تاثیر ازدواج‌های نامشروع در شکل‌گیری فجايع کربلا

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، زينب صارم، یکی از پدیده هایی که باعث تخریب بنیان های اساسی و زیربنایی جامعه شده و سبب به وجود آمدن افرادی بد سیرت می شود ازدواج های نامشروع است. این پدیده نه تنها باعث ویرانی بنیان خانواده شده بلکه از آن مهم تر گاه باعث به وجود آمدن فرزندانی زنا زاده می شود.

بررسی موضوع زنا و فرزندان نامشروعی که از آن پدیدار می شود دارای جنبه های گوناگون و بسیار پیچیده ای است که یکی از مهمترین آن ها بستر نامساعدی است که از همان ابتدا کودک در آن قرار می گیرد و اثرات جدی مخربی در سیرت وی باقی می گذارد که می تواند بستری برای شقاوت وی در مسیر زندگی فراهم کند.

البته ذکر این نکته بسیار ضروری است که انسان مختار آفریده شده و ولد زنا بودن وی به معنای مجوزی برای انجام معصیت و دور افتادن از مسیر حق نیست. واقعیت ولد زنا بودن نباید بهانه ای برای تاریکی بیشتر در وجود شخص بشود بلکه باید هشداری باشد برای مراقبت بیشتر از نفس و سعی در تربیت موثرتر، تا اثرات این واقعیت شوم کم رنگ تر شود.

امام صادق عليه السّلام فرمود: «همانا شخص زنازاده‏ بكار گماشته شود (و مورد تكليف قرار گيرد) و اگر كار نيك انجام دهد پاداش نيك بيند و اگر كار بد كند كيفر آن را بيند.»

چنان چه در تاریخ عاشورا رد پای این حقیقت شوم در افراد سپاه عمر بن سعد جلب توجه می کند. در تمام قتله شهیدان کربلا می توان مشخصات و ویژگی های مشترکی یافت که یکی از اسباب شقاوت آنان محسوب می شود.

 

با نگاهی دقیق تر به گذشته افرادی که در صحنه کربلا جنایات فاجعه بار تری را مرتکب شدند می توان بستر رشد و پرورش ناپاک و آلوده ای را یافت، به عنوان نمونه کسانی که بعد از روز عاشورا بر تن مبارک امام حسین (ع) اسب تاختند؛ چنان چه در زیارت عاشورا مورد لعن قرارگرفته اند، از همین دسته اند.

چنان چه در متون دینی نیز به این حقیقت صریحا پرداخته شده در ترجمه إثبات الوصية ص  153 حدیثی بدین عنوان ذکر شده است که؛ « آن كسى كه متولى قتل يحیى (ع) شد زنا زاده‏ بود و قاتل امام حسين (ع) و قتله ديگر (شهداى كربلا) از اولاد زنا بوده‏اند.»

در لغت عرب هنگامی که فردی را به مادرش منسوب می کنند دلیل بر این است که اولاد زنا است و دارای حسب و نسب پاک و طاهر نیست مثل «ابن مرجانه» که به نام مادرش خوانده می شد و این لکه ننگ در تمام عمر همراه وی بود. همچنین در روز عاشورا بارها و بارها دیده شده که در رجزها اصحاب و خویشان امام حسین (ع) سپاه مقابل را به زنا زادگی گوش زد می کردند و حسب و نسب پاک خویش را یاد آوری می کردند. همان طور که حضرت علی اکبر (ع) در رجز حکیمانه خود در روز عاشورا به این موضوع اشاره کردند.

أنا عليّ بن الحسين بن علي
نحن و بيت اللَّه أولى بالنبيّ‏
واللَّه لا يحكم فينا ابن الدّعي
من على بن حسين بن على هستم، به پروردگار خانه كعبه قسم، كه ما به [جانشينى‏] پيامبر از ديگران سزاوارتريم، به خدا قسم، آن زنازاده نخواهد توانست بر ما حكومت كند.

