آيا همه چيز را بايد تجربه كرد؟

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ شانزدهمين دوره مسابقات واليبال قهرماني آسيا به ميزباني ايران برگزار شد و  تيم ملي كشورمان براي نخستين بار اين جام را در خانه و در مقابل چشم 20 هزار تماشاگر به دست آورد.

ميزباني اين مسابقات از نظر مسئولين كنفدراسيون واليبال آسيا قابل تقدير بود و پس از پايان مسابقات اعلام كردند كه حضور اين تعداد تماشاگر با اين شوق و انگيزه در مسابقات آسيايي نشان از علاقه مندي ايرانيان به ورزش و نيز حمايت همه جانبه از تيم هاي ملي كشورشان دارد و در كل ايران در ميزباني مسابقات نمره عالي گرفت.

 حضور بيش از 20 هزار تماشاگر كه از ساعت ها پيش از شروع بازي به استاديوم آمده اند و ايستاده مسابقه را نگاه مي كنند و تا آخرين لحظه نيز با حضور خود تيم ملي كشورشان را حمايت مي كنند قابل تقدير است اما نحوه حضور بانوان در استاديوم جاي سوال دارد.

آيا براي داشتن ميزباني خوب حضور زنان در استاديوم لازم است و نمي توان مانند ساير مسابقات تنها به حضور مردان در استاديوم اكتفا كرد؟ مگر پيش از اين با حضور مردان استاديوم ها خالي بود؟

شايد مسئولين برگزاري مسابقات هم انتظار نداشتند كه بانوان تا اين حد از حضور در استاديوم و تشويق تيم ملي خود استقبال كنند و اگر اين پيش بيني را مي كردند مطمئنا در مورد رعايت مسائل اخلاقي تدابير بيشتري مي انديشيدند.

حضور زنان در استاديوم ها پس از پيروزي انقلاب اسلامي طبق دستور مراجع تقليد در كشور ما ممنوع است كه با توجه به مشكلاتي كه در نحوه شعار دادن و فضاي استاديوم ها وجود دارد اين امر چندان هم غير طبيعي به نظر نمي رسد.

در نگاه اول شايد حضور زنان در استاديوم واليبال با توجه به شرايط اين بازي و كمتر بودن شعارهاي غير ورزشي در آن، چندان غير منطقي نباشد اما تبعات فرهنگي آن در حين بازي كاملا نمايان شد تا مسئولين از نزديك شاهد بروز ناهنجاري هاي حضور بانوان در استاديوم باشند.

حضور مردان بر روي اسكوربرد هميشه و در تمام مسابقات امري تقريبا عادي است اما اينكه دختران جوان اقدام به اين كار كنند در شان زن ايراني نيست.

ايستادن بر روي صندلي ها، هم صدايي زنان و مردان در تشويق تيم ملي و تقليد زنان از نحوه تشويق كردن مردان بدون توجه به روحيات و شئونات زنان و نيز پخش موسيقي هاي محرك در استاديوم همه و همه دست به دست هم دادند تا شرايطي بر ورزشگاه حاكم شود كه تقريبا هيچ چيز در حالت عادي خود قرار نداشت و اين مسابقه بيشتر به يك محفلي براي تخليه هيجانات طرفين بود.

البته در اين بازي، جمع كثيري از خانم‌ها نيز حضور داشتند كه به طور كامل ادب را رعايت مي‌كردند و صرفا براي تشويق بازيكنان تيم ملي حضور داشتند ولي موضوع مهم اين است كه اصل اين حضور مشكل دارد؛ زيرا اسباب سوء استفاده عده‌اي سودجو فراهم مي‌شود.

اين مشكل را افرادي كه بيشترين شناخت را از انسان و ظرفيت او دارند و بهترين راه‌حل‌ها را براي زندگي افراد جامعه مي‌دهند، ارائه مي‌دهند و اين مشكل را همان زمان كه اجازه حضور بانوان در استاديوم صادر شد تذكر دادند.

اين افراد آگاه چنين روزهايي را مي‌ديدند كه آن طور اعتراض كردند بدون اينكه نياز باشد چنين تجربه‌هايي در جامعه صورت گيرد.

و اينجاست كه اين سوال مطرح مي‌شود كه آيا واقعا بايد همه چيز را تجربه كرد?