمك مي كرد.

نصيري پور گفت: كسي كه با دوستانش اين همه مودب رفتار مي كرد، طبيعتا با استادان دانشگاه ده ها برابر مودبتر بود.

يك رفيق قابل اعتماد و امين بود

هم دانشگاهي شهيد جنيدي ادامه داد: جنيدي يك رفيق قابل اعتماد و امين بود كه دوستانش را انتخاب مي كرد؛ به طوري كه بارها از او شنيدم كه مي گفت هر كسي كه بيشتر به درد دين من بخورد با او دوستي مي كنم.

وي گفت: علي چيزي را به دل نمي گرفت، در حالي كه بارها پيش مي آمد در حين كار كسي سرش داد مي زد، اما هيچ گاه قصد تلافي اين نوع رفتار را نداشت.

دوست صميمي شهيد جنيدي افزود: در برنامه هاي راهيان نور كاري را به صورت پروژه اي قبول كرده بوديم كه هر كدام يك بخش آن را انجام مي داديم؛ البته كار وي هيچ ارتباطي به بسيج نداشت كه از اين طريق اعلام شود، وي مسئول شناسايي راويان غرب كشور بود.

نصيري پور ادامه داد: دو سه هفته قبل از اين اتفاق به منطقه غرب كشور رفته بود كه در پي همان سفر جلسه اي پيش آمد؛ روز حادثه براي شركت در اين جلسه عازم غرب كشور بود كه در سانحه تصادف به شهادت رسيد.

مسئول واحد فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه علامه طباطبايي درباره شوخي هاي خود با وي گفت: شب قبل از حركت به غرب با هم تلفني صحبت كرديم و باز همان شوخي روتين و هميشگي را كرديم، به او گفتم بالاخره تو يك روز شهيد مي شوي و من به عنوان دوست تو مصاحبه مي كنم و معروف مي شوم، اين شوخي هميشگي ما بود، اما حالا اين بلا بر سرمان آمد، لعنت بر زباني كه بي موقع باز شود.

دوست صميمي شهيد جنيدي افزود: هيچ خاطره اي از علي در نظر من فراموش نخواهد شد؛ چون من دو سه سال از زندگي‌ام را با او گذراندم و بيشتر از مادر و پدرم، علي را مي ديدم؛ جنيدي، عاشق شهدا و اسلام بود كه اين راه را انتخاب كرد.

وي ادامه داد: تربيت اين انسان تربيت درستي بود كه در خانواده انجام گرفته بود، تربيت او تربيت حسيني بود، پدرش هم رزمنده منطقه سومار بود؛ همان منطقه‌اي كه علي در آن حوالي به شهادت رسيد.

نصيري پور گفت: علي جنيدي خيلي وقت پيش از اين حاجتش را گرفته بود، ولي حضور وي بهانه‌اي بود كه ما درست شويم كه نشديم.

مسئول واحد فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه علامه طباطبايي ادامه داد: نمازهاي جنيدي مثال همه بود، علي دقيق و آرام نماز مي خواند و با قد بلندي كه داشت، شانه‌هايش را خم مي كرد و نماز مي خواند؛ حداقل 20 دقيقه بعد از هر نماز سجده مي كرد.

يك خاطره از شهيد علي جنيدي

وي درباره يك خاطره از شهيد علي جنيدي گفت: دومين سفر كربلا را با پاي پياده رفتيم؛ روي ديوارهاي مسير نمايشگاهي از عكس ائمه زده بودند، به جايي رسيديم كه عكسي نمادين از سر مبارك حضرت امام حسين(ع) روي ديوار بود؛ آن قدر اين صحنه براي علي دلخراش بود كه شروع به گريه كرد و گفت، طوري حركت كنيم كه اين عكس‌ها را نبينيم اين عرب ها چقدر سنگدل هستند كه اين عكس ها را روي ديوار زده اند، ‌اينها از اين عكس ها چه مي خواهند.

نصيري پور در پايان عنوان كرد: اميدوارم در صحراي قيامت كه آدم‌هاي بزرگ مانند شهيد جنيدي جايشان راحت است، بتوانم يك بار ديگر او را ببينم؛ چون در آن موقع هنوز جهنمي‌ها را به جهنم نفرستاده اند.