مديران در فكر قسط‌هاي عقب‌افتاده فوتبالي‌ها و خارجي‌ها در انديشه پيشنهاد به مدال‌آوران

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ تيم ملي وزنه برداري كشورمان در حالي براي نخستين بار بر روي سكوهاي جهاني ايستاد كه پنج مدال طلا را توسط كيانوش رستمي و بهداد سليمي بدست آورد.

وزنه برداران در اين دوره از مسابقات با ايستادن در رده سوم جهان، شش سهميه المپيك را از آن خود كردند تا در مسابقات المپيك يكي از اميدهاي كسب مدال باشند.

پس از موفقيت رستمي و كسب دو مدال طلا توسط اين ورزشكار، فدراسيون آلمان که به دنبال آسيب ديدگي اشنايدر، قهرمان المپيک پکن، وزنه بردار ديگري را كه بتواند در المپيك مدال آور باشد، در ميدان ندارد، از طريق يکي از مربيان خود به کيانوش رستمي پيشنهاد داد که با پذيرش تبعيت اين کشور، در المپيک لندن براي اين کشور وزنه بزند.

اين پيشنهاد اغواکننده مالي در شرايطي مطرح شد که کيانوش رستمي خود را براي حضور در رقابت هاي دسته 85 کيلوگرم جهاني آماده مي کرد؛ اين در حالي است كه رستمي بدون اينکه لحظه اي درنگ کند به اين درخواست پاسخ منفي داد.

رستمي در اين باره گفت: حضور در ايران و وزنه زدن براي تيم ملي کشورم را با هيچ چيز ديگري عوض نمي کنم؛ من به عشق مردم کشورم در عرصه رقابت هاي جهاني شرکت مي کنم و حاضر نيستم آن را با هيچ قيمتي عوض کنم.

اين نخستين بار نيست كه ورزشكاران كشورمان در مقابل پيشنهادهاي هوس آلود كشورهاي اروپايي و آسيايي قرار مي گيرند؛ پيش از اين نيز كشتي گيران و مربيان خوب كشورمان در معرض پيشنهادهايي از اين دست قرار گرفتند و با وجود بسياري از مشكلات مالي باز هم پاسخ دادند: «مشتي از خاك ايران را با دنيا عوض نمي كنيم.»

چندي قبل و پس از كسب دومين قهرماني پياپي كشتي فرنگي در جهان، محمد بنا، برترين مربي سال كشتي فرنگي با پيشنهادي خيره كننده و هنگفت از سوي آذربايجان روبرو شد، اما وي ماندن در تيم ملي ايران حتي با دريافت مبلغي ناچيز را ترجيح داد.

مهماندوست، سرمربي مستعفي تيم ملي تكواندو كشورمان نيز پس از كسب نخستين قهرماني ايران در مسابقات جهاني و ايستادن بر سكوي نخست كه بيش از 40 سال در اختيار كره بود، از پيشنهاد كشور انگليس براي هدايت تيم ملي اين كشور خبر داد كه وي نيز ايران را بر تمام جهان ترجيح داد.

حتي حسين رضازاده نيز از اين دست پيشنهادها را در مقابل خود ديد كه مهمترين آن در خواست تركيه براي پناهندگي قوي ترين مرد جهان در اين كشور و پوشيدن پيراهن تيم ملي تركيه بود كه اين پيشنهاد با پاسخ قاطع وزنه بردار اردبيلي روبرو شد.

حالا بايد ديد كه مسئولان ورزش كشور براي حفظ اين نيروهاي ارزشمند چه تدابيري انديشيده اند؟ آيا آن طور كه بايد و شايد آينده اين ورزشكاران را تامين مي كنند؟ آيا ملي پوشان كشورمان از امنيت شغلي برخوردارند و آيا مسئولان در پرداخت هدايا و پاداش آنها خوش قول بوده اند؟

اكنون كه نزديك به يك سال از درخشش معلولان و جانبازان كشورمان در گوانگجو مي گذرد، اين ورزشكاران هنوز هداياي خود رادريافت نكرده اند و هيچ مسئولي پاسخگوي اين تاخير نيست، در حالي كه فوتباليست هاي ما به دليل تاخير چند هفته اي باشگاه ها براي پرداخت قسط هاي قراردادشان از حضور در تمرينات امتناع كرده و مديران باشگاه ها را به خوش قولي وادار مي كنند.

فدراسيون فوتبال به محض شكايت يك مربي يا فوتباليست از تيمش به دليل تاخير در دريافت پول، وارد عمل مي شود و با كسر امتياز و تهديداتي از اين دست، اجازه حق كشي را به باشگاه نمي دهد، در حالي كه مدال آوران كشور در مقابل پيشنهادهاي ميليوني يا ميلياردي تنها به ايران و اقتدار كشور مي انديشند.

حفظ ورزشكاران و مربيان خوب وطني بايد در دستور كار وزارت ورزش و جوانان قرار گيرد تا اين نيروهاي ارزشمند ورزشي بدون نگراني از آينده،  جواني خود را براي كسب مدال هاي جهاني و المپيك صرف كرده و اقتدار ايران را به جهانيان ثابت كنند.