چه كساني ميخواهند 16 آذر را از دانشجويان بدزدند؟!
گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ نه استادي كه سر كلاس درس او حاضر بود و نه رئيس دانشكده، نتوانستند مانع از دستگيري چند دانشجوي معترض به حضور ماموران حكومتي در دانشگاه شوند تا اينكه بالاخره رئيس دانشكده مجبور شد به اعتراض نسبت به اين عمل خودسرانه زنگ را به صدا درآورده و كلاس هاي درس دانشكده را تعطيل كند.
هيچ كس حاضر به سكوت نبود و اين شعار عليه حكومت و رژيم شاهنشاهي بود كه فضاي دانشگاه را در بر مي گرفت.
ماموران حكومتي كه از كنترل دانشجويان معترض به حضور نيكسون در اين دانشگاه مستاصل مانده بودند، دست به اسلحه برده و دانشجويان را به تير بستند كه در اثر اين اقدام مسلحانه، سه دانشجوي اين دانشگاه به نام هاي شريعت رضوي، بزرگ نيا و قندچي شهيد شدند و خون خود را در 16 آذر سال 1332 در راه آرمان هاي استقلال طلبانه و آزادي خواهانه و نيز اقتدار و عزت كشورشان نثار كردند تا پس از گذشت ساليان سال هنوز هم نام آنها بر لوح خاطر مردم نقشي بي بديل داشته باشد.
آنها تحت لواي حكومت آمريكايي بودن و اطاعت امر بي چون و چرا از استعمارگران را تاب نياوردند، نيكسون يا هر سياستمدار آمريكايي كه سرنوشت سياسي و فرهنگي ايران را مشق كند، نپذيرفتند و با استقامت و پايداري خون خود را نثار كردند.
حال در برابر چنين آرمان خواهاني، چهره هاي اپوزيسيون همچون احمد باطبي، علي افشار، فخر آور و مهدي خلجي كه خود را آرمان خواه و وطن پرست مي دانند، چه جايگاهي خواهند يافت؟!
احمد باطبي كجا و سمبل دانشجويي كجا!
يادمان نرفته احمد باطبي كه خود را سمبل جنبش دانشجويي مي دانست و در ماجراي كوي دانشگاه اينگونه وانمود مي كرد كه سينه چاك وطن و ارزش هاي نظام جمهوري اسلامي ايران است و به عنوان يك فعال دانشجويي نسبت به سرنوشت كشور دلسوز است، پس از پس از خروج غير قانونی از ايران و پس از طی مسافتی طولانی از طريق عراق، به اتريش رفته و از آنجا به آمريکا عزيمت كرد تا به تيم اپوزيسيون خارج نشين بپيوندد.
باطبي عنوان كرده بود كه شکنجه، نقض حقوق بشر و سرکوب زنان به طور گسترده در ايران وجود دارد.
وي كه در سال 79 و در جريان يكسري تظاهرات دانشجويي لقب «نماد جنبش دانشجويي ايران» را به خود اختصاص داد، پس از فرار از ايران در استوديو صداي آمريكا نشست و گفت: آرزو می کنم هر شهروند ايرانی بتواند به خارج سفر کند و صرفا برای مدت يک هفته به آمريکا يا اروپا برود و آزادی را حس کند و بوی آن را استشمام نمايد.
اين به اصطلاح «نماد جنبش دانشجويي ايران» همچنين در جريان انتخابات مجلس هفتم، در جريان پيامي از مردم ايران خواسته بود كه انتخابات را كه حق طبيعي و مسلم آنهاست، تحريم كنند.
16 آذر متعلق به كساني، جز عباس فخرآور است
زنجيره اين جريان كه خود را همسو با استقامت كنندگان در برابر حكومت استكباري كشورهاي غربي از جمله آمريكا و انگليس مي دانند به اينجا ختم نمي شود؛ به طوري كه عباس فخرآور، حلقه ديگر اين زنجير را كه در برابر استقلال و هويت ملي و مذهبي ايران قد علم كرده است، تشكيل مي دهد.
وي دانشجوي دانشكده پزشكي دانشگاه اروميه بود كه در دوران تحصيل خود با سخنراني هايي كه عليه مقام معظم رهبري سرميداد، موجب شكل گيري اغتشاش در فضاي دانشگاه شد؛ فخرآور در ماه می سال ۲۰۰۶ از ایران خارج شد و به کمک دوستانش به آمریکا رفت.
فخرآور در طی دوران حضور خود در آمریکا بارها خواستار براندازی کامل حکومت جمهوری اسلامی شد و در همان سال به عنوان نخستین دانشجوی ایرانی پس از انقلاب اسلامی در صحن سنای آمریکا سخنرانی کرد و علیه سران جمهوری اسلامی شهادت داد.
