ماجرای تسخير سفارت شاهنشاهی ایران در ايتاليا + تصاویر

محمدحسن قدیری ابیانه در گفت‌و‌گو با خبرنگار دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»، از فعالیت‌های انقلابی خود گفت.

 

وي پس از اينكه خود را اولین رایزن مطبوعاتی ایران در ایتالیا و سفیر سابق ایران در مکزیک و استرالیا معرفي كرد، به سوالات خبرنگار ما در راستاي بيان خاطرات و فعاليت هايش در سال هاي قبل از انقلاب پاسخ داد.

خبرگزاري دانشجو- چه مدتی در نوفل لوشاتو با امام (ره) همراه بوديد؟

قديري ابيانه: من در دو نوبت به پاریس سفر کردم؛ بار اول این گونه بود که به محض خبردار شدن از ورود امام خمینی به پاریس، تدارک سفر به پاریس برای دیدار با امام را دیدم و به مدت سه روز در محضر ايشان حاضر شدم. بار دوم که از ایتالیا به محضر امام رسیدم، نزدیک به یک ماه پیش ایشان ماندم. بعد از این بود که به ایتالیا رفتم و تا وقوع  انقلاب ملاقات ديگري با امام نداشتم.

زمانی که در نوفل لوشاتو در محضر امام بودم، مایل بودم پیش امام بمانم و دل کندن از ايشان برايم سخت بود، ولی احساس می‌کردم بازگشتم به ایتالیا به نفع انقلاب است و به این می اندیشیدم که حضورم در ایتالیا برای سازماندهی مبارزات مفیدتر واقع خواهد شد.

خبرگزاري دانشجو - چه فعالیت‌های انقلابي در ایتالیا داشتيد؟

قديري ابيانه: حدوداً 20 ساله بودم (در سال 1353) که اولین انجمن اسلامی دانشجویی را در ایتالیا تاسیس کردم. از زمان تاسیس انجمن تا انقلاب اسلامی که حدود پنج سال بود، انجمن اقدامات گسترده ای از جمله چند اعتصاب، تظاهرات و برگزاری نماز‌های جماعت در اماكن عمومی را انجام داد و با همين اقدامات، انجمن به بزرگترین تشکل دانشگاهی در ایتالیا تبدیل شد.

وقتی من از نوفل لوشاتو به ایتالیا برگشتم، با اینکه فلورانس شهر محل تحصیلم بود، ولی برای انجام فعالیت هایم به رم که پایتخت سیاسی و رسانه ای ایتالیا بود، آمدم و در آنجا مستقر شدم.

خبرگزاري دانشجو - در خصوص تسخیر سفارت شاهنشاهی در ایتالیا توضيح بدهيد.

قديري ابيانه: عقیده و هدفم از بازگشت از نوفل لوشاتو به ایتالیا، سازماندهی مبارزات ضد رژيم و تسخیر سفارت ایران بود. در این بین، وقتی خبر رسید که امام دولت بازرگان را به‌عنوان رئیس دولت موقت منصوب کرده اند، احساس کردم که باید مصادر امور ایران در ایتالیا را در دست بگیرم و در این خصوص به یکی از دوستان نيز اطلاع دادم که اگر مشکلی برای من پیش آمد و من برنگشتم، بدانید که در حال انجام چه کاری هستم.

به سفارت رفتم و گفتم که من نماینده دولت موقت جمهوری اسلامی هستم و آمده ام که سفارت را تحویل بگیرم. حدس می زدم که اجازه ورود ندهند و این احتمال را هم به جان خریده بودم که در صورت راه يافتن به سفارت، ممکن است خطراتی برایم پيش آيد.

از آنجا که مسئول انجمن اسلامی بودم، بدون هماهنگی با کسی و به تنهایی این کار را کردم. با این وجود سفارت را تحویل من ندادند. من هم به آنها گفتم دفعه بعد که به سفارت رجوع کردم، آن را آماده کرده و تحویل من بدهند. بعد از این ماجرا متوجه شدم که اقدام من باعث شده سفیر سفارت، از آن روز به بعد به سفارت مراجعه نکند.

22 بهمن بود که در حال رفتن به جلسه انجمن اسلامی، در فكر مشكلات اين طرح بودم كه دوستان و افراد انجمن اسلامی در سراسر ایتالیا را با فراخوان جمع كنم تا به سفارت حمله کرده و آن را به زور بگیریم؛ چرا كه سفارت از درجه حفاظتی بالایی برخوردار بود، اما ناگهان در راه دیدم یک ایرانی بالا و پایین می پرد و فریاد می زند که رادیو آزاد شد. از او ماجرا را پرسیدم، معلوم شد رادیو اعلام کرده «اینجا صدای انقلاب اسلامی است» و از مردم در خصوص حفظ رادیو و تلویزیون که ارتش آن را محاصره کرده بود و قصد بازپس گیری آن را داشت، درخواست کمک كرده بود.

