تازه‌ترين خرافه؛ عروسي وسط عزاي شهداي كربلا!

جريده اينرتنتي «خبرگزاري دانشجو»، در آخرين بروز رساني وبلاگ «دختران خميني كبير» طي مطلبي با عنوان «عروسی در عزا»  نوشته است:

همه ما با خطاهای ریز و درشت زیادی از سوی اشخاص متفاوت برخورد کرده ایم. واکنش هر کسی نیز نسبت به این امر متفاوت است، معمولاً اگر مطلب از جانب یک شخص عامی باشد برخی افراد نظر مخالف خود را مطرح می کنند اما  متأسفانه معمولاً در مقابل اشخاص معروفتر و یا به اصطلاح بزرگتر جرأت چنین جسارتی را به خود نمی دهند، حتی اگر از کذب و خطا بودن آن مطمئن باشند!

 

خود را در این صحنه تصور کنید:

 

برای اولین بار وارد یک جلسه عزاداری جدید می شوید. جمعیت زیادی حضور دارند که تعداد زیادی از مستمعین برخلاف مجالس دیگر جوانهایی هستند که ابعاد سرشان دو برابر حد معمول است (آپ دیت هستند!).

 

طبق معمول همه جا سیاه پوش است اما یک طرف مجلس را با حریر سفید و پاپیون و پارچه رنگی و گل رز تزئین کرده اند. در اواخر مجلس می توانید بعد از گذشتن از موانع به آن قسمت مجلس راه پیدا کنید، میبیند که بر روی یک سفره بساط آینه و شمعدان، شیرینی و شکلات، نقل ونبات و گردو بادام و فندق تزئین شده و ... پهن است؛ به خودتان که می آیید متوجه می شوید شما در مقابل حجله حضرت قاسم قرار دارید!!!

 

سخنرانی مجلس در خصوص وصیت امام حسن(ع) مبنی بر اینکه حضرت قاسم دختر امام حسین(ع) را به تزویج خود در آورد ... و در آخر این عقد در آن وضع نابسامان کربلا به وقوع می پیوندد مجلس را گرم می کند. جالب اینجاست که سخنران خود مطرح می کرد که برخی ما را به خرافه گرایی و تحریفات گرایی متهم می کنند اما این قضیه صحت دارد و اگر صحت نداشت هر ساله مردم زیادی از این مجلس حاجت نمی گرفتند مثلاً همین ... ! خیلی ها که حاجت گرفته اند امسال برای حجله ما گل یا نبات یا نقل و ... آورده اند!

 

در آخر مراسم هم عزاداران حسینی با شیرنی و شکلات و گل پذیرایی می شوند!!!

 

بعد از گذشت بيش از  ۳۲سال از جاری شدن معارف اسلامی در شریان کشور دیدن چنین تحریفات و بی حرمتی هایی به مجلس عزای سیدالشهدا بس تأسف انگیز است.

 

با صحبت کردن با اطرافیانت در مجلس متوجه می شوی که عده ای موافق این چنین مراسمی نیستند اما هر کدام بدلیلی حاضر به بیان نظر خود نیست؛ یکی تا به حال خیری از این کارها ندیده و دیگری تا به حال فقط بی احترامی نصیبش شده، یکی مشکلات دیگر را اولی می داند و این را قابل اغماض می داند، دیگری سابقه سخنران را به رخ می کشد و...

 

بحث زیادی با سخنران سر می گیرد که یک قسمت آن اینست:

 

- منبع فرمایشات شما را می توانم بدانم؟

 

- صحبتهای من مثل بقیه نوحه سرایی و روضه ها منبع خاصی نداشت(!!!!) و همانطور که بقیه از کربلا نقل کرده اند من هم نقل می کنم. ولی شما در صحت مطالب قید شده شک نکنید چون من مطمئنم.

 

( در خلاصه همین را بگویم که ایشان اصلاً استدلال نمی کرد فقط در هر سوالی فقط یک سری جواب بی ربط می دادند !)

 

با وجود اینکه مجالس وزین،پربار و مذهبی در کشورمان کم نیست اما همچنان مجالسی اینچنین نیز به چشم می خورند که دین را وارانه می کنند.

 

اکثر محصولات فرهنگی کشور ما برای ارائه نیاز به مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دارد ( فارغ از اینکه این وزارت علی رغم تلاشها وظایف خود را به نحو احسنت انجام بدهد یا خیر) ؛ در خصوص بررسی و صلاحیت سخنرانان و مدیحه سرایی نیز خلأ نظارت بر آنها به شدت احساس می شود چراکه بخشی از خوراک فرهنگ و مذهب مردم از طریق همین مجالس تأمین می شود. به نظر می آید بهتر باشد که همه این عزیزان را ملزم به دریافت گواهینامه ای در خصوص داشتن صلاحیت علمی کنند.