طواف با ملائكه حول عرش و با مسلمين گرد خانه كعبه

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، زينب صارم، در قسمت پيشين لزوم فراگيري اسرار حج از معصومين بيان شده و حكمت‌ و اسرار آغاز حج، غسل و احرام را از بيان آن بزرگواران بررسي كرديم. پس از احرام بستن و نيت موعد تلبيه فرا مي رسد يعني گفتن لبيك اللهم لبيك، لاشريك لك لبيك.

تلبيه خود مدرسه‌اي بزرگ است كه انسان را براي سفر روحاني حج آماده مي كند و به اندازه سال‌ها در آن معارف و اسرار نهفته است، امام رضا(ع) مي فرمايد: «چون بندگان احرام مي بندند و نيت مي كنند كه چيزهايي را برخود حرام كنند از حضرت حق ندا مي رسد اي بندگان من چنانچه شما از جهت رضاي من از سرلذت‌ها گذشتيد به ذات خودم قسم كه البته شما را بر آتش دوزخ حرام مي گردانم. پس چون خدا مي فرمايد: اي بندگان من، بندگان در جواب مي گويند لبيك اي خداوند من، در بندگي تو ايستاده ام، پس تلبيد جواب نداي الهي مي باشد.»

البته ذكر اين نكته ضروري است كه حج بايد با مال حلال انجام گيرد؛ چرا كه معصومين عليهم السلام فرموده‌اند، هركس با مال حرامي حج كند، به هنگام تلبيه او را نداد دهند كه لا لبيك و لا سعديك و با اين گونه جواب تلبيه او را رد مي كنند و او را در شمار حاجيان نمي پذيرند؛ چرا كه لبيك گفتن به فرمايش معصومين به معناي اجابتي صاف و تزكيه شده به نداي الهي است.

از امام صادق عليه السلام روايت شده: «در حاليكه لبيك مي گويي، چنگ زننده باش به عروه الوثقي، عروه الوثقي خاندان عصمت و طهارت هستند، رشته محكمي كه بين آسمان و زمين است و انسان‌ها بايد براي نجات از سرگرداني به آن چنگ بزنند.»

در تلبيه، انسان مومن شاهد گره خوردگي رابطه ولايت با حج است، به دليل آن كه حاجي هنگامي كه به نداي حق جواب مي گويد بايد در همان لحظه اهل بيت(ع) و خاندان عصمت و طهارت متمسك باشد و جواب دادن به نداي حق بدون توجه به اهل بيت(ع) معنايي ندارد.

بعد از گفتن تلبيه هنگام طواف خانه خدا فرا مي رسد كه براي آن ثواب بسياري ذكر شده، در اصول كافي از امام ششم روايت شده: «هركس هفت شوط گرد خانه كعبه طواف كند، خداي عزوجل برايش شش هزار حسنه نويسد و شش هزار گناه از او بزدايد و شش هزار درجه برايش بالا برد و شش هزار حاجت او را روا كند.»

 
همچنين از پيامبراكرم(ص) روايت شده: «چون حج گزار هفت بار گرد خانه كعبه طواف كند به اين وسيله عهدي و ذكري نزد خدا براي وي به وجود مي آيد كه پروردگار شرم مي دارد كه پس از آن عهد و ذكر او را عذاب كند.»

اما حاجي بايد توجه داشته باشد كه طواف تنها به بدن وي نيست بلكه قلب او نيز بايد طواف كند؛ چرا كه معصوم هشتم مي فرمايد: «به وسيله قلب خود با ملائكه حول عرش طواف كن چنانچه خودت با مسلمين گردخانه طواف مي كني.»

بعد از طواف هنگام نماز طواف است كه پشت مقام ابراهيم خوانده مي شود، از اباعبدالله نقل شده «چون حج گذار از نماز طواف فارغ شود، دستي بر پشت او مي نوازد و مي گويد: گناهان گذشته‌ات پاك شد، اما تا مي تواني براي آينده‌ات بكوش، باشد كه رستگار بماني.»

بعد از انجام طواف و نماز آن، هنگام سعي صفا و مروه است كه خود مطلب مفصلي است. درباره اسرار صفا و مروه از امام صادق(ع) روايت شده: «در وقت هروله كردن در ميان صفا و مروه قصد كن دور شدن از خواهش‌هاي نفساني را و بري بودن از نيرو و قدرت خودت»، اين فرمايش امام صادق(ع) كه انسان برائت داشته باشد از نيرو و قدرت خودش، يادآور ذكر لاحول و لاقوه الابالله است كه هيچ نيرو و قدرتي نيست جز خداوند بزرگ و بلندمرتبه.

 
بعد از سعي و صفا و مروه نوبت رفتن به مني است كه در آن هنگام نيت حج گذار بايد خارج شدن از غفلت‌ها و لغزش‌ها باشد و آرزو نكند چيزي را كه حلال نباشد و مستحق آن نيست.

 
بعد از منا موسم عرفات مي رسد كه امام صادق(ع) مي فرمايد: «در عرفات به گناهان خود اعتراف كن و تجديد عهد كن نزد خداوند با اقرار به وحدانيت او. عرفات منزلي است كه در آن دعا مستجاب مي شود اما فرق عظيمي است بين دعاي انسان نيكوكار و تبهكار چرا كه امام باقر(ع) مي فرمايد: «هيچ كس چه نيكوكار و چه بدكار بر مزار آن كوه‌ها وقوف نمي كند مگر آن كه خدا دعايش را مستجاب مي كند، اما نيكوكار دعايش هم در مورد دنيا و هم در مورد آخرت مستجاب مي شود، اما انسان بدكار تنها دعايش در امور دنيا مستجاب مي شود.»

مقام و منزلت وقوف در عرفات تا بدان اندازه با ارزش و پرمقدار است كه در كتاب من لايحضرالفقيه از معصومين روايت شده: «هيچ مرد مومني از اهل شهري و منطقه‌اي در عرفات وقوف نمي كند مگر آن كه خدا مومنين اهل آن شهر و منطقه را مي آمرزد و هيچ مردي از خانواده‌اي از مومنين در عرفات وقوف نمي كند مگر آن كه خدا همگي آن خانواده مومن را مي آمرزد.»
 

 

ادامه دارد ...