دژ مستحکم هدایت همین است

جریده اینترنتی«خبرگزاری دانشجو»، سید مقدام حیدری در آخرین بروزرسانی وبلاگ «چشم خدا» طی درج مطلبی با عنوان «دژ مستحکم معرفت و هدایت همین است» آورده:

 

زیارتهای امام حسین (علیه السلام)، از زیارت عاشورا و وارث گرفته تا زیارتهای دیگر، بیشتر به بعد عاطفه و حماسه و شور و احساس جریان کربلا پرداخته اند. اما در این میان زیارت اربعین ادبیات دیگری دارد و گویا بر آن است که زائر ابی عبد الله الحسین را این بار بیشتر به تفکر و اندیشه وا دارد، تا شور و حماسه و احساس. به ویژه این فراز که در آن خطاب به خدا می گوییم: خدایا شهادت می دهم که حسین در راه تو خون دل داد تا بندگانت را از جهالت و سرگردانی گمراهی برهاند. "بذل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من الجهالة و حيرة الضلالة".

 

این عبارت و عبارات بعدی این زیارت که ویژگیهای قاتلان حسین (علیه السلام) را یکی یکی می شمارند، بیشتر بارور کننده ی اندیشه و شعور محبین حسین اند، تا پای این عبارات پر معنی به اندیشه و تفکر بنشینند و درس و عبرت فراوان بگیرند و خزینه معرفتی خود را برای ریختن هر چه بیشتر اشک برای حسین (علیه السلام) بیشتر کنند.

 

این عبارت نشان می دهد که انقلاب حسین (علیه السلام) انقلابی هدایت بخش و آگاهی ساز و معرفت زاست و هر آن علم و معرفتی که انسان برای شناخت راه حق و باطل نیاز دارد، در دستگاه امام حسین (علیه السلام) پیدا می شود. و می توان گفت که در مجالس حسین و پای روضه ها، چیزهایی می توان یاد گرفت که در هیچ کلاس و مدرسه و دانشگاهی نمی توان آموخت.

 

آدم عاقل آسانترین راه را برای رسیدن به هدف، انتخاب می کند. پس اگر راهی جز آن قیام پربلا پیش روی امام حسین بود و او می توانست به غیر از این راه، مردم را تا روز قیامت از جهالت و ضلالت نجات دهد، همان کار را می کرد. چه نیازی به این همه قربانی و اسارت و بلا بود. پس حسین (علیه السلام) چاره ای جز این راه نداشت و هیچ کار دیگری چنین نتیجه ای در بر نداشت.

اگر چنین است، پس امروز هم هیچ مکتب و مدرسه و دانشگاهی، جز مکتب حسین (علیه السلام) انسان را از ضلالت و جهالت نجات نمی دهد. پس می توان این را هم به راحتی ادعا کرد که هر جا جهالتی به خرج دادیم و گرفتار ضلالتی شدیم، ناشی از کوتاهی ما نسبت به امام حسین (علیه السلام) بوده است. لابد آن گونه که وظیفه داشتیم برای حسین (علیه السلام) کریه نکردیم و روضه نخواندیم و سینه نزدیم.

 

شاید امام عزیز ما نیز همین اعتقاد را داشت که فرمود: محرم و صفر است که اسلام را نگه داشته است[1]

اگر محرم و صفر بود که اسلام را در جامعه حفظ کرد، پس عامل حفظ اسلام و ایمان تک تکمان نیز همین محرم و صفر و دستگاه امام حسین (علیه السلام) است.

 

انسانهای منحرف و از راه به در هم، حتما از بیخ بی خیال امام حسین و دستگاهش بودند و کاری به روضه و سینه زنی نداشتند که این چنین زمین خوردند. و الا مگر می شود کسی با اخلاص و طیب نفس، دور و بر خیمه ابی عبد الله الحسین بچرخد، اما هیچ صفای باطنی پیدا نکند و بصیرتی بدست نیاورد و آب و روغن قاطی کند و از راه به در شود، مگر می شود؟

 

و در پایان از باب این که خدا سوره حمدش را با "غیر المغضوب علیهم ولا الضالین" به پایان رساند، می خواهم بگویم: ای خاک عالم بر سر میر حسین و کروبی و خاتمی و هم منقلیهایشان که بعد از این همه انحراف و جهالت و ضلالت، تازه معلوم شد که چقدر از دستگاه امام حسین و هیئت و روضه دور شده بودند. شاید خود امام حسین (علیه السلام) خواست دوری این منافقین رذل و پست را از خیمه اش به همگان نشان دهد، که حوادث عاشورای 88 پدید آمد. خاک بر سر دل بی عاطفه و بی رحم کسی که مشتی انسان پست را به خیابان بریزد تا به جان عزاداران حسینی بیافتند و او همچنان خونسردی خود را حفظ کند و خداجویشان بخواند. چه دل بی رحم و بی حسینی پیدا کرده بود این میرحسین. و چه خوب ضرورت گریه و عزاداری را به من حالی کرد.

 

بنی امیه و بنی سفیان و آل مروان و آل زیاد همه مردند. میرحسین و کروبی و خاتمی و سران نفاق امروز نیز، همه خواهند مرد و به برکت خون سید الشهدا و بصیرت مردم،  چیزی به پیش نخواهند برد، اما ضلالت و جهالت همچنان در کمین تک تک ماست و در این میان دژ مستحکم امن هدایت و معرفت، مکتب سید الشهداست.

 

 

[1]. صحیفه امام15: 330