امام حسين(ع) طي خطابه‌اي فلسفه نهضت حسيني را تبيين كردند

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، فاطمه ابراهيمي؛ امـام حـسـين (ع ) پس از آن كه از مكه خارج شد به «تنعيم» رسيد و در آنجا با كاروانى از يمن مواجه شد؛ اين كـاروان را كـه حـامـل پـارچه و زعفران بود، «بحير بن ريسان»، كارگزار يزيد در يمن براى يزيد فرستاده بود. حضرت دستور داد بار كاروان را مصادره كنند، آن گاه به شترداران فرمود: «هر كس ميل دارد تـا عـراق بـا مـا بيايد تمام كرايه اش را مى دهيم و هر كس مى خواهد از همين جا جدا شود، به همين مقدار كرايه دريافت مى كند.»

 

گـروهـى كـرايـه يمن تا مكه را گرفتند و از همانجا جدا شدند و گروهى هم تا عراق در خدمت آن حضرت بودند و حضرت علاوه بر كرايه، به هر كدام يك دست لباس بخشيد. امـام حـسـيـن (ع ) براى مخالفت با حكومت اموى قيام كرده بود و تمام همّ او در اين قيام اين بود كـه مـاهـيت حكومت اموى را براى مردم روشن سازد. براى آن حضرت شهادت و پيروزى ظاهرى يـكسان بود. او پيروزى خود را در اين مى ديد كه مردم را به حقيقت حال آگاه كند تا مردم حساب اسلام را از بنى اميه جدا كنند.

چرا امام كاروان حـامـل پـارچه و زعفران يزيد را مصادره كرد؟

حضرت به سه دليل كاروان مزبور را مصادره كرد:

1- امـام جـانـشـيـن بـر حـق پيامبر خداست و بيت المال حقيقتاً در اختيار اوست و امام مجاز است بـراى مـصـلـحـت ديـن و مسلمين در اموال عمومى تصرف كند. محموله اين كاروان نيز از اموال عـمـومـى مـسـلـمـانان بود و يزيد، غاصبى كه به هر صورت بايد او را از تصرف در اموال مسلمين بازداشت.

2- در صـورتـى كـه مـردم كـوفـه به وعده خود وفا مى كردند، امام به پشتوانه مالى نياز داشت تا بـتـوانـد سـپاهى تجهيز كند و با بنى اميه مبارزه نمايد، بنابراين اين محموله مى توانست در اين راه مورد استفاده قرار گيرد.

3- شـخـصـيت امام به گونه اى در جامعه اسلامى مطرح بود كه تمام حركات و مواضع او معيار و مـيـزان بود؛ به طورى كه مردم از موضع گيرى او حق و باطل را باز مى شناختند. اباعبدالله فرزند پـيـامـبـر و صـالـح ترين و باتقواترين فرد در بين مسلمانان بود، هنگامى كه مردم مى شنيدند آن حضرت اموال يزيد را مصادره كرده است، به ناحق بودن او آگاه مى گشتند.

 
امام حسین(ع): جز حمایت قرآن و زنده نگه داشتن دین محمدی هدفی ندارم

امام حسین(ع) از همان شبی که از مدینه بیرون آمد و در تمام مدتی که در مکه اقامت گزید و در طول راه مکه به کربلا، تا هنگام شهادت، گاهی به اشاره و گاهی به صراحت، اعلان می داشت که «مقصود من از حرکت، رسوا ساختن حکومت ضد اسلامی یزید و برپا داشتن امر به معروف و نهی از منکر و ایستادگی در برابر ظلم و ستمگری است و جز حمایت قرآن و زنده نگه داشتن دین محمدی هدفی ندارم.» این ماموریتی بود که خدا به امام واگذار كرده بود، حتی اگر به کشته شدن خود و اصحاب و فرزندان و اسیری خانواده اش خاتمه می يافت.

امام خميني: حضرت اباعبدالله الحسین (ع) از طواف کعبه به طواف صاحب بیت روآوردند

 
امام خمینی (ره) در تجلیلی بلند از این حج ناتمام می فرماید: «زائران عزیز از بهترین سرزمین های عشق و شور و جهاد به کعبه بالاتری رهسپار شوند و همچون سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) از حرام حج به احرام حرب و از طواف کعبه به طواف صاحب بیت و از توضؤ به زمزم به غسل شهادت و خون روآورند و به امتی شکست ناپذیر و بنیانی مرصوص مبدل گردند که نه ابرقدرت شرق یارای مقابله با آنان را داشته باشد نه غرب...که مسلما روح و پیام حج چیز دیگری غیر از این نخواهد بود و مسلمانان، هم دستورالعمل جهاد نفس را جدی بگیرند، هم برنامه مبارزه با کفر و شرک را.»

