مسلم اولين هفتاد ودوتن شد

چون چنین دید بیرون آمد و روی به ابواب کِنده آورد.

به ابواب کِنده رسید و با او ده تن بود.

از آن باب بیرون آمد: کسی نماند. به این سوی و آن سوی نظر انداخت: کسی ندید که وی را راهنمایی کند و خانه اش را نشان دهد و اگر به دشمنی دچار گردد، وی را دفعِ او اعانت کند.

مسلم سرگردان در کوچه های کوفه می رفت.

نمی دانست کجا می رود.

گویند عمر با ابن زیاد گفت: «میدانی با من چه گفت؟»

عبدالله گفت: «سِرِّ ابن عمِ خویش را مستور دار.»

گفت: «کار بزرگ تر از این است.»

گفت: «چیست؟»

گفت: «با من گفت حسین می آید. با نود تن زن و مرد. تو او را باز گردان و برای او بنویس و خبر ده مرا چه مصیبتی رسید.»

برگرفته از کتاب «آه»