امام حسين (ع)؛ كسي كه كل هستي در عزای او گريست

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»،زينب صارم؛ اقامه عزای حسینی از بزرگ‌ترین شعائر مذهب تشیع است و اشکی که در این مجالس از دیدگان مومنین جاری می‌شود بسیار گرانقدر است. توصیف ارزش گریستن درمصائب آل الله را می‌توان به وفور در احادیث اهل بیت پیدا کرد. اهل بیت در احادیث خود ثواب بسیار زیادی را درباره اشک ریختن برای امام حسین (ع) ذکر کرده‌اند.

از جمله آن که در كتاب امالى از حضرت رضا (ع) روايت شده كه فرمود: «كسى كه يادآور مصيبت ما شود و گريان شود و ديگران را هم گريان كند، چشم وى درآن روزى كه همه چشم‏ها گريانند (قیامت)، گريان نخواهد بود. اگر كسى در مجلسى بنشيند كه امر دين ما خاندان در آن زنده و تقويت شود قلب او در آن روزى كه عموم قلب‏ها مى‏ميرند نخواهد مرد.»

دوست داشتن ائمه و تبلور آن در اشک

معارفی که در بیان اشک ریختن برای امام حسین(ع) در احادیث اهل بیت ذکر شده بسیار عمیق و سنگین است؛ زيرا اهل بیت می‌فرمایند: «كسى كه متذكر مصيبت ما گردد و به سبب ستم‏هایى كه در حق ما شده گريه كند، درجه وى فرداى قيامت نظير درجه ما خواهد بود.» این که فردی عادی با گریستن برای امام حسین (ع) در روز قیامت درجه‌اش هم سنگ با اهل بیت باشد، تعجب‌برانگیز نیست؛ زيرا گریه از حب و دوست داشتن اهل بیت نشئت می‌گیرد و به گفته پیامبر اسلام (ص) «در روز قیامت انسان با هر چیزی که آن را بیشتر دوست داشته باشد، محشور می‌شود، حتی اگر قطعه سنگی باشد.» در نتیجه دوست داشتن اهل بیت و تبلور آن در اشک موجب می‌شود که در روز قیامت همراه و هم رتبه اهل بیت باشد.

اشک ریختن به اندازه بال مگس در عزاي امام حسين سبب آمرزش گناهان می‌شود

اشک ریختن به اندازه بال مگس باعث آمرزش گناهان می‌شود ولو اینکه به اندازه کف دریاها باشد. همچنین اهل بیت از اثرات گریستن، پاک شدن گناهان را بیان می‌کنند چنانچه در تفسير على بن ابراهيم از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت مي‌كند كه فرمود: «كسى كه نام ما را ببرد يا نام ما نزد او برده شود و بقدر بال مگس اشك از چشمش خارج شود، خدا گناهان او را مى‏آمرزد ولو اينكه مثل كف دريا باشد.»

بسیاری از احادیث اهل بیت به طور متواتر برمفهوم پاک شدن گناهان انسان بر اثر گریه بر خامس آل عبا دلالت می‌کند و یکی از دلالت‌های این احادیث بیان مقام بلند و جایگاه عظیم امام حسین (ع) در نزد خداوند است چرا که به سبب گریه برای ایشان خداوند گناهان شیعیان آن حضرت را می‌آمرزد. 

اشک نشانه مومنین

 

در بیانات اهل بیت، گریه کردن نه تنها سبب پاک شدن گناهان است، بلکه از نشانه‌های مومنین بر شمرده شده است چنانچه دركتاب كامل الزيارات از ابن خارجه نقل مي‌كند كه گفت: ما نزد امام جعفر صادق عليه السلام بوديم و نامى از امام حسين عليه السلام برده شد، امام صادق گريان شد و ما هم گريستيم. سپس آن بزرگوار فرمود: «امام حسين فرموده: من كشته اشك مي‌باشم، هيچ مؤمنى يادآور من نمى‏شود مگر اينكه گريان خواهد شد.» حتی در احادیث اهل بیت سفارش شده کسانی که نمی‌توانند اشک بریزند در عزای امام حسین (ع) تباکی کنند (تباکی به معنای حالت گریه به خود گرفتن است) تا به فضل خدا به ثواب گريه نایل شوند.

