دغدغه گناه، انسان را به توبه نزديك مي‌كند

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ «يا اباذر! ان المومن ليري ذنبه كانه صخره يخاف ان تقع عليه و ان الكافر يري ذنبه كانه ذباب مر علي انفه»(1)؛ گناهي كه از مومن صادر شده است، در نظر او مثل يك صخره‌اي است كه هر آني ممكن است بر رويش بيفتد.

 

فرض كنيد انسان در نقطه‌اي از كوه قرار بگيرد، صخره‌اي هم بالاي سر او باشد كه هر آن، احتمال سقوط بدهد؛ دائم در حالت دغدغه و تشويش است. مومن نسبت به گناه خود اين چنين است و تا وقتي كه با توبه نصوح واقعاً خود را از اين گناه پاك نكرده، خيالش راحت نمي شود.

 

مادامي كه اين گناه را با آب توبه و اشك استغفار از صفحه عمل خود پاك نكرده است، مثل اين است كه يك صخره‌اي بالاي سر اوست، از فكر آن غافل نمي شود و برايش اهميت دارد.

در مقابل اين، انسان كافر است و آدم‌هاي منافق و لاابالي در حكم كافر هستند. گناهي كه مرتكب مي شوند، مثلاً يك قتلي يا جنايتي انجام دهند كه معلوم است يك تخلفي كرده‌اند، اگر ملتفت شوند كه گناه است، مثل اينست كه يك مگسي از روي بينيشان عبور كند؛ يك لحظه ممكن است تكاني بخورند، بعد هم يادشان مي رود البته عرض عريضي دارد. هم در مورد مومن و هم در مورد كافر، حضرت دو نمونه، دو نماد را بيان مي كنند قله صفت ممدوح در يك طرف و دره صفت مذموم در طرف ديگر.

حضرت مي فرمايد: خودتان را به اين شكل در بياوريد، گناه را فراموش نكنيد از دغدغه گناهي كه از شما صادر شده، فارغ نشويد.

 

همين دغدغه گناه، انسان را به توبه نزديك مي كند. اين دغدغه براي اين است كه انسان را به توبه برساند، وقتي به توبه رسيد از گذشته خيالش راحت و آسوده مي شود، احساس فتوح مي كند.

 

منبع: مكارم الاخلاق، صفحه 365