علي افشاري و سهمش از 16 آذر!
علی افشاری از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در دوران اصلاحات بود و سابقه چهار دوره فعالیت در شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه امیرکبیر را نيز در پرونده فعاليت هاي دانشجويي خود داشت.
وي به همراه برخي فعالان سیاسی و فرهنگی همچون اکبر گنجی، محمود دولت آبادی و عزت الله سحابی در کنفرانس برلین شرکت کرد و در آذر ماه ۱۳۷۹ نيز در تجمع دانشجويان به سخنراني پرداخت و زمينه اغتشاش در دانشگاه اميركبير را فراهم كرد كه البته پس از اين دو واقعه يعني سفر برلين و سخنراني در جمع دانشجويان دانشگاه اميركبير دستگير شد.
افشاري نيز پس از گريختن از ايران، به حلقه اپوزيسيون پيوست و در جريان گزارش آژانس بینالمللی انرژی اتمی كه ادعاي دروغين فعالیت كشورمان در زمينه تولید سلاح اتمی را تایید میکرد، در مصاحبه با دويچه وله گفت: معتقدم تعلیق موقت غنیسازی اورانیوم باید به یک خواست عمومی در ایران تبدیل شود.
مهدي خلجي و علاقه مندي به تشديد تحريمهاي ضد ايراني
مهدي خلجي از شاگردان عبدالكريم سروش و بابك احمدي بود كه پس از يك دوره تحصيلي 10 ساله در قم، وارد دانشگاه تربيت مدرس شد و در رشته فلسفه ادامه تحصيل داد.
وي پس از پايان دوران تحصيل به آمريكا رفت و در موسسه مطالعات خاورنزدیک واشنگتن شروع به فعالیت کرد.
خلجي كه در نشستی با عنوان «فهمیدن تهدید ایران» در «شورای سیاست خارجی آمریکا» شرکت کرده بود، درباره ابعاد گوناگون این تهدید به طور مفصل سخنراني كرد و چندي بعد همین شورای سیاست خارجی كه خلجي نيز عضو آن بود، کمپین تبلیغاتی گسترده تلویزیونیای را بر ضد ایران شروع کرد که در آن ایران را به عنوان بزرگترین تهدیدکننده صلح در جهان نشان میداد تا پس از ترساندن مردم عادی آمریکا، از آنها بخواهد كه ضمن تماس با کاخ سفید خواستار شديدتر شدن تحريم هاي ضد ايراني شوند.
اما اينها تنها حلقه هاي اندكي از زنجيره معاندان و بدخواهان نظام جمهوري اسلامي ايران هستند؛ به طوري كه اين زنجيره با حضور اشخاصي همچون مهاجراني كه مقاله مذاکره مستقیم با آمریکا از وي تنها يك نمونه از شاهكارهايش شناخته شده و نيز محسن کدیور از چهره هاي اپوزيسيون كه در اظهارنظري شاذ و قابل توجه ادعا كرده بود که رژیم حاکم بر ایران در حال فروپاشی است؛ من نمیدانم دقیقاً چه زمانی، اما اطمینان دارم که رژیم از هم فروخواهد پاشید و يا چهره هايي چون اكبر گنجي كه علاوه بر درج مقالات قرآن محمدي در پرونده خود كه گوياي اين است كه قرآن يك كلام بشريست و پس از انتخابات 88 نيز با ژست حقوق بشري مطالبه اعمال فشار به دولت ایران جهت ابطال انتخابات تقلبی و برگزاری انتخابات آزاد از دبيركل سازمان ملل را در پرونده درخشان خود يدك مي كشد، كامل مي شود.
و حسن ختام كه نه، بلكه حلقه ديگري از اين دوستان و ياران فراري از وطن و به دل بيگانه بسته و اجنبي پناهنده شده، رجب علي مزروعي است كه به عنوان سخنگوی شاخه برون مرزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در دوران فتنه هاي 88 طي مصاحبه اي با «بی. بی. سی» فارسی، با اظهارنظرهايي از قبيل «حضور خیابانی»، «آگاهی بخشی»، «مصالحه با حکومت» و «شرکت در انتخابات» به عنوان «چهار راهکار اصلی» جنبش سبز، به جرگه دوستان غرب زده خود مي پيوندد.
حال قضاوت با شماست كه اگر اينها از 16 آذر و 16 آذرها سهمي مي برند، پس سهم شهيداني چون شريعت رضوي ها و قندچي ها و بزرگ نياها چيست و كجاست؟!