میت رامنی کجا و توجه به فقرا کجا!

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از سی ان ان: رونالد مارتین، یکی از نویسندگان سی ان ان، در وب سایت این شبکه خبری می نویسد: در میان 1257 مناظره ای که در میان کاندیداهای حزب جمهوریخواه صورت گرفته، فقر و فقرا همیشه مغفول بوده اند. پس تعجبی ندارد که رامنی ( نامزد حزب جمهوریخواه )، در مصاحبه ای که این هفته با سی ان ان داشت، هیچ اعتنایی به فقرا نداشته باشد.

وقتی دیگر رقبای جمهوریخواه رامنی، هیچ ناراحتی از نپرداختن به این موضوع ندارند، چرا باید فکر کنیم که ثروتمندترین آنها که رامنی است، دغدغه ای در این خصوص دارد؟

رامنی گفت: من نگران افرادی که بسیار فقیرند نیستم. در آن طبقه، شبکه ای از امنیت وجود دارد و اگر نیاز به بازسازی وجود داشته باشد، من این کار را خواهم کرد. من نگران افراد بسیار ثروتمند نیز نیستم. آنها حالشان خوب است. دغدغه من درمورد قلب آمریکاست، یعنی همان 95-90 درصد از آمریکایی هایی که الان در بحث وجنب و جوش هستند. 

وی در این اظهار نظرها، بسیار بی توجه به نظر میرسد. مطمئنا همین طور است؛ او [در توجیه حرفش] گفت من به ثروتمندان هم توجهی ندارم. کاملا واضح است که او هیچ تلاشی در ارائه و پیشبرد طرحی که به فقرا توجه داشته باشد نکرده است.

وقتی مجری برنامه فرصت دوباره ای به وی داد که منظورش را بطور واضح بیان کند، وضع بدتر شد.
 

وی گفت: "ثروتمندان حالشان خوب است. تمرکز من در رقابتهای انتخاباتی بر طبقه متوسط است. البته من نگران همه آمریکا هستم ... فقرا، ثروتمندان و طبقه متوسط... اما تمرکز تلاش هایم بر خانواده های متوسطی است که از سیاستهای اقتصادی اوباما بیشترین ضرر را دیده اند."

جدا ً آیا دلارهای این آقایان نمی گذارد مغزشان خواسته های فقرای آمریکا را بفهمد؟ بنابر این اظهارات، او نگران همه آمریکایی ها هست اما تمرکز کارهایش بر طبقه متوسط است! چرا تمرکزش نمی تواند بر آنهایی که پول ندارند باشد؟

مشکل اساسی آقایان این است که فقرا در آمریکا نادیده گرفته می شوند. سال گذشته نیز من به آقای اوباما به خاطر نگفتن حتی کلمه "فقرا"در سخنرانی سالانه اش در کنگره، انتقاد کردم.

همه این نامزدها، از جمله پرزیدنت اوباما، دوست دارند به کارخانجات تولیدی بروند، در اتاق نشیمن، با مالکان گفتگو کنند و طبقه متوسط را مخاطب قرار دهند.

آخرین بار چه زمانی بود که ما یک رئیس جمهور یا نامزد رئیس جمهوری آمریکا را دیده باشیم که به مناطق حاشیه ای در حومه شهرها رفته و با فقیرترین فقرا سر صحبت را باز کرده کرده باشد. چند بار آنها را دیده ایم که به یک مجتمع مسکونی و یا محل دیگری بروند که در آن فقرا حضور دارند؟

زمانی که رئیس جمهور کندی در سال 1968 تصمیم گرفت نامزد ریاست جمهوری شود، از منطقه ثروتمندنشین هیانیس پورت بیرون آمد و به دیدن افسرده ترین و فقیرترین مناطق آمریکا رفت. کندی در آن موقع، به درکی از آمریکا رسید که تا آن زمان فکرش را نمی کرد.

خود اوباما می داند که باید چکار کند. او در مقام رهبر یک جامعه، باید به آن مکانها برود و با بقیه همکاری کند تا وضع اسفناک این افراد را بهبود بخشد. آیا هرگز میت رامنی می داند این مکانها کجا قرار دارند؟

بر طبق آمار اداره آمار ایالات متحده، 15.3٪  از خانواده های چهار نفره آمریکایی با حقوق و دستمزد کمی بیش از22.000  دلار و در فقر زندگی می کنند. باور کنید خانواده هایی که با حدود 30.000 دلار زندگی می کنند، حتی برای لحظه ای به فکرشان هم خطور نمی کند که جزئی از طبقه متوسط آمریکا هستند!

اگر رامنی واقعا به ریاست جمهوری می اندیشد، نباید نسبت به فقرا بی اعتنا باشد. در واقع او باید به حرف آنها گوش بدهد، بفهمد که آنها به چه سختی کار می کنند و سیاستهایی را تعبیه کند که آنها را از مرحله فقر به یک مرحله بالاتر ارتقا دهد.

داوطلبان باید متوسل شدن به آرای طبقه متوسط برای رئیس جمهورشدن را متوقف کنند. بله این دقیقا ً همان چیزی است که می خواهم بگویم: دلجویی کردن از فقرا. نباید با فقرا به گونه ای رفتار کنیم که گویی وجود ندارند و ارزش وقت و توجه ما را ندارند.