تربيت‌بدني 1 و 2؛ از زنگ تفريح تا فرار دانشجويان با استفاده از حربه مشكل پزشكي

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ ورزش همواره ابزاري كم خرج براي حفظ سلامتي افراد بوده است؛ ابزاري كه به راحتي در اختيار افراد قرار دارد، ولي آنچنان كه بايد و شايد در جامعه ما مورد توجه قرار نمي گيرد.

ورزش همواره بعنوان يكي از دروس در مقاطع مختلف تحصيلي مطرح بوده است. در دوران ابتدايي با زنگ ورزش، لي لي، طناب بازي و كمي هم نرمش، در دبيرستان به زنگ فوق برنامه رياضي و فيزيك و در دانشگاه نيز به يك درس يك واحدي تبديل شد تا در انتخاب واحد بعنوان يك ابزار مفيد براي افزايش واحدهاي درسي مورد توجه قرار گيرد.

در دبستان به همان دويدن هاي داخل حياط مدرسه دلخوش بوديم و آخر سال هم با درج نمره 20 در كارنامه كم كم باور كرديم كه ورزش را ساخته اند تا از آن 20 بگيريم.

در دبيرستان معلمان ورزش مدام اعتراض مي كردند كه با اين بدن هاي خشك چطور مي توانيد ورزش كنيد و كم كم با سخت گيري ورزش آشنا شديم، اما معلمان رياضي و فيزيك به دادمان رسيدند و ورزش تبديل شد به كلاس فوق برنامه و در پايان سال نيز 20 گرفتيم و در موارد استثنايي هم با وساطت مدير نمره 18- 19 را كه به دليل غيبت هاي فراوان سر زنگ ورزش گرفته بوديم تغيير دادند.

به دانشگاه كه رسيديم در گير و دار درس هاي 3 واحدي و 4 واحدي بوديم و مدام به فكر پاس كردن درس هاي اين چنيني بوديم و كم كم در انتخاب واحد ماهر شديم و در يافتيم كه بايد تعادل را برقرار كرد و در كنار درس هاي تخصصي چند واحد عمومي گرفت تا از فشارها در طول ترم كاسته شود و در اين ميان درس تربيت بدني يكي از گزينه ها بود.

با تحقيق از بچه هاي ترم بالايي به دنبال استاداني بوديم كه چندان براي حضور ما سر كلاس سخت گيري نكنند و فقط آخر ترم يك امتحان آمادگي جسماني بدهيم و با نمره خوب اين درس را پاس كنيم، اما در شروع ترم و آغاز كلاس دو حال پيش مي آمد يا اينكه استاد سخت گير بود و ما مجبور بوديم اين بدن هاي خشكي را كه تا امروز ورزش نكرده است را به كار وادار كنيم و يا اينكه با يك گواهي پزشك و يك تحقيق كپي شده از اينترنت همه چيز را به خير خوشي تمام كرد.

به هر حال با هر روشي بود تربيت بدني يك را پاس كرديم و به سراغ تربيت بدني 2 رفتيم و آن را نيز پشت سر گذاشتيم؛ اين مراحل را اگر تمام دانشجويان طي نكرده باشند، اكثر آنها گذرانده اند و جز معدود دانشجوياني كه سابقه فعاليت ورزشي داشتند، مابقي اين درس را تنها به دليل اينكه در چارت درسي وجود داشت پاس كردند.

در طول ترم معدود دانشجوياني بودند كه به واقع درس تربيت بدني را براي ورزش و سلامت جسماني اخذ كرده بودند و تمام 2 ساعت را ورزش مي كردند، اما بايد اعتراف كرد كه واقعا اين افراد به تعداد انگشتان دست هم نمي رسند.

از طرف ديگر بارها از مسئولان آموزش عالي كشور شنيده ايم كه ورزش دانشگاهي بايد مورد توجه قرار گيرد، اما آيا دروس تربيت بدني در دانشگاه اولا انگيزه ورزش كردن در دانشجو را فراهم مي كند و ثانيا پاسخگوي نياز دانشجويان ورزشكار هست يا نه؟

مطمئنا كمي دويدن دور سالن و نرمش كردن آن هم هفته اي 2 ساعت، براي هيچ دانشجويي انگيزه آور نيست و دانشجويان ورزشكار و ورزش دوست را نيز راضي نمي كند؛ لذا مسئولان امر بايد به دنبال راهكاري باشند تا وضعيت اين درس در دانشگاه تغيير كند.

چندي است كه صحبت هاي زيادي در خصوص افزايش واحد درسي تربيت بدني در مقطع كارشناسي و افزايش آن به 4 واحد مطرح ست و قرار است اين طرح از نيمه دوم سال تحصيلي جديد اجرا شود، اما بايد منتظر ماند و ديد آيا تنها افزايش كمي آن كافي است يا اينكه بايد در جهت كيفي ساز تربيت بدني در دانشگاه و افزايش انگيزه دانشجو گام برداشت.