ولايت خدا؛‌ مسئله‌اي كه در عالم بر جاي واقعي خود قرار نگرفته است

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، ريحانه حاج علي اكبري؛ رعايت اولويت در مباحث از اهميت بالايي برخوردار است، چنان كه براي تخريب يك مملكت كافي است دولت بدون در نظر گرفتن اولويت‌ها، طرح‌هايش را به صورت يكسان پياده كند و يا پزشك بدون در نظر گرفتن اولويت‌ درمان بيماران، مي‌تواند موجب مرگ بيمار شود؛ لذا اگر موضوع «ولايت» اولويت دارد، پرداختن به مباحث ديگر يا حتي در كنار هم قراردادن ولايت و مباحث ديگر ظلم به دين است.

 

به نظر شما مشكل اصلي عالم در كجاست؟ آيا مسئله احكام، حجاب يا مسائل اقتصادي است؟ آيا بحث فمينيسم و اومانيسم است يا چنين مباحثي فرعي است و موجب اتلاف وقت انسان مي‌شود؟

قرآن دعواي بشر را بحث ولايت معرفي مي‌كند، البته پرداختن به اين مباحث هم ضروري است تا بهانه‌جويان بهانه‌اي نداشته باشند، ولي نبايد فراموش كرد كه اين بحث‌ها فرعي است و نبايد به دام مجادله‌هاي علمي بدون ضرورت افتاد.

 

اصل مسئله و همه دعواها بر سر اين است كه آدمي نمي‌تواند بشري مانند خود را به عنوان ولي بپذيرد و اين داستان از زمان آدم بوده و تا ظهور مهدي موعود(عج) ادامه دارد.

اگر خداوند اين داستان‌هاي تاريخي را در قرآن آورده قطعاً براي ما ضروري بوده و گرنه نقل نمي‌شد؛ چرا كه خداوند كار بيهوده نمي‌كند، ولي اينها بحث‌هاي فرعي است! نكته آن است كه يك چيزي در عالم سرجاي خود قرار ندارد و آن ولايت خدا است اگر اين مسئله سرجايش قرار گيرد، هيچ اختلافي باقي نمي‌ماند و زمان ظهور، چنين وضعي اتفاق خواهد افتاد و هيچ اختلافي باقي نخواهد ماند.

 

گاهي در قرآن علت انحصاري اين امر را مسئله رواني و مشكل روحي معرفي مي‌كند؛ لذا در مسئله ولايت با توجه به دلايل زير ابتدا به دنبال مسئله رواني مي‌رويم.

1- حجم پرداختن به اين مسئله در قرآن

2- فردي كه موضع روحي منفي نسبت به ولايت دارد، دليل عقلي آوردن شايسته نيست و در جاي خود قرار نمي‌گيرد.

3- اگر كسي در ولايت‌پذيري مشكل داشته و به ولايت طاغوت گرايش داشته باشد، تحليل و تغيير آن دشوار است؛ زيرا مسئله رواني نسبت به ولايت بسيار عميق و پنهان بوده و به سادگي قابل تغيير نيست.

 

مسئله ولايت‌گريزي يا ولايت‌پذيري در وجود انسان بسيار عميق و ريشه دار بوده، پيچيده و پنهان مي‌باشند و تفسيرش كار بسيار دشواري است؛ زيرا نه ولايت‌گريزي يك گناه ساده است و نه ولايت‌پذيري يك نيكي ساده مي‌باشد. آيا گناهان با هم برابرند يكي كه دروغ تفريحي مي‌گويد با كسي كه دروغ بر عليه شخصي مي‌گويد و او را بيچاره مي‌كند اين دو يكي هستند؟

يكي حسادت مي‌كند به كسي كه پايين‌تر از او بوده و الان بالاتر رفته، كسي حسادت مي‌كند به كسي كه قبلاً با او مساوي بوده و الان بالاتر رفته، كسي حسادت مي‌كند به كسي كه از اول از او بالاتر بوده، آيا اين سه يكي هستند؟

 

خداوند از هر امر و دستوري نتيجه تربيتي مي‌گيرد؛ لذا جاي سوال است كه از ولايت چه هدفي داشته كه فرموده اگر ولايت نباشند هيچ عملي از فرد پذيرفته نيست.

 

در آياتي از سوره مومنون مي بينيم كه ولايت گريزي نسبت به همه انبياء وجود داشته و در آياتي از سوره نساء اين مطلب راجع به پيامبر(ص) است.

 

خطبه غدير، خطبه پرمحتوايي است كه خواندن آن بسيار راه‌گشا مي‌باشد. در اين خطبه پيش از آنكه اثبات ولايت حضرت علي(ع) كرده باشد بيانگر غربت پيامبر(ص) در ميان مردم مدينه است، پيامبر(ص) مي‌فرمايد: «من كنت مولاه فعلي مولاه»؛ مسئله اصلي در همان «من كنت مولاه، است؛ چراكه رسول خدا(ص) معمولاً دستوراتي كه به مردم ابلاغ مي‌كردند، مردم ابتدا مي‌پرسيدند اين دستور از جانب خداست يا خودت، اگر از جانب خداست كه هيچ، اگر از جانب خودت است، ما حرف داريم.

خطبه شقشقيه پيامبر(ص)، يعني خطبه‌اي كه ناله فروخورده پيامبر(ص) را بازگو مي كند، همان خطبه غدير است.

 

آيا در زمان ضعف ايمان كه منجر به گرايش به طاغوت مي‌شود «يريدون ان يتحاتكو الي الطاغوت» نفاق كه مقابله با ولايت ولي امر را پيش مي‌آورد هست يا نيست؛ لذا اگر الان خود معصوم هم باشد همين دو مسئله پيش مي‌آيد حتي اگر ادله ولايت فقيه درست باشد، ضعف ايمان و نفاق بالاخره باعث مقابله با ولايت الله و گرايش به طاغوت مي‌شود.

 

چرا خداوند به پيامبر(ص) مي فرمايد: «ولايت علي را ابلاغ كن، ما خودمان از تو محافظت خواهيم كرد»؟ چرا ممكن است بين مومنان خطري پيش آيد؟

 

با توجه به اين مسائل امر بر ولايت فقيه سخت‌تر هم مي‌باشد؛ زيرا معصوم پشتوانه‌هاي زيادي مثل عصمت دارد ولي فقيه فاقد اين پشتوانه‌هاست؛ لذا مقابله و حمله به آن خيلي زياد است و در واقع خط مقدم حمله به ولايت است.

بحث ولايت خدا و گرايش به ولايت طاغوت در قرآن يك جريان است و يك امر گذرا نيست؛‌ طوري كه بالاترين قسم «فلا و ربك لايومنون حتي ...» و همين طور بالاترين لعنت خداوند در مورد اين قضيه است «اولئك يلعنهم الله و يلعنهم اللاعنون» خداوند گنهكاران را به اين شدت لعنت نمي‌كند.