 

 

 

 

   

تسخیر سفارت به نقل از رسانه‌ها

بدون وقفه به سفارت برگشتم و به‌دلیل دیروقت بودن، به درب بسته سفارت برخورد کردم، اما در زدم، سرایدار به پشت درب آمد. گفتم رئیس جدید نمایندگی هستم و آمدم که سفارت را تحویل بگیرم. سرايدار پاسخ داد که من اجازه چنین کاری را ندارم. گفتم که مگر صدای رادیو را نشنیدی؟ جوابش مثبت بود. گفتم می‌دانی که الان گروه تازه‌ای روی کار آمده است و شما (سرایدار) باید به حرف‌های من عمل کنی و ادامه دادم که اگر درب سفارت را باز کنی، من این عمل تو را به عنوان همکاری با دولت ایران می‌دانم و می‌توانی در اینجا ادامه کار دهی و در غیر این صورت، امروز آخرین روز کاری تو در سفارت خواهد بود.

 
سرايدار كه مردي ارمني بود، پیرو صحبت من درب سفارت را باز کرد و این‌گونه شد که سفارت به‌دست ما افتاد و فردای آن روز هم اولین کنفرانس مطبوعاتی در سفارت ایران اسلامی برگزار شد. در پي این اقدام روزنامه‌ای در رم تیتر زد که: «انقلاب اسلامی در سفارت رم هم پیروز شد.»

 

کنفرانس مطبوعاتی در ایتالیا

 

 

 

 

 

خبرگزاري دانشجو- آيا فعاليت دانشجويان انقلابي خارج از كشور نيز تحت نظر ساواك بود؟

قديري ابيانه: ساواک در خارج از ایران نمی‌توانست به دستگیری من اقدام كند، ولی برادرم را که با من در ایتالیا فعالیت داشت، به محض ورود به ایران دستگیر کردند. بر همین اساس متوجه شدم که ساواک از اقدامات و فعالیت‌های ما اطلاع پیدا کرده؛ البته تا قبل از دستگیری برادرم، فعالیت‌های انجمن اسلامی به صورت مخفیانه انجام می‌شد، ولی بعد آن ماجرا، فعالیت‌های خود را به صورت علنی و آشکارا پيگيري مي‌كرديم.

با این وضع اگر به ایران باز‌می گشتم، حتما ساواک من را نيز دستگیر می‌کرد، لذا در پنج سال قبل از انقلاب، بازگشت من به ایران امکان‌پذیر نبود. از سوي ديگر گمان نمی‌کردم در این مدت پنج ساله حضورم در ایتالیا، انقلاب به پیروزی برسد؛ همچنين قصد ماندن در ایتالیا بعد از فارغ‌التحصیلی را هم نداشتم، لذا تصمیم گرفتم بعد از اتمام درس به لبنان رفته و به شیعیان مبارز لبنان بپیوندم و در آنجا به مبارزات خود ادامه دهم.

خبرگزاري دانشجو - نظر شما درباره تسخیر سفارت انگلیس توسط دانشجویان چيست؟

قديري ابيانه: تظاهرات و همچنین فراخوانی که برای اعتراض به فعالیت‌های ضد ايراني انگلیس در مقابل سفارت انجام شد، کار بسیار خوب و قابل تقدیری بود، اما اینکه این عمل باعث شود خسارتی به سفارت وارد آید، پسندیده نیست؛ چرا که تمام خسارات مادی وارده به سفارت به عهده دولت جمهوری اسلامي ایران است؛ این در حالی است که وقتی ما سفارت ایران در رم را اشغال کردیم، حتی قابي را كه در آن عكس شاه بود نشکستیم، بلکه عکس آن را درآوردیم و قاب آن را حفظ کردیم.

خبرگزاري دانشجو - و كلام آخر شما خطاب به دانشجويان؟

قديري ابيانه: ما همه موظف هستیم، خودمان را بخشی از راه حل بدانیم و بر اساس تکلیف عمل کنیم و الان هم تکلیف ما این است که از اسلام حمایت کنیم و حمایت از اسلام هم در حمایت از ولی فقیه است، بنابراين نباید این حمایت منفعلانه باشد و دانشجویان باید خودشان را در مورد همه چیز، بخشی از راه حل بدانند و نه بخشی از صورت مسئله.