خدا و پيامبر(ص)، علي (ع) را به همسري زهراي اطهر برگزيدند

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، زينب صارم؛ مسئله ازدواج ريشه در طبيعت انسان دارد و مطابق با خواسته هاي روحي و جسمي بشر است. از آنجا كه يكي از مهمترين و اصلي ترين كاركردهاي دين نشان دادن و آموزش راه و روش صحيح زندگي است، مي توان به سادگي دانست كه بشر در اين امر طبيعي نيز لزوما بايد به دستورات دين مراجعه كند و از فرمايشات اهل بيت(ع) بهره گيرد؛ چرا كه كامل ترين و بي عيب و نقض ترين سبك زندگي را مي توان در مكتب اهل بيت(ع) يافت و به وسيله آن به سعادت دنيوي و اخروي نايل شد.

ازدواج در اسلام نه تنها امري مقدس بر شمرده شده بلكه پيامبر (ص) آن را «سنت و روش خود» دانسته و بر آن تاكيد كرده اند كه «هركس از اين سنت روي برگرداند از من نيست» همچنين از معصومين روايت شده «با ازدواج نصف دين مسلمان حفظ مي شود» و «هر ركعت نماز شخص متاهل بهتر از نماز فرد مجرد است.»

اهل بيت؛ مصداق اسوه حسنه  كه زندگاني آنان راهگشاي مشكلات جامعه امروزي است

امر ازدواج در اسلام داراي نكات و زواياي بسيار متعددي است كه در ديگر اديان بدين گستردگي يافت نمي شود. به عنوان نمونه ازدواج در فقه باب هاي متعددي را به خود اختصاص داده است مانند احكام نكاح، احكام مهر و احكام نفقه، بنابراين هر مسلمان معتقدي وظيفه دارد كه دستورات فقهي مرتبط با سنت مقدس ازدواج را فرا گيرد تا دچار خزلان و گناه نشود و حق الناس بر عهده وي نماند.

همگام با فراگيري دستورات فقهي آن چه بسيار ضروري و اجتناب ناپذير است، رجوع به زندگي چهارده معصوم (ع) است تا از ايشان سرمشق بگيريم و روش زندگي را بياموزيم؛ چرا كه مصداق كلمه «حسنه» در آيه «لقد كان لكم في رسول الله اسوه حسنه...» پيامبر و معصومين هستند و با سرمشق گرفتن از اسوه هاي حسنه مي توان به سعادت دنيوي و اخروي نائل شد.

يكي از فرخنده ترين و مبارك ترين ازدواج ها كه مي توان از آن الگوگيري كرد، پيوند آسماني امام علي (ع) و حضرت زهرا (س) است؛ چرا كه هر دو آن بزرگوار معصوم و مبري از گناه بودند و داراي مقام عصمت و ولايت كبرا بوده اند و در طول تاريخ اسلام هيچ زماني و مكاني براي هيچ پيوندي اين خصيصه يافت نمي شود كه زوج و زوجه هر دو معصوم باشند. بدين سبب اين پيوند فرخنده با تمام ظرايف و حاشيه هاي خود مي تواند الگويي كامل براي زنان و مردان مسلمان باشد.

امر ازدواج حضرت زهرا بايد به دستور خداوند صورت مي گرفت

حضرت زهرا (س) دردانه پيامبر به سن 9 سالگي رسيده بودند. اكابر و بزرگان قريش ايشان را از پيامبر خواستگاري كردند، اما حضرت به هيچ كدام جواب مثبت نمي دادند و مي فرمودند: «براي اين امر منتظر دستور پروردگار هستم»؛ چرا كه نسل پيامبر از حضرت زهرا ادامه پيدا مي كرد و همسر ايشان پدر امام امت و فرزندان رسول خدا مي شدند، پس براي چنين امر مهمي دستور خداوند لازم بود.

خداوند و پيامبرش به ابوبكر و عمر جواب رد دادند

از جمله اشخاصي كه از حضرت زهرا (س) خواستگاري كردند، ابوبكر و عمر دو خليفه اول بودند كه پاسخ پيامبر به آنها منفي بود و مي فرمود: «من در انتظار فرمان خداوند هستم.»

بهترين و محبوب ترين بندگان نزد حضرت حق همسر زهراست

در جلاءالعيون علامه مجلسي به سند معتبر از امام موسي كاظم (ع) روايت شده است كه روزي حضرت رسول (ص) نشسته بودند. ناگاه ملكي بر آن حضرت داخل شد و گفت: «نام من محمود است و حق تعالي مرا فرستاده است كه نور را با نور جفت گردانيم.» حضرت پرسيدند: «كه را با كه؟» ملك گفت: «فاطمه را با علي» و به پيامبر بشارت داد كه دو پسر از ايشان متولد مي شود كه بهترين جوانان اهل بيت(ع) باشند.