همچنین هنگامی که عبداللَّه بن حسن (ع) در روز عاشورا در مقام دفاع از امام حسین (ع) ضربت شمشیر را به جان خرید تا به عموی بزرگوارش  امام حسین (ع) آسیبی نرسد خطاب به قاتل خویش فرمود: «ويلك يا بن الخبيثة أتقتل عمّى»؛ واى بر تو اى فرزند زن ناپاك آيا عمويم را مى‏كشى؟

همچنین امام حسین(ع)در نامه به مردم كوفه، ‏یزید را چنین معرفی کرده اند:«آن زنازاده‏ پسر زنازاده‏ ما را بر سر دو راهى قرار داد مرا بر سر دو راهى ميخكوب كرده: شمشير و ذلت. ما كجا و ذلت كجا؟ نه خدا براى ما زبونى پسندد، نه پيامبرش، نه مؤمنان، و نه دامن هاى پاكى كه ما را پرورده.»

با رجوع به فقه اسلامی می توان فصل گسترده ای به نام قذف در آن یافت. بدین معنا که اگر کسی فرد مقابل را در ناسزاگویی های خود متهم به زنا زادگی بکند بر وی حد شرعی و تازیانه جاری می شود. چنان چه امام صادق عليه السّلام می فرماید: هر انسان بالغى چه مرد و چه زن اگر افترا بندد بر صغير يا كبير- چه مرد باشد چه زن، چه مسلمان چه نامسلمان، و چه آزاد باشد چه بنده- بايد حدّ تهمت (هشتاد تازيانه) بخورد، و اگر بالغ نبود حدّ تأديب يعنى تعزير شود.

با توجه به مقام عصمت امام حسین (ع) و درجه والایی که از علم و حکمت داشته اند می توان دانست که امام نه تنها به آنان نسبت ناروا نداده اند بلکه در مقام بیان یک حقیقت مهم بوده اند. چنان چه به اعتراف هر عقل سلیمی محال است که امام حسین (ع) قصد ناسزا گویی داشته باشند و شان و مقام ایشان و جایگاه امامت که حاکی از عصمت و علم  ایشان است دلیلی بر صدق این موضوع است. چنان چه مصداق  آیه 3-4 سوره نجم«وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‏ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‏» پیامبر و ائمه معصوم پس از ایشان هستند.

 

در نتیجه بي شك امام حسین (ع) با توجه به عصمت و ملتزم بودن ایشان به تقوای الهی در صدد بیان مفهوم و واقعیتی مهم بودند. بدین منظور که کسانی که دستشان به خون اهل بیت آلوده شده افرادی زنا زاده هستند.

چنان چه در کتاب علل الشرایع آمده است :«مردى از حضرت صادق عليه السّلام پرسيد چه كسى مانع شد كه فرعون حضرت موسى را نكشت با اينكه گفت: ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسى؛ مانع نشويد تا بكشم موسى را. سوره غافر آیه 6فرمود: پاكى ذات و فطرت و صحت نسبش (كه اولاد زنا نبود) مانعش شد زيرا پيغمبران و اولاد پيغمبران را نمي كشد مگر زنازاده‏.»

 
این موضوع می تواند هشداری باشد مبنی بر این که اعمال و رفتار هوس آلود انسان تا به کجا اثرات مخرب خود را باقی می گذارد . همان طور که در طول تاریخ دامنان ناپاک سبب رواج ظلم و پر رنگ تر شدن کژی ها شدند. شاید به نظر نیاید که با ملتزم کردن خویش به یک دستور ساده دینی مبنی بر رعایت حجاب سبب بسیاری از فتنه ها و شعله ور شدن هیجانات گرفته شود تا این شومی پدیدار نشود.

التزام به دستورات ساده دین مبنی بر روابط محرم و نامحرم و احکام نگاه، بستری است که انسان را از سقوط در پرتگاه های هولناک حفظ می کند تا در نتیجه دستان خویش را ناخواسته آلوده به خون های پاک نکنیم.