 
امام حسین(ع) در موسم حج با ایراد خطابه ای در حضور جمعی از بزرگان  و خواص با اشاره به مجموعه ای از معارف و ارائه تحلیل در مورد علل و عوامل فراز و نشیب حوادث، نقش مردم در این حوادث و در پایان، فلسفه اصلی حرکت و نهضت خود را چنین بیان می کند:

مجرای کارها به دست عالمان خداست که بر حلال و حرام خدا امین هستند...

 
«... این برای آن است که مجرای کارها و گذرگاه احکام (یعنی پست های کلیدی) به دست عالمان خداست که بر حلال و حرام خدا امین هستند و از شما این منزلت را ربودند و آن از شما ربوده نشد مگر به واسطه تفرق شما از حق و اختلاف شما در سنت پیامبر(ص)؛ با اینکه دلیل روشن بر آن داشتید و اگر بر آزارها شکیبا بودید و در راه خدا هزینه ها را تحمل می کردید، زمام امور خدا بر شما در می آمد و از جانب شما به جریان می افتاد و به شما بر می گشت.

ولی شما، ظالمان را در جای خود نشاندید و امر خدا را به آنان سپردید تا به شبهه کار کنند و در شهوت و دلخواه خود راه روند، فرار شما از مرگ و خوش بودن شما به زندگی دنیا که از شما جدا خواهد شد (آنان را بر این منزلت چیره کرده) بدین سان ضعیفان را به دست آنان سپردید که برخی را برده و مقهور خود ساخته و برخی را ناتوان و مغلوب زندگی روزمره کردند، در امور مملکت به رأی خود تصرف می کنند و با هوسرانی خویش ننگ و خواری پدید می آورند به سبب پیروی اشرار و گستاخی بر خدای جبار!

سر تاسر کشور اسلامی بی پناه مانده...

در هر شهری خطیبی سخنور بر منبر دارند که به سود آنان سخن می گوید، سر تاسر کشور اسلامی بی پناه مانده و دستشان در همه جای آن باز است و مردم بردگان آنهایند که هیچ دست برخورد کننده ای را از خود نرانند. آنها که برخی زورگو و معاندند و برخی بر ناتوانان زورگو و تندخویند، فرمانروایانی که نه خدا شناسند و نه معاد.

خدا در آنچه ما کشمکش داریم حاکم است و ...

شگفتا! و چرا در شگفت نباشم که دیار اسلامی در اختیار فریبکاری نابکار و مالیات بگیری ستمگر و فرمانروایی بی رحم بر مؤمنان است. پس خدا بر آنچه ما کشمکش داریم، حاکم است و در آنچه اختلاف داریم، داوری می کند.

خدایا! تو می دانی آنچه از ما سرزد، برای رقابت در فرمانروایی نبود...

خدایا! تو می دانی که آنچه از ما سرزد، برای رقابت در فرمانروایی و نیز دسترسی به مال بی ارزش دنیا نبود، بلکه از آن روست که نشانه های آیین تو را بنمایانیم و سر و سامان بخشی را در سرزمین هایت آشکار سازیم تا بندگان ستمدیده ات آسوده گردند و به فرایض و سنن و احکام تو عمل کنند و شما (ای مردم!) اگر ما را یاری نرسانید و در خدمت ما نباشید، ستمگران بر شما نیرو گیرند و در خاموش کردن نور پیامبر شما بکوشند. خدا ما را بس است و بر او توکل داریم و به سوی او بازگردیم و سرانجام به سوی اوست.»

منابع:

 

1-راهبردهای عاشورا، پژوهشکده تحقیقات اسلامی نمایندگی ولی فقیه در سپاه، چاپ اول، زمستان 81،  صص50 و 51
 

2-فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، چاپ دوازدهم، زمستان87، صص153و 154
 

3-پیشوای سوم امام حسین (ع)، هیئت تحریریه مؤسسه در راه حق، زمستان 69
 

4-سایت مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتن (امام حسین و عاشورا از دیدگاه اهل سنت)
 

5-سایت رسول نور