مهمانان ناخوانده

گروه پرونده ويژه «خبرگزاري دانشجو»؛ 32 سال پیش، دانشجویان پیرو خط امام با حمله به لانه ی جاسوسی آمریکا در  تهران 66 کارمند آنرا به گروگان گرفتند. هر چند در آن روز 63 نفر از کارکنان در سفارت  بودند و سه نفر آنها در دفتر کنسولگری بودند ولی بعد از دو هفته 13 نفر از آنان آزاد شدند. و یکی از آنها کمی بعد تر آزاد شد. تا نهایت تعداد آنها به 52 نفر برسد و این 52 نفر به مدت 444 روز مهمان ناخوانده این کشور باشند.

 

 

ویلیام که متولد 1930 بود در زمان تسخیر سفارت آمریکا مدیر مدرسه ی آمریکایی اسلام آباد پاکستان بود که جهت جذب نیرو به ایران آمده بود. او که در زمان گروگانگیری به عنوان سخنگوی گروگان ها در مقابل دانشجویان بود بعد از بازگشت به آمریکا دچار ناراحتی های اعصاب و روان تشخصی داده شد تا اینکه در 27 نوامبر 1985 فوت کرد.

 

 

او که در زمان تسخیر سفارت آمریکا 22 سال داشت و به عنوان محافظ تفنگداران دریایی فعالیت می کرد  بعدها نخستین فرمانده گروهی کمپانی حمل ونقل ایالات متحده (USMC) شد.

 

 

کاترین در زمان تسخیر سفارت آمریکا 42 سال داشت و به عنوان افسر فرهنگی سفارت فعالیت می کرد و یکی از دو زنی بود که 444 روز را در ایران باقی ماند. او سال های بسیاری را در مدارس مختلف آمریکا تدریس کرد و تجربه های بسیاری اندوخت و 27 سال در وزارت امور خارجه فعالیت کرد. تصاویر وی در جشن کریسمس در دوران گروگانگیری باعث جنجال بسیاری برای دولت آمریکا شد. او  پس از آزادی فعالیت های خود را در وزارت امور خارجه آمریکا ادامه داد.

 

 

فردریک که در زمان حمله به سفارت آمریکا ۳۴ ساله بود، به عنوان افسر ارتباطات و متخصص الکترونیک فعالیت می کرد، او بعد از آزادی به فعالیت خود در این زمینه ادامه داد و بعدها نیز در بخش آمریکای مرکزی وزارت خارجه ایالات متحده مشغول به کار شد. او بعد از آزادی  گفت: فکر نمی کردم بتوانیم بار دیگر در کنار یکدیگر باشیم.

 

 

بروس متولد 6 آگوست 1922 در مزرعه ای در جنوب مینسوتا بود. او تحصیلات را در کالج جنگ بین المل ادامه داد و مدرک لیسانس خود را در رشته ی روابط بین الملل از دانشگاه مینسوتا اخذ کرد. او در زمان جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی مشغول خدمت شد و بعد از آن در 1949 به سرویس خارجی آمریکا رفت. او تا سال 1977 در کشورهای آلمان، ایران، پاکستان و افغانستان فعالیت کرد و در آن سال بار دیگر به ایران بازگشت و کاردار سفارت آمریکا شد. او یکی از سه گروگانی است که 444 روز را در وزارت خارجه گذراند. او پس از آزادی در سال 1978 از وزارت خارجه آمریکا خارج شد و بعدها مدیر اجرایی کمیسیون خدمات ملی آمریکا شد. او پس از آزادی در اظهاراتی از فعالیت های دولت موقت و شخص ابراهیم یزدی حمایت کرد و گفت: این واقعه حاصل افول قدرت دولت موقت بود.

 

 

استيو در زمان حمله به سفارت آمريكا 29 سال داشت به عنوان افسر اداري مشغول به كار بود. او پس از آزادي استعفاء داد و در شركتي در بوستون مشغول شد.

 

 

گری متولد 4 فوریه 1943 در کینگستون می باشد. او که فرزند یک میسونر مذهبی در هندوستان بود تحصیلات خود را در رشته تجارت در دانشگاه اوهایو به پایان رساند و پس از آن در سال 1971 در آزمون اداره سرویس خارجی پذیرفته شد و فعالیت خود را آغاز کرد. وی که سال ها در غالب موسسه هنری کسینجر در کشورهای خاورمیانه به جاسوسی می پرداخت در می 1979 به ایران اعزام شد و به عنوان افسر اداری فعالیت خودش را ادامه داد. او تجهیزات دانشجویان را موقع ورود به سفارت اینگونه شرح می دهد:" گرچه هیچکدام در آن موقع اسلحه به دست نداشتند، ولی در بینشان چند زنجیر دوچرخه [!] و تعداد زیادی چوبدستی به چشمم خورد." پس از آزادی گفت که هرگز تصور نمی کردم که زنده برگردم. او تا سال 1993 فعالیت خودش را همچنان ادامه داد.

 

 

پل 23 ساله که به عنوان محافظ تفنگداران دریایی در سفارت آمریکا بود طبق درخوست خودش قصد داشت تا در دسامبر 1980 از نیروی دریایی خارج شود. اما تسخیر سفارت آمریکا همه چیز را تغییر داد. او بعد از آزادی کار خودش را در شرکت های تجاری ادامه داد و اکنونرییس یک شرکت  برنامه‌ریزی مالی در ایلینوی است.

 

 

جان متولد 1943 در واشنگتن است او دارای مدرک دکترای شرق شناسی از دانشگاه هاروارد او در سال 1962 به دعوت موسسه خاورشناسی آسیا به شیراز رفت و در دانشگاه شیراز به تدریس پرداخت. او همسری ایرانی دارد و به زبان فارسی تسلط کامل دارد. وی که در زمان حمله به سفارت آمریکا به عنوان افسر سیاسی فعالیت می کرد بعد از آزادی همواره اظهارات خصمانه ای را نسبت ایران ابراز داشته است. او در سال 2002 به عنوان سفیر آمریکا به موریتانی اعزام شد و بعد مشاور وزیر خارجه شد و پس از مدتی بازنشست شد. تا اینکه در سال 2009 بار دیگر برای مسئولیت میز ایران در دولت اوباما به سرکار بازگشت ولی پس از 9 ماه از سمت خود استعفا داد. او سال ها استاد علوم سیاسی دانشگاه نیروی دریایی امریکا است و چند کتاب پیرامون فرهنگ ایران نوشته است.

 

 

جيمس كه در زمان حمله به سفارت 22 سال داشت و به عنوان محافظ فعاليت مي كرد. او در دوران گروگانگيري دچار بيماري شديد آبله شد ولي با رسيدگي دانشجويان بعد از مدتي بهبود پيدا كرد. او پس از آزادي به عنوان تفنگدار دريايي به كشورهاي ديگري رفت. او سال 2005 بازنشسته شد.

 

وست 2002 بر اثر عوارض بیماری اسکلروز چندگانه درگذشت.