خانه از پای بست ویران است

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، مهدی خرمی در آخرین بروزرسانی وبلاگ «من و قلم» طی درج مطلبی با عنوان «این خانه از پای‌بست خراب است» بازی به ظاهر دو سر طلای خانه سینما در زمین خواسته های صنفی و جریان انحرافی نوعی فرافکنی سیاسی دربرابر صدها سوال بی پاسخ است. هر چند برخی ها حتی در کسوت نمایندگی مجلس تلاش می کنند تا در دالانهای بدبینی ذهنشان، اقدام دولت در تعطیلی خانه سینما را نوعی بازی سیاسی بنمایانند - کسانی که در فرارها و بازیهای سیاسی بدیهی مانند عدم تصویب کارآمد طرح نظارت بر عملکرد نمایندگان، ذهنشان تعطیل بود – و هرچند برخی از چهره های انقلابی سینما و تلویزیون هم خانه سینما را پاتوق خود کرده باشند، چیزی از اهمیت مطلب و لزوم اقدام موثر در قبال این خانه نمی کاهد و تغییر نمی دهد.

 

خانه امن ارواح سلطنت طلب و چهره های ابتذال آفرین و فتنه انگیز نه تنها باید از پای بست خرابش ویران شود بلکه باید پاسخگوی صدها سوالی باشد که ذهن هر انسان انقلابی را می آزارد.

 

درب خانه سینمای سی و چند ساله ما هنوز بر روی انقلاب اسلامی گشوده نشده است. خانه ای که التزام به قانون اساسی در آن همانند التزام جریان لیبرالی از روی اجبار و اکراه است و این خون سکولاریزه شده است که بنیان آن را سرپا نگه داشته است. امروز اگر قرار بر این باشد که خانه سینما خود را حامی سینماگران در جمهوری اسلامی ایران بداند پس این خانه باید نماد سینمای انقلاب باشد. انقلابی که مستضعفین صاحبان حقیقی آن می باشند. اما چگونه می توان پدرسالاران اشرافی و بریدگان از انقلاب و آرمانهای بنیانگذار آن را در صدر خانه نشاند و آن را خانه سینما در جمهوری اسلامی خواند؟

 

کاپیتالاسیون سینمایی حاکم بر این خانه، هم فعالان جبهه فرهنگی انقلاب و هم توده مردم را در سردرگمی تو در تویی فروبرده است. خانه ای که برای ورود به آن یا باید پایتخت نشین بی درد باشی یا بازوبند سبز داشته باشی یا ... اگر هم گاهی از سینماگران بنام انقلابی در آن نامی برده می شود، از اصل موضوع یعنی پاسخگویی خانه سینما در قبال کرده هایش و قصوراتش چیزی کم نمی کند.

 

خانه سینمای ما جشنواره های سینمائیش را با پول بیت المال در راستای معرفی چه تفکراتی برگزار می کند؟ درب خانه سینمای ما در ایام فتنه روی چه کسانی باز بود؟  خروجی انقلابی خانه سینمای ما چقدر است؟  شهید آوینی و تفکرات دغدغه مندان انقلاب در این خانه چه جایگاهی دارد؟ تفکر پدرسالارانه سینمایی این خانه تا کی ادامه خواهد داشت؟ تکلیف این خانه با مفاهیمی مانند انقلاب، مستضعفین، جهاد و شهادت و ... چیست؟ اصلا تعریف این خانه از سینمای انقلاب چیست؟ آیا خانه مسئولیت کوتاهی هایش در قبال سینمای انقلابی را عهده دار می شود؟ آیا بخاطر نکرده هایش پاسخگو خواهد بود؟ و صدها سوال دیگر از این دست...

 

اگر امروز سینمای پهلوی زده و فسیل شده هر از گاهی از گورستان تاریخ سر بر می آورد، اگر هنوز مفاهیم متعالی انقلاب ما پشت دوربینهای سینمایی خاک غربت می خورد، اگر هنوز دستهای پنهان و آشکار، قامتهای انقلابی سینما را به کوچه پس کوچه های سکوت و ناامیدی می کشانند، اگر هنوز تصویر پیرمرد یا پیرزن انقلابی آن سوی کوهها، برفکی است، اگر هنوز انقلاب میهمانی غریبه بر روی پرده سینماهای ماست، اگر هنوز ... همه اینها حاصل عملکرد جریانهای لیبرال و سکولاری است که در پناه خانه سینما و خانه های دیگر آسوده و راحت از بیت المال مسلمین بالا می کشند، آروغ می زنند و هوسهای و نفسانیات خود را روی پرده سینماهای جمهوری اسلامی نمایش می دهند. بعد هم در همان خانه های جمع می شوند و همدیگر را در آغوش کشیده و هدیه می گیرند.

 

حصار خانه باید شکسته شود تا ذهنهای بسیاری، از سردرگمی و حیرت رهایی یابند. ذهنهای که خنجر ها و زخم های دوربینها و پرده های سینما سالهاست آنها را می آزارد. و همه منتظر روزی هستند که پاسخی بیابند برای این پرسش که چرا هنوز انقلاب ما از پشت درب خانه سینما و خانه های سینما اجازه ورود نیافته است؟!!