تحولات كره شمالي از ابتداي تشكيل حكومت كمونيستي

گروه بين الملل «خبرگزاري دانشجو»؛ کره شمالی و کوبا تنها نقاطی از جهان هستند که همچنان با نظام كمونيستي اداره مي شوند؛ کوبا به واسطه نزدیکی اش به آمریکا و روابط خارجی اش با بسیاری از کشورهای دنیا، سرزمین نسبتا شناخته شده ای هست. 

 

اما بسیاری از مردم دنیا از وقایع و حقایق درون کره شمالی خبر چندانی ندارند. 

 

کره شمالی با نام رسمی جمهوری دموکراتیک خلق کره، کشوری در بخش شمالی شبه‌جزیره کره در شرق آسیا است كه پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آن پیونگ‌یانگ است، این کشور از جنوب با کره جنوبی، از شمال با چین و در زاویه شمال شرقی مرز کوچکی با روسیه دارد. 

 

شبه‌جزیره کره از سال ۱۹۰۵ به تصرف ژاپن درآمده و پنج سال بعد به طور رسمی بخشی از کشور ژاپن شد. با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم قسمت شمالی به تصرف شوروی و قسمت جنوبی به تصرف آمریکا درآمد.

 

به این ترتیب کره شمالی صاحب حکومتی کمونیستی و کره جنوبی صاحب حکومتی طرفدار غرب شد در حالی که هر دو مدعی حکومت بر کل شبه‌جزیره بودند این اختلاف در سال ۱۹۵۰ به جنگ کره انجامید که در سال ۱۹۵۲ با پیمان آتش‌بس خاتمه یافت. 

کیم ایل سونگ، اولین رهبر کره شمالی بود او پس از مرگ در سال ۱۹۹۴ به عنوان رئیس‌جمهور ابدی کشور تعیین شد و پسرش کیم جونگ ایل رهبری کشور را برعهده گرفت، با مرگ کیم جونگ ایل در سال ۲۰۱۱ کوچکترین پسرش کیم جونگ اون رهبری این کشور را به عهده گرفته است. 

در پی فروپاشی شوروی این کشور با قحطی شدیدی در دهه ۱۹۹۰ روبرو شد که به مرگ حدود نهصد هزار تا دو میلیون نفر انجامید. 

 

سمت رئیس جمهور ابدی کره شمالی توسط سطری در مقدمه قانون اساسی کره شمالی بنیان نهاده شده و در ۵ سپتامبر ۱۹۹۸ اصلاح شده‌است. بر اساس آن «تحت رهبری حزب کارگران کره، جمهوری دموکراتیک خلق کره و خلق کره، رهبر معظم رفیق کیم ایل سونگ را به عنوان رئیس جمهور ابدی تحسین می‌کنند.» بنابراین، این عنوان همیشه فقط به او اطلاق خواهد شد. 

کیم یونگ ایل در سال 2008 دچار سکته مغزی شد و پس از آن تصاویر معدودی و به طور بسیار کنترل شده از سفر وی به روسیه و چین و مناطق مختلف کره شمالی منتشر شد. 

در سال 2010 پسر رهبر کره شمالی، کیم یونگ اون، در ملا عام و در میان مقامات عالی رتبه حاضر و به عنوان رهبر آینده کشور معرفی شد. 

خاندان کیم از سال 1948 که کیم ایل سونگ، پدر کیم یونگ ایل با حمایت اتحاد جماهیر شوروی جمهوری دموکراتیک خلق کره را پایه‌گذاری کرد تاکنون بر مسند قدرت نشسته‌اند. 

کیم یونگ ایل از سال 1974 به عنوان جانشین پدرش انتخاب شد؛ اگرچه که این جانشینی در سال 1980 رسما در مجمع عمومی اعلام شد و با اعلام این جانشینی اولین انتقال موروثی قدرت در یک ساختار کمونیستی رقم خورد. 

 

سفر خارجی ها نیز به داخل کره شمالی مطلقا ممنوع هست، بجز کمونیست ها و سوسیالیست ها که از برخی از کشورهای دنیا به شکل گروهی و به صورت تورهای همبستگی! و برای شرکت در جشن های دولتی به این کشور سفر می کنند.

 

این شعار همیشه از سوی حکومت کره شمالی ارائه شده به همین خاطر است که خبرنگاران و عکاسان خارجی جایی در این کشور ندارند تصاویر زیادی از کره شمالی به خارج از این کشور مخابره نشده و به همین دلیل کره شمالی واقعا کشور مرموزی به نظر می آید. 

به ازای هر توریست هم یک نفر برای مراقبت و بطور شبانه روزی در کنارش هست تا مبادا با کسی حرفی بزند. وقتی خارجی ها وارد کره شمالی می شوند حتما نیروهای پلیس امنیت آنها را همراهی می کنند تا کسی دست از پا خطا نکند. 

 

مقامات کره شمالی تصورشان این است که اگر یک خارجی در خیابان ها راه بیفتد و با مردم عادی حرف بزند، قطعا دردسر بزرگی درست خواهد شد اما همین مقامات گاهی در فرستادن اطباي کشورشان به خارج و کار کردن آنها و واریز شدن مستقیم درآمدشان به خزانه دولت کره شمالی نرمش نشان می دهند. 

مردم کره شمالی معتقد هستند که به دلیل اعتقادشان به کمونیسم و زندگی در یک کشور کمونیستی، خوشبخت ترین انسان های روی زمین هستند. از نظر عموم مردم بدبخت و مفلوک و بی خبر از دنیای کره شمالی مارکس و انگلس و لنین و استالین سازندگان تاریخ و تمدن بشری هستند.

 

کمونیست های ایرانی که در نوع خود عجیب و غریب ترین کمونیست های جهان محسوب می شوند با رحل اقامت افکندن در کشورهای اروپای غربی و نیز کانادا و آمریکا، از بام تا شام علیه همین کشورهای غربی، کانادا و آمریکا در وبسایت ها و وبلاگ ها و فیس بوک هایش مطلب می نویسند اما حاضر نیستند برای یک شب در عمرشان هم که شده است این کشورهای غربی و پادشاهی اروپایی را رها کنند و بروند در کره شمالی یا کوبا زندگی کنند تا طعم زندگی در زیر سایهء یک حکومت کمونیستی و کمونیسم واقعی را بچشند.