سكوت يا پرحرفي كردن؟

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ «يا اباذر! من صمت نجي و عليك بالصدق و لاتخرجن من فيك كذباً ابداً»؛ صَمْت به معناي سكوت بجا است. در واقع، نقطه مقابل پرحرفي كرن است. (1)

اينكه در روايات و در دستورهاي علماي اخلاقي مكرر به صمت توصيه شده است معنايش اين نيست كه انسان ساكت بنشيند، حرف نزند، عالم بايد ناطق باشد، حرف بزند، اين معنايش اين است كه حرف بي‌جا و هر حرف به ذهنش آمد نگويد.

بر تو بايد به اينكه در سخن راست بگويي، اگر انسان اهل صمت بود راستگويي هم آسان مي‌شود آدمي كه پرحرفي مي‌كند، از دهانش همه چيز بيرون مي‌آيد، حرف دروغ، حرف ضعيف، حرف مبالغه آميز و ...، اما وقتي اهل صمت است حواسش جمع است.

هرگز دروغ را كوچك مشمار!

هرگز از دهان خودت حتي يك حرف دروغ را خارج مكن! اينطور نباشد كه بعضي‌ها مي‌گويند: اينكه چيزي نيست. چيز كوچك و كم اهميتي است، هيچگاه دروغ را كوچك مشمار و از هر دروغي بپرهيز.

 

پي نوشت:

1- مكارم الاخلاق – صفحه 378