طفل امام حسن (ع)، نمود غيرت ديني

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، پروانه شكري، عاشورا و قیام حسینی از آن جهت که مجمع شخصیت‌های ممتازی است که در یک زمان و در یک نقطه مکانی مشخص اجتماع کرده اند، قابل بررسی و توجه است. این چهره های ممتاز تاریخی در طول گستره زمان همانند و شبیهی ندارند، چنانچه اباعبدالله الحسین (ع) در وصف یاران خویش فرمود: « یاراني برتر و بهتر از ياران خويش نمي شناسم.»

در سپاه امام حسین (ع) وجود جوانان و نوجوانانی که با جسارت و شجاعت بی نظیری در رکاب امام شمشیر زدند و به مقام شهادت نایل شدند چشمگیر است، از آن مهم تر وجود افراد خردسالی است که به سبب سن اندک خویش توان جنگیدن و مبارزه کردن در میدان جنگ را نداشتد، اما غیرت دینی آنان اجازه نداد که فقط نظاره گر باشند و برای حمایت از خامس آل عبا قدمی برندارند. یکی از اصحاب امام حسین (ع) که وجودش مظهر غیرت دینی و شجاعت علوی است حضرت «عبدالله بن حسن» است.

عبد الله بن حسن مظهر غیرت دینی و شجاعت علوی

عبدالله، فرزند امام حسن مجتبی (ع)، روز عاشورا در ایام  کودکی به سر می برد و به علت صغر سن توان شمشیر زدن و جنگیدن با دشمنان دین خدا را نداشت. عبدالله از صبح عاشورا ناظر شهادت اصحاب و یاران عموی خود، اباعبدالله الحسین (ع) بود و زماني را درك كرد كه تمام مردان بنی هاشم اعم از علی اکبر، حضرت ابوالفضل العباس و برادر عبدالله (حضرت قاسم ) نیز  شهید شده بودند.

و اللَّه لا افارق عمّى؛ سوگند به خدا از عمويم جدا نمي شوم

عبد الله در لحظات آخر جنگ شاهد تنها ماندن و بی یاوری عموی خویش در برابر سپاه دشمن است. در حالی که دشمنان، گرداگرد آن حضرت را فرا گرفتند، ناگاه عبد اللّه بن حسن که کودکی نابالغ بود از خيمه بانوان بيرون آمد و دوان دوان خود را به عمويش حسين عليه السّلام رسانيد و در كنار عمو ايستاد.

امام حسين (ع) وقتى عبدالله را ديد صدا زد: «خواهرم، او را نگه دار»، زينب (ع) از خيمه خارج شد تا او را نگه دارد و به خيمه برگرداند، او به شدّت خوددارى كرد و گفت: «و اللَّه لا افارق عمّى»؛ سوگند به خدا از عمويم جدا نمي شوم. يكى از دشمنان دین خدا؛ حرمله ابن كاهل شمشيرش را به طرف امام حسين عليه السّلام فرود آورد، عبد اللَّه به او گفت: «ويلك يا بن الخبيثة أتقتل عمّى»؛ واى بر تو اى فرزند زن ناپاك آيا عمويم را مى‏كشى؟

آن ظالم شمشير را به سوى حسين عليه السّلام فرود آورد، عبد اللّه دستش را سپر شمشير قرار داد، دستش بريده و آويزان شد، صدا زد: «يا عمّاه!»؛ اى عمو جان! امام حسين (ع)، عبد اللّه را به سينه‏اش چسبانيد و فرمود: «اى برادرزاده! در برابر اين مصيبت صبر كن و به وسيله آن از درگاه خدا تقاضاى خير و سعادت كن كه خداوند تو را به نزد پدران شايسته ات ملحق مى‏كند. در اين هنگام حرمله (لعنت خدا بر او باد) گلوى او را هدف تير قرار داد، آن تير، سر او را از بدن جدا كرد و عبدالله در آغوش عمويش حسين (ع)جان سپرد.

شیعیان شاهد غربت امام زمان (عج)

غیرت دینی عبدالله بن حسن که در سن کودکی نتوانست شاهد غربت امام زمان خویش باشد مثال زدنی و آموختنی است. سخن عبد الله بن حسن «به خدا قسم از عمویم جدا نمی شوم» نشان از یک معرفت دینی عمیق و ریشه دار دارد؛ چراکه شهادت و جانفشانی وی نه تنها به سبب محبت و علاقه بوده است، بلکه نتیجه یک تربیت دینی موفق در دفاع از امام زمان خویش است.

شیعیانی که در ایام محرم اقامه عزا می کنند و رخت عزا بر تن می کنند باید پیام عاشورا را از کودک بزرگی بیاموزند که از امام زمان خود جدا نشد و اعتقاد خود را فریاد زد و در این راه جان خود را از دست داد، «و اللَّه لا افارق عمّى»

شیعیان نیز اکنون در زمان غیبت کبرای امام زمان (عج) باید غربت و تنهایی ایشان را درک کنند و با اعمال و رفتار خویش ایشان را یاری کنند و حمایت از امام زمان (عج) محقق نمی شود مگر با شناخت پیدا کردن به ایشان؛ چرا که محال است انسان بتواند شخصی را یاری کند ولی هیچ گونه آگاهی نسبت به وی نداشته باشد.

هر چه شناخت حقیقی ما از امام زمان (عج) و آباء گرام ایشان بیشتر باشد در دفاع و حمایت از ایشان موفق تر خواهیم بود و محل کسب شناخت حقیقی و راستین اهل بیت خود ایشان هستند. شیعیان با مطالعه احادیث اهل بیت می توانند به این معرفت دست پیدا کنند.

ابوالفضل العباس (ع): «ما، در طفولیت با مرگ بازی می کردیم» 

دومین نکته ای که از شهادت عبدالله بن حسن می توان دریافت، شجاعت بی نظیر وی است. آل علی (ع) همه افرادی شجاع و دلیر بودند، چنان چه حضرت ابوالفضل العباس (ع) می‌فرماید :«ما، در طفولیت با مرگ بازی می کردیم»  از مصادیق بارز این جمله، حضرت عبدالله بن حسن است که در کودکی مرگ را به بازی می گیرد و با جان خویش از امام (ع) دفاع می کند.

 
قهرمان‌پروری با محوریت تفکر شیعه

به حق و انصاف می توان گفت عبدالله بن حسن الگویی واقعی در شجاعت و غیرت دینی است و صد حیف و افسوس که مسئولین آموزشی کشور مبادرت به شناسندن این الگوهای والا به فرزندان شیعه ندارند و در کتب آموزشی و درسی ما اهتمامی به قهرمان پروری اسلامی نیست.

 

صد افسوس و حیف که پطرس فداکار به کودکان ما آموخته می شود و از او یک قهرمان بزرگ ساخته می‌شود، اما اشاره ای به عبدالله بن حسن ها نمی شود.

به راستی فرهنگ آموزش و پروش ما به سمت جریان حسینی در حرکت است؟