بعد از فرود آمدن ملائكه و رساندن دستور خداوند به پيامبر، امام علي (ع) به نزد ايشان رفت و درخواست كردند كه فاطمه زهرا را براي خويش عقد كنند. پيامبر (ص) در جواب امام علي (ع) فرمود: «قبل از تو مردان ديگري نيز چنين خواسته اي داشتند، ولي هر گاه تقاضاي آنها را با فاطمه در ميان گذاشتم در چهره او علامت عدم رضايت را مشاهده مي كردم حال تو نيز بايد صبر كني تا نزد او بروم و خواسته تو را با او در ميان بگذارم»

پيامبر به حضرت زهرا (س) فرمود: «تو قرابت علي (ع) با ما را مي شناسي و فضل و برتري او را بر ديگران مي داني و چگونگي اسلام و ايمان او را ديده اي و نيز مي داني كه من از خداي خود خواسته ام كه تو را براي بهترين و محبوب ترين بندگانش تجويز كند. همانا درباره ازدواج با تو گفت و گويي با من داشته نظر خودت دراين باره چيست؟»

فاطمه هنگامي كه اين سخن را شنيد چيزي نگفت و سكوت كرد و از خجالت چهره برگردانيد. رسول خدا برخاست در حالي كه با خود ذكر « الله اكبر» زمزمه مي كرد. همانا سكوت فاطمه نشانه رضايت اوست.

ازدواج دو نور سرمشق ساده زيستي در زندگي دنيوي

با دقت و تامل در احاديث و ارده مي توان دريافت با آنكه ازدواج آن دو بزرگوار دستور خداوند بوده است، اما رسول اكرم در به جا آوردن شرايط، تمام جوانب را رعايت كرده اند. رضايت دختر را لحاظ كرده از ايشان در مورد ازدواج سلب اختيار نكردند هر چند به گفته امام صادق (ع) اگر خداوند اميرالمومنين ع را خلق نمي كرد در تمام زمين انساني كه كفو و شايسته همسري با حضرت فاطمه (س) باشد، يافت نمي شد.

مهريه حضرت زهرا (س) صرف جهيزيه، تداركات عروسي و وليمه شد

دومين امري كه مي توان از اين پيوند آسماني آموخت آن است كه تزويج بايد بر اساس كفويت و هم شاني طرفين باشد؛ چرا كه در زندگي آرامش و راحتي تا اندازه بسياري در گرو هم كفوي زوجين است.

هنگامي كه فرمان خداوند براي ازدواج حضرت علي (ع) و فاطمه زهرا (س) رسيد و اميرالمومنين نيز از دردانه پيامبر (ص) خواستگاري كردند و پاسخ آري شنيدند، پيامبر از حضرت علي (ع) درباره مهر سوال كردند، امام علي (ع) از مال دنيا شمشير و زره و شتري داشتند. پيامبر فرمودند: «شمشير را براي جهاد با خدا نياز داري، شتر را براي امرار معاش و كسب روزي اما زره را بفروش.»

قيمت زره 500 درهم شد كه به عنوان مهريه حضرت زهرا قرار گرفت. حضرت ختمي مرتبت از همان مبلغ مهر براي حضرت زهرا (س) وسيله زندگي و يا به اصطلاح جهزيه تهيه كردند كه شامل وسايل بسيار ساده و ضروري زندگي بود و از باقيمانده همان پول طعام و وليمه عروسي فراهم كردند.

ساده زيستي همراه با كرامات اخلاقي

ساده زيستي پيامبر در زندگي الگويي براي همه مسلمانان است؛ چرا كه در زندگي اجتماعي كنوني با فاصله گرفتن از الگوهاي اسلامي جامعه دچار مشكلات بسيار طاقت فرسا و هزينه برداري شده است.

اگر تجملات دنيا شايسته انسانهاي بزرگ بود و امري مفيد و با ارزش به حساب مي آمد، حضرت زهرا (س) در استفاده از آن از همه اولي تر بود كه پيامبر به ايشان سيده زنان جهان لقب دادند، اما با تامل كردن در زندگي ايشان متوجه مي شويم نه تنها زندگي آن بزرگواران خالي از تجملات بود، بلكه با ساده زيستي عميقي همراه بوده است.

نكته قابل توجه اين است كه ساده زيستي ايشان همواره با اخلاق و كرامات انساني همراه بوده است، چنان چه در زندگاني مشترك اين دو معصوم مي توان يافت امام علي (ع) مي فرمايند: «به خداوند سوگند من فاطمه را غضبناك و ناراحت ننمودم تا از دنيا رحلت نمود فاطمه هم مرا خشمناك نكرد و از من نافرماني نكرد و هرگاه من محزون و اندوهناك مي شدم براي رفع غم و اندوه خود به فاطمه نظر مي كرد.» مسلماناني كه ادعاي دين مداري در زندگي خود را دارند بايد تلاش كنند كه فاصله زندگي واقعي خود از الگوهاي اسلامي را كمتر كنند.