اهداف آمريكا در همكاري هسته اي با امارات

بر اساس نظر بسياري از كارشناسان مسائل استراتژيك و فعالان نظام بين الملل، آمريكا با ارائه و حتي عملياتي كردن اين طرح سه هدف عمده دارد كه به آنها پرداخته مي شود.

 ابتدا اينكه ايالات متحده آمريكا بر اساس تعاريف استراتژيك خود در سراسر دنيا به دنبال «اختلاف افكني منطقه اي» است، بنابراين مدام در پي اين مسئله است كه بر چه اساسي مي تواند عمل كند كه كشورهاي مختلف يك منطقه را روياروي يكديگر قرار دهد.

امارات از جمله كشورهاي است كه علاوه بر داشتن تفاوت هاي بنيادي در جهت گيري هاي سياسي و بين المللي بر سر مسائل «سرزميني» نيز با ايران ادعاهاي خاصي دارد، بنابراين آمريكا از ميان اين همه كشور خاورميانه اي، عربي و همسايه ايران بر كشوري دست گذاشته است كه با كوچك ترين چراغ سبزي، بازار طرح اختلاف افكني خود را داغ مي كند.

هدف دوم آمريكا در اين طرح «يار گيري منطقه اي» است، مقامات سياسي آمريكا هر گاه مي بينند كه فضاي موجود منطقه به شكل قابل قبولي به نفع آنها نيست و كشور يا كشورهايي وجود دارند كه با سياست هاي خرد و كلان آنها باعث مي شوند كه چرخ به نفع آنها نچرخد، در صدد بر مي آيند كه به يارگيري منطقه اي روي بياورند.

در اين رابطه مي توان به يارگيري هند و بستن قراردادهاي هسته اي با اين كشور قدرتمند در جنوب آسيا اشاره كرد، آمريكا از اين موضوع كاملاً مطلع است كه اگر كشورهاي متحد چين و روسيه به اتفاق ديگر كشورهاي ريز و درشت منطقه بتوانند با هند نيز ائتلاف كرده و قدرتي منطقه اي ايجاد كنند ديگر هيچ جايگاهي در آن منطقه حساس و استراتژيك نخواهند داشت، چنين ترسي در جنوب غرب آسيا نيز وجود دارد.

بنابراين چنين يارگيري هاي منطقه اي براي شكستن ائتلاف ها و اتحادهاي احتمالي آينده در منطقه است كه معمولاً با مشوق هاي اقتصادي و سياسي در نظام بين الملل همراه است.

سومين هدف عمده كه مي تواند بسيار تعيين كننده باشد، «امنيتي كردن منطقه اي» است كه در صورت دارا بودن صلح پايدار، منافع كوتاه، ميان و بلند مدت ايالات متحده آمريكا و همچنين اسرائيل را برآورده نمي كند.

وقتي كه منطقه اي رنگ و بوي امنيتي به خود مي گيرد ديگر نمي توان انتظار داشت كه در آن طرح هاي منطقه گرايي و همگرايي به تجربه گذاشته شود، دولت هاي قدرتمندي مثل آمريكا نيز با انسجام منطقه اي در اين بخش از نظام بين الملل موافق نيستند؛ زيرا معمولا اتحاد و ائتلاف منطقه اي و ايجاد يك «گروه»، قدرتي را ايجاد مي كند كه كمتر مي توان در «فرد» _ به عنوان يك كشور _ ديد.

/انتهاي پيام/