از نامردان ديروز تا مردان امروز

جريده اينترنتي «خبرگزاري دانشجو»؛ حميد داوودآبادي طي مطلبي تحت عنوتن «از نامردان ديروز تا مردان امروز» در ويلاگ «خاطرات جبهه» نوشت:

 

دوست بزرگوار "امید حسینی" در "سایت آهستان" مطلبی در دفاع همه جانبه از آقای سیدمهدی شجاعی منتشر کرده و از بنده نیز درخواست نمود تا آن را بخوانم و نظرم را بنویسم.

ممنون. خواندم و این هم پاسخ بنده به آهستان:

 

بنام حضرت دوست

شهید مصطفی چمران: هنگامی که شیپور جنگ نواخته می شود، شناختن "مرد" از "نامرد" آسان می شود!

بزرگوار!

 

همین که نوشتی "نویسنده محبوب آقای سید مهدی شجاعی" همان اول خط و نشانت را کشیدی! یعنی کاملا چشمانت را بر هرگونه خطا و اشتباه او بستی! و هیچ گونه نقدی بر او را نمی پذیری!

 

بنده وقتی آن خاطره را ذکر کردم، به صورت تیغ زده شجاعی گیر ندام، به این گیر دادم او که اصلا ساعتی هم در جبهه نبوده، به چه حقی برای رزمندگان دیروز خط و نشان می کشد و عملی را که خود روزی چندبار مرتکب می شود (تیغ زدن صورت) تا بهتر پز روشنفکری بدهد، برای دیگران حرام و منفور جلوه می دهد!
 

خداوکیلی این روش سخن گفتن منافقانه و دروغ نیست؟

 

آقای شجاعی فقط این را جواب بدهد که صورت تیغ زدن حرام و زشت است یا نه و فرق آن برای شما با یک رزمنده چیست؟

مگر نه اینکه از دید این آقای با فرهنگ خاص! تیغ زدن صورت ته ته انحراف و ضلالت و نکبت! محسوب میشود که برای یک رزمنده متصور می شود؟ پس خود او در کجا قرار دارد؟

شما فقط کافی است این را جواب بدهید:

 

آقای شجاعی در هر دوره وزارت ارشاد از خاتمی گرفته تا مهاجرانی و تا امروز، از فیض بی پایان هدایا و رانت و ... کدام بهره مند نشده است؟ هم ایشان هم دوست گرمابه و گلستانش مجید مجیدی! اینها که ماشالله گل سرسبد فرهنگ هر دولتی بودند و خدا می داند چه بردند و چه خوردند و چه کردند!

این گونه خود را مرید اینان نکنید که خدا می داند اوضاعشان چیست و چه بود!

 

دینت را از قرآن بگیر نه از نوشته های احساسی حضرات که برای هر یک صفحه کاغذی که جلوی چشمانت می بینی، ورق ورق چک های با مبالغ هنگفت صف کشیده اند!

 

و متاسفانه باید پرسید:

این مردان امروز و نامردان دیروز! به کدام سطر از نوشته های خویش اعتقاد داشتند و دارند که اگر داشتند امروز وضعشان این نبود که از جبهه گریزان بودند و امروز دم خویش با فتنه گران گره می زنند. و این سرنوشت همه کسانی است که در ایام خون و آتش و غیرت، به خیال خود زرنگی کردند و گریختند و امروز بر سر سفره حاضرتر از دیگرانند.

 

به قول مرحوم محمدرضا آقاسی:

جنگ زد نعره ولی پنجره ها را بستید

به غنائم که رسیدیم به ما پیوستید

کسی از پنجره بسته خروشی نشنید

هر چه گفتیم که جنگ آمده گوشی نشنید