بشارت بهشت برای کسی که مژده اتمام ماه صفر را بدهد

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»- فائزه بنایی؛ معروف است كه ماه صفر به خصوص چهارشنبه آخر آن نحس مى‌باشد، شايد اين نُحوست به جهت اوج مصيبت ماه صفر است که در دهه سوم آن با اربعين حسینی شروع مي شود و به ايام رحلت حضرت ختمي مرتبت محمد مصطفي(ص) و شهادت سبط اكبرش، حضرت امام حسن مجتبي (ع) و غروب خورشيد طوس، حضرت علي بن موسي الرضا (ع) ختم مي‌شود.

در میان روایات، سخن پيامبر (صلى الله عليه و آله و سلم) به چشم می‌خورد كه می‌فرمایند: «كسى كه مرا به تمام شدن ماه صفر مژده بدهد، او را به بهشت بشارت مى‌دهم.» (1)

 

بشارت به اینکه ماه صفر با حزن و اندوهی که از مصيبت‌هاي بزرگ اهل بيت رسول خدا (ص) به همراه داشت به پايان رسیده و ماه ربيع‌الاول همانگونه كه از اسم آن پيداست، بهار ماه‌ها و ماه رحمت فرا می‌رسد.

ایمان، تقوی، بندگی و عمل صالح عوامل بهره مندی از بشارت خدا

در واقع بشارت از ماده  «بشر» بوده که در لغت معانی مختلفی برای آن ذكر كرده‌اند؛ جمال و زیبائی، خبر مسرت بخش و گشاده روئی و به انسان نیز از این جهت بشر می‌گویند كه گشاده‌روئی مخصوص به اوست.

در سوره يونس آیات 62 – 64، قرآن عامل بهره مندی از بشارت خداوند را داشتن ایمان به همراه تقوای الهی بیان نموده است: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ»، پس صرف ایمان و تقوی، انسان را لایق بشارت خداوند نمی کند؛ بلكه با آوردن كلمه «كانوا» فهمانده كه اولياى خدا قبل از ايمان آوردن تقواى مستمر و دائمى داشته‌اند. (2)

در سوره مبارکه شورى آیه 23 نیز بندگی کردن و عمل صالح انجام دادن، انسان را در شمار بهره¬مندان از بشارت الهی قرار می دهد. (3)

به راستی بشارت به اتمام ماه صفر؛ بشارت بهشت است؛ چراکه وداع با ماه صفر صورت می‌گیرد؛ ماهی که با از دست دادن سعادت‌هاى زمان حضور پیامبر خاتم (ص) و گمراهى مردم بعد از وفاتش، سركشى منافقين، ستم ستمكاران و پليدى دشمنان همراه بود و بشارت به ماه ربیع که ذخاير بركات خداوند و نورهاى زيباي او بر زمين فرود آمده است و رحمه للعالمين که از اول آفرينش زمين رحمتى مانند آن بر زمين فرود نيامده است متولد گردید؛ برترى اين رحمت بر ساير رحمت‌هاى الهى که مانند برترى رسول خدا بر ساير مخلوقات است.

پیامبر که داناترين مخلوقات خداوند و برترين آنها است و نزديكترين مخلوق به خداوند و فرمانبردارترين آنهاست و این تنها در سایه ایمان و تقواى مستمر و دائمى، بندگی و انجام عمل صالح به بشارت بهشت خواهد رسید.

نحسی ماه از گناهان ماست

ای ماه امنیت، ایمان، نعمت، احسان، سلامتی و اسلام؛

از خدایی که پروردگار و خالق من و توست، تقدیرکننده امور و صورت بخش من و توست مسألت می‌جویم که بر محمد و آل او درود فرستد و تو را ماه برکت برای ما قرار دهد که در مرور زمان، برکت آن زایل نشود و تو را ماه پاکیزه‌ای قرار دهد که گناهان آن را آلوده نسازند، ماهی که از آفات در امان باشد و از لغزش‌ها سلامت، ماهی که نیک‌بختی آورد و نحسی در آن نباشد. (4)

همانطور که در اعمال روز اول آن آمده است: «مستحب است كه به شکرانه نعمت سلامتى رسول خدا (ص) و أمير المؤمنين (ع) در واقعه لیله المبیت که مقارن با شب اول ماه ربيع الاول است روزه بدارند و صدقه و انفاق و احسان نمایند.» (5) شرع گرچه در عبادات بدنى خواهان ميانه روى بوده نه زحمت زياد، ولى در عبادت‌هاى قلبى مثل شناخت، ذكر و شكر و لطيف نمودن قلب با شناخت و صفات پسنديده‌اى كه در پى آن مى‌آيد، تمام توان را مى‌طلبد تا به جايى برسد كه امام صادق درباره عارف مى‌فرمايند:

«اگر دل او به مقدار يك چشم به هم زدن خدا را فراموش نمايد از شوق او مى‌ميرد و هنگامى كه پرده‌هاى اوهام و حجاب‌هاى تاريكى از جلوی او برداشته شده و نورهاى زيبايى صفات و نشانه‌هاى عظمت و بزرگى خداوند در قلب او جلوه‌گر شود و نور بسيار درخشانى را ببيند، ممكن نيست اشتباه يا غفلت نمايد؛ و حالات قلب او با جلوه‌گري‌هاى مخصوص صفات جمال و جلال خداوند دگرگون مى‌شود و خداوند بزرگ عهده دار رياضت دل او با ترس ‍و اميدوارى از اين راه مى‌شود تا زمانى كه او را در جايگاه راستى و در پناه خود وارد كند و او را در بهشت بهتر، بهشت نور همراه با پيامبران و شهدا و نيكوكاران سكونت دهد.» (6)

پی نوشت:

1. من بشرنى بخروج الصفر بشرته بالجنة، تفسير روح البيان، ج ‏4، ص 325.

2. «أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَاللَّه لا خوف علیهم و لا هم یحزنون؛ الَّذِينَ ءَامَنُوا و کانوا یَتّقوُن؛ لَهُمُ الْبُشْرى‏ فِي¬الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لاتَبْديلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ

3. «ذلِكَ الَّذي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ...»

 

4. صحیفه مبارکه سجادیه، ترجمه سید کاظم ارفع، دعای43.

5. اقبال، سیّد بن طاووس، صفحه 592

6. المراقبات ميرزا جواد آقا ملكي تبريزي(ره)، فصل سوم مراقبات ماه ربیع الاول

منابع:

1. المراقبات ميرزا جواد آقا ملكي تبريزي(ره)،ترجمه ابراهيم محدث بندر ريگي.

2. بحار الانوار، محمد باقر مجلسي.

3. مفاتيح الجنان شیخ عباس قمي

4. تفسير روح البيان، اسماعيل حقى بروسوى.

5. تفسیر المیزان، علامه طباطبائی.

6. صحیفه مبارکه سجادیه، ترجمه سید کاظم ارفع.

7. اقبال، سیّد بن طاووس.