حبابه؛ محدثي بزرگ كه امام رضا (ع) پیراهن خود را کفن وی قرار داد

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، زينب صارم، فرصت زیستن در زمان ائمه معصومین غنیمتی با ارزش است؛ افراد خاصی توانسته اند از آن بهترین بهره ممکن را در یابند. حضور ائمه معصومین در جوامع اسلامی در اکثر مواقع همراه با محدودیت های فراوانی بوده است. علت این اختناق را می توان در اوضاع سیاسی و جو مختنق جامعه دانست. امامان شیعه همواره از طرف غاصبان جور تحت مراقبت های شدیدی بودند تا دسترسی مردم بدان ها کاهش پیدا کند و یا اصلا ممکن نباشد.

علاوه بر مراقبت های شدید و جو اختناقی که بر علیه آل علی (ع) وجود داشت؛ تاریخ شاهد سم پاشی هایی از طرف خلفا بنی امیه و بنی عباس بر علیه جانشینان بر حق پیامبر بوده است، تا آن جا که از طرق ناجوانمردانه، صفات نادرستی را برای امامان جعل می کردند.

از راه خدا باز می دارند

عملکرد غاصبین خلافت در بازداشتن مردم از ولایت و امامت که جان دین است در واقع مصداق آیه 45 سوره اعراف است، «الَّذينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ كافِرُونَ‏»؛ آنانكه مردم را از راه خدا باز مي دارند و براى آن كجى و انحراف مي جويند....

اوضاع و شرایط سیاسی مضاف بر سم پاشی های فکری، توده مردم را از پرداختن به حقیقت و جستجوی آن باز می داشت اما در این میان می توان از وجود اشخاص و افرادی نام برد که درد حقیقت آنان را مجبور به جستجوی می‌کرد تا به صراط مستقیم و سبیل الله دست يابند.

این گونه افراد که در اوضاع اختناق و جو تاریک به دنبال حقیقت هستند و در جستجوی آن موفق می شوند را می توان فرزانگان و نخبگان آن جامعه دانست.

علت بلند همتی که در وجود این افراد سبب جستجو برای کشف حقیقت می شود را می توان تفکر معناگرایانه آنان به زندگی نیز دانست. بدین معنا که روزمره ها و عادات همیشگی برای ظرف وجودی این نوابغ کافی نبوده و آنان را مجبور به جستجو می‌کرده است.

یکی از افرادی که در جستجوی های خویش در زندگی به شاهراه دین دست پیدا کرده است «حبابه» دختر جعفر از قبیله بنی اسد بوده است.

 

وی در زمان امام علی (ع) با جستجوهای فراوان و دقت نظر به امامت علی ابن ابی طالب (ع) آگاهی پیدا کرد و جزء شیعیان و ارادتمندان آن حضرت گشت.

نکته قابل توجه درباره این بانوی گران قدر این است که وی از هشت تن از امامان معصوم روایت نقل کرده است.

 

علامه بحرانی طبرسی راوندی و علامه مجلسی وی را از محدثین بزرگ از زمان امام علی (ع) تا علی بن موسی الرضا (ع) دانسته اند.

 

حبابه از سوی امام علی (ع) عهده دار مسئولیتی شده بود که به سبب آن عمر طولانی یافت.

حبابه برای یافتن جواب پرسش های خود به نزد علی بن ابی طالب (ع) می رود و از ایشان سوالاتی راجع به موضوع امامت در دین می کند، امام علی (ع) بعد از پاسخگویی به حبابه به وی معجزه ای نشان می دهد که دلیلی برای امامت فرزندان بعدی علی ابن ابی طالب باشد.

حبابه خود نقل می کند: « امام به من فرمود سنگ هایی که بر روی زمین افتاده نزد من بیاور. من آن سنگ را برداشتم و به امام تحویل دادم. امام سنگ را در کف دست خود نرم کرد و سپس نگین انگشتری که به نام حضرتش به آن نقش بسته بود روی سنگ نرم گذاشت و آن را مهر کرد و فرمود: ای حبابه هرکس ادعای امامت کند سخن او پذیرفته نیست بلکه امام به حق کسی است که دارای چنین معجزه و کرامتی باشد  بتواند سنگ سخت و محکمی را با قدرت خود نرم گرداند.»

امام در ادامه به حبابه تذکر می دهد هرکس نمی تواند ادعای امامت و پیشوایی خلق را داشته باشد بلکه امام واجب الاطاعه کسی است که دارای چنین قدرتی باشد و هرچه را بخواهد بدان توانمند باشد و در برابر خواست واراده او چیزی مجهول نباشد.

حبابه پس از مشاهده این معجزه از امام علی (ع) عمری طولانی یافت و این سنگ را به نزد امامان بعدی می برد و آنان با قدرت الهی خویش آن سنگ را نرم می کردند و سپس آن را با انگشتر خویش مهر می کردند.

 
این بانوی بزرگوار به علت کهولت سن دچار بیماری شده بود که در هر زمانی به برکت دعای امام بهبود پیدا می کرد. وی در زمان امام حسین (ع) دچار پیسی و ناراحتی پوستی شده بود که با دعای سیدالشهدا (ع) بهبود پیدا کرد.

حبابه در زمان امام سجاد (ع) حدودا 113 سال داشت و سنگ وی علامتی شده بود تا خود و دیگران را از وجود امام بر حق مطلع کند .

این بانوی بزرگوار این سنگ را به خدمت امام باقر و امام صادق و امام موسی کاظم ( علیهم السلام ) نیز برد و ایشان با مهر کردن سنگ نشانه امامت خود را آشکار کردند، رجال شیعه نیز حبابه را از امام اول تا هشتم جزء راویان حدیث دانسته اند.

برکت دعای اهل بیت حبابه را چندین بار در طول 235 سال حياتش جوان کرد از جمله اينكه در زمان امام باقر (ع) وی تبدیل به بانویی جوان شد.

حبابه تا زمان علی ابن موسی الرضا (ع) عمر کرد و سنگی را که نشانه امامت بود به ایشان تسلیم کرد تا آن حضرت نیز با نرم کردن سنگ و مهر کردن آن امامت حقه خویش را به اثبات رساند.

 

وی به دعای امام رضا (ع) نیز سلامتی و جوانی خود را بازیافت اما زندگی دنیا وی را فرسوده و خسته کرده بود و از خدا طلب مرگ داشت. وی نه ماه پس از دیدار با امام رضا (ع) وفات یافت.

 

علی ابن موسی الرضا (ع) به علت محبتی که به این بانوی بزرگ و محدث داشتند پیراهن خود را کفن وی قرار دادند و مراسم دفن وی را خود انجام دادند.

بانو حبابه را می توان مصداق فرزانگانی دانست که به علت شرایط محیطی و غفلت نه تنها از سبیل الله باز نمانده اند بلکه نشانه هایی برای هدایت دیگران به سوی اهل بیت نیز بودند.