مردي كه براي همه محبوب بود

گروه علمي «خبرگزاري دانشجو»؛ دكتر محمد قریب از نخستين پزشکان متخصص طب اطفال ایران و بنیانگذار طب نوین اطفال در ایران و از بنیانگذاران بیمارستان مرکز طبی کودکان بود كه در سال 1291 شمسي در گرکان (از توابع تفرش) به دنيا آمد.

 

وي تحصيلات متوسطه و دانشگاهي خود را در تهران به پايان رساند و در سال 1306 شمسي در زمره نخستين گروه دانشجويان ايراني بود که براي ادامه تحصيل در رشته پزشکي به فرانسه عزيمت كردند و در سال 1332 دكتراي خود را از دانشگاه تهران اخذ كرد.

 

دكتر قريب در پايان سال اول در شهر رن فرانسه موفق به دريافت جايزه لابراتور تشريح دانشکده پزشکي شد و پس از گذراندن دوره سربازي در سال 1319 بعنوان دانشيار طب اطفال در دانشگاه به فعاليت علمي مشغول شد.

 

قريب در سال‌هاي 1317 تا 1332 بعنوان دبير در دبيرستان‌هاي اهواز و تهران مشغول به تدريس بود و پس از آن نيز به تدريس در دانش‌سراي عالي و دانشگاه‌ ملي (شهيد بهشتي) پرداخت.

 

 

آنچه دکترمحمد قریب را شاخص می كرد، هوش سرشار، علاقه به فراگیری، قدرت کار و استقامت در مقابل مشکلات و به كار گيري معنويت در كار بود.

 

کلاس درس استاد که تقریبا همیشه بر بالین بیمار بود، در نوع خود مکتبی از پیشرفته ترین روش های علمی کنونی به شمار می رفت.

 

اعتقادات دینی وی که از پرورش صحیح در خانواده متدین ریشه گرفته بود، نه تنها با جوانی و سفر فرنگ و تفحص در فرهنگ و تمدن غرب کاهش نیافت، بلکه روز به روز بر عمق آن نيز افزوده مي شد.

 

سال های آخر عمر استاد بهترین درس برای شاگردانش بود، بیماری کشنده سرطان برای مردی که خود همه چیز را می دانست، هرگز وی را از راه راست ادامه تدریس، معاینه بیماران و کمک به درماندگان باز نداشت.

 

همچنين در آخرين سال هاي عمر، وي موفق به نشان درجه اول فرهنگ از وزارت آموزش و پرورش شد.

 

 

قريب كار پزشكي خود را از اداره بخش اطفال بيمارستان رازي آغاز كرد و بعد از آن به بيمارستان هزار تختخوابي( امام خميني) رفت و در اين بيمارستان بخش اطفال را داير كرد.

 

از مهمترین اقدامات دكتر قريب در عرصه پزشكي، بنیانگذاری و تاسیس نخستين بیمارستان تخصصی کودکان؛ یعنی بیمارستان مرکز طبی کودکان به همراه دکتر حسن اهری بود.

 

وی همچنين نخستين تعویض خون را در ایران انجام داد و از بنیانگذاران انتقال خون در ایران بود و همچنين وي پایه گذار انجمن پزشکان کودکان ایران نيز بود و در جامعه بین المللی اطباي اطفال از افراد سرشناس بود و یک بار نیز یه عضویت هیئت رئیسه آن انتخاب شد.

 

دکتر قريب در سال 1321 موفق به دريافت نشان عالي دولت فرانسه شد و در سال 1350 به عضويت هيئت مديره انجمن بين المللي بيماري هاي کودکان در آمد.

 

وی در طول سال های فعالیت علمی خود به کنگره‌های مختلف بین‌المللی در کشورهای مختلف از جمله فرانسه، آمریکا، کانادا، ژاپن، ترکیه و اتریش دعوت شد و عضویت چندین مجمع علمی بین‌المللی را برعهده داشت.

 

همچنين وي نماينده سازمان انرژي اتمي در كميته غارشناسي ايران و عضو كميسيون نام‌ها و اصطلاحات و پژوهش‌هاي جغرافيايي سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح نيز بود.

 

 

مرحوم دکتر قریب در حین فعالیت علمی فعالیت سیاسی و اجتماعی نیز داشت؛ به گونه‌ای که بارها در کلاس درس به اقدامات رژیم پهلوی انتقاد كرده و پس از واقعه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ نیز پس از امضای یک بیانیه به همراه ۱۰ تن دیگر از اعضای هیئت علمی دانشگاه مانند مهندس بازرگان، دکتر سحابی و دکتر نعمت الهی به دستور محمدرضا شاه از دانشگاه اخراج شد که این موضوع باعث افزایش محبوبیت ایشان در بین دانشجویان و جامعه دانشگاهی شد.

 

 

دكتر قريب تاكنون كتاب‌هاي فراواني منتشر كرده است؛ «كاني‌شناسي»، «واژگان زمين‌شناسي»، «غارشناسي»، «بلورشناسي»، «رازهاي درون‌زمين»، «مباني زمين‌شناسي»، «زمين‌شناسي فلات ايران»، «پديده‌هاي شگفت‌انگيز در آسمان و زمين» و ترجمه كتاب «اسرار سه اقيانوس» از جمله كتاب‌هاي منتشر شده دكتر قريب هستند كه در كنار تاليف اين كتب، مقالات زيادي درباره زمين‌شناسي به چاپ رسانده است.

 

وي در سال 1319 کتاب بيماري هاي کودکان را به چاپ رساند و در سال 1335 با همکاري دکتر اهري آن را با اطلاحات جديد تجديد چاپ كرد.

 

مرحوم دکتر قریب در سال ۱۳۵۱ به هماچوری (دفع خون از دستگاه ادراری) مبتلا شد که بعدها تشخیص سرطان مثانه داده شد و اقدامات درمانی انجام شده در ایران و آمریکا تاثیر چندانی بر بیماری ایشان نداشته و سرانجام در روز سه شنبه، اول بهمن ماه ۱۳۵۳ در بیمارستان مرکز طبی کودکان محل خدمت خود درگذشت و طبق وصیت وی، در قبرستان شیخان قم به خاک سپرده شد.