ملي‌پوش بودن يا استعداد؛ ملاك حضور در مسابقات دانشجويان چيست؟

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»، میثم لطفی؛ اگر از بعد سلامت ورزش چشم پوشی کنیم و فقط قهرمانی، مدنظرمان باشد، دانشگاه می تواند به عنوان فرصتی براي رسیدن به هدفمان تلقي شود.

دانشگاه محل تحصیل علم است، اما چه کسی می تواند ورود استعدادهای متعدد ورزشی را در دانشگاه ها نفی کند؟ و چه کسی می تواند نقش كليدي ورزش را در پيشرفت هاي تحصيلي ناديده بگيرد؟

مطمئنا هيچ كس نمي تواند تاثيرات فراوان ورزش بر دانشجويان را ناديده بگيرد، اما اقدامات چه بوده است؟ آیا اقدامات انجام گرفته اصلا قابل ذکر هستند؟ و آیا توانسته ایم تفکر ورزش در آموزش و پرورش و دانشگاه ها را اصلاح کنیم؟

وقتی در اصولی ترین دوره آموزشیمان به ورزش همچون زنگ تفریح نگاه می کنیم، آیا می شود توقع موفقیت مقاطع گوناگون را داشت؟ کدام یک از ورزشکاران معمولی یا موفق كشورمان حاصل آموزش های مدون یا برنامه ریزی مستمر در آموزش و پرورش و دانشگاه بوده اند؟

اگر بگوييم خروجی دانشگاه ها از نظر استعدادیابی یا رشد یک فرد مستعد، صفر است، چندان اغراق نکرده ایم؛ چرا كه دانشگاه هاي ما به جذب قهرمانان مدال آور و ورود ورزشكار آماده به دانشگاه اقدام مي كنند، ولي هيچ گاه يك جوان بااستعداد را به عنوان دانشجو قبول نكرده و در جهت فراهم سازي شرايط قهرماني براي وي اقدامي نمي كنند و حتي براي حضور در مسابقات جهاني ترجيحا از دانشجويان ملي پوش استفاده مي كنند.

چند درصد از دانشگاه های ما داراي سالن ورزش بوده یا سالن ورزش مناسبی دارند؟ آیا این سوال را مسئولان از خود پرسیده اند؟ دانشجویی که از این امکانات محروم است چگونه می تواند امید آینده ما شود؟ آیا همچنان باید چشم انتظار استعدادهای خدادادی و ذاتی باشیم و هیچ حرکتی برای پرورش آنها نکنیم؟

البته می توان جواب مسئولان را حدس زد؛ جواب آنها اشاره به نتایج بازی های دانشجویان یا موفقیت های قهرمانانی که اسم دانشجو را یدک می کشند.

قرار نیست در بازی های المپیک دانشجویان، تعدادی از قهرمانان رشته های مختلف را كه با تسهیلات گوناگون عضو دانشگاه کرده ایم، حضور يابند تا سپر تمامی ضعف های مدیریتی و تصمیمات اشتباه مسئولان شوند.

برای بررسي وضعیت ورزش در دانشگاه ها باید به مسابقات بین دانشگاهی نگاه کنیم و بیشتر به آن بها دهیم؛ همچنين لازم است بر سطح كمي و كيفي اين رقابت ها افزوده و در جهت ايجاد انگيزه در دانشجويان براي حضور در المپيادهاي دانشگاهي تلاش بيشتري كنيم؛ چرا كه در بسیاری از این مسابقات در سطح کشوری، نگاه آینده نگرانه وجود ندارد و به عنوان یک سرگرمی با آن برخورد می شود. 

نبود رشته های گوناگون، حضور نداشتن مربیان سطح بالا برای استعدادیابی و همچنين نبود عوامل برگزاری مناسب از مشکلات این گونه مسابقات است؛ علاوه بر اين، شکل صحیح برگزاری مسابقات هم می تواند در این وانفسا کمکی باشد به پیکره خسته ورزشمان.

بی بها کردن امر ورزش در دانشگاه ها ضررهای متعدد و جبران ناپذیری به پیکره ورزش وارد مي كند، بنابراين یادمان نرود شکست های آتی در ورزش حاصل بی تدبیری و مدیریت نادرست و عدم برنامه ریزی در گذشته است؛ آیا مسئولان بالاخره به فکر تصمیمات درست می افتند؟