اجر و پاداش گریستن بر امام حسین (ع) آن مقدار عظیم و غیر قابل شمارش است که در روایات اهل بیت نقل شده که: «ثواب گریه‌کننده برای آن حضرت با خدا است» چنانچه امام صادق (ع) فرموده‌اند: «خدایا رحمت کن چشم‌هایی را که به خاطر ما از آن‌ها اشک جاری می‌شود.»

چشمی که در عزاي حسين گریان نباشد برکت ندارد

به طور کلی می‌توان گفت گریستن در دین از علائم خشوع قلب است. چنانچه امیرالمومنین (ع) فرموده‌اند: «چشمی که گریان نباشد برکت ندارد.» و انسان همواره باید بر نفس و حالات روحی خویش مراقب باشد تا در زندگی دچار قساوت قلب نشود و اشک وی به سبب گناهان خشک نشده باشد. چنانچه در دعا می‌خوانیم: «اللهم انی اعوذ بک من عین لا تدمع»؛ خدایا پناه می‌برم به تو از چشمی که نمی‌گرید.

گریه بر مصيبت حسین(ع)؛ از بین برنده قساوت قلب

با توجه به احادیث ذکر شده می‌توان دانست که اشک و گریستن امری ستایش شده در دین است. اگر انسان توانایی گریستن بر مصایب اهل بیت را نداشته باشد، نشانه جالبی نیست و باید به درگاه خداوند دعا کند و از او این توفیق را بخواهد، زيرا گریستن بر امام حسین (ع) از اشرف و اعظم عبادات است. ائمه خود گریه کردن بر خامس آل عبا را بسیار دوست می‌داشتند و در احادیث نقل شده: «رسول خدا و علی مرتضی و امام حسن برای گریه‌کننده بر سید الشهدا طلب استغفار می‌کنند.» در نتیجه گریه بر امام حسین (ع) قساوت قلب را از بین می‌برد و موجب رقت قلب و جلای روحی معنوی انسان می‌شود.

گریه کعبه و مشعر الحرام در عزاي مظلوم كربلا

نکته بسیار جالب و تامل‌برنگیز در گریستن برای اباعبدالله این است که اشک ریختن در مصایب امام حسین (ع) مخصوص انسان‌ها نیست؛ بلکه آسمان و زمین، گیاهان و حیوانات نیز در عزای خامس آل عبا گریستند چنانكه در زیارت ناحیه مقدسه آمده است :

«به خاطر تو در عرش الهی ماتم بر پا شد، حور العین‌ها بر صورت شان لط زدند، آسمان و ساکنانش، بهشت و نگهبانانش، کوه‌ها و دامنه‌هایش، دریا و ماهیانش، باغ‌های بهشت و نوجوانانش، خانه کعبه و مقام ابراهیم، مشعر الحرام و حرم خانه خدا و اطراف آن همگی بر تو گریستند.»

گریه ملائکه در عزاي خامس آل عبا

در بحار الانوارجلد 44 آمده است: «روز عاشورا جمیع ملائکه زمین و آسمان بر آن حضرت گریستند و ملکی که خبر شهادت امام حسین (ع) را برای حضرت رسول اکرم برد جبرئیل بود.»

در زیارت ناحیه مقدسه آمده است: «ملائکه در دسته‌های مختلف برای عرض تسلیت بر این مصیبت خدمت امیر المومنین می‌رسیدند.» و همچنین امام صادق (ع) می‌فرماید: «ملائکه چهل روز بر حسین بن علی گریستند.»

همچنین در روز عاشورا ملائکه‌ای از آسمان نازل شدند تا به یاری ابا عبد‌الله بپردازند، اما تقدیر الهی چنین رقم نخورده بود و موفق نشدند و به خداوند عرض كردند: «پروردگارا! تو به ما اجازه دادى فرود آييم و حسين را يارى كنيم. اكنون كه فرود آمده‏ايم تو امام حسين را قبض روح كرده‏اى!؟» خداى حكيم وحى كرد: «شمانزد قبر مقدس حسين باشيد تا او را بنگريد كه خروج ‏كرده است (اشاره به رجعت امام حسین در زمان حضرت مهدی) وقتى خروج نمود او را يارى نماييد. شما براى حسين و براى اينكه يارى كردن از دست شما رفت گريه كنيد. زيرا شما براى نصرت و گريه از براى حسين اختصاص داريد.» لذا ملائكه قربتا الى اللَّه و براى فوت شدن نصرت خود از حسين گريان شدند. موقعى كه امام حسين خروج كند آنان انصار آن حضرت خواهند بود.

 

ادامه دارد...