رئيس اين دانشگاه قاطعيت اجراي مصوبات شوراي عالي انقلاب فرهنگي را ندارد

به گزارش خبرنگار سياسي «خبرگزاري دانشجو»، متن كامل اين بيانيه به شرح زير است:

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جناب آقای دکتر دانشجو

 

وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری

 

با عرض سلام و خسته نباشید؛

 

ابتدائا جا دارد از زحمات بی دریغ شما که در این مدت برای رشد دادن فضای علمی و فرهنگی دانشگاه ها کشیده اید، تشکر کنیم.

 

ما، یعنی بیست نفر از دانشجویان المپیادی و دلسوز دانشگاه شریف، که شاید در مقایسه با کل دانشگاهیان این دانشگاه، تعداد کمی بنظر برسیم، قصد داریم نکاتی را در باب فضای اساتید و مدیریت دانشگاه صنعتی شریف به عرضتان برسانیم.

 

نکاتی که در این نامه مطرح می شود، بیش از آن که خواسته اجرایی داشته باشد، درددلی است از دانشجویان کوچک این دانشگاه که نسبت به وضعیت فعلی و آینده این جایگاه والا در نظام آموزشی کشور نگرانند.

 

دانشگاه شریف همیشه در عرصه پیشرفت علمی و صنعتی کشور پیشرو بوده و بخش خوبی از این پیشرفت ها را هم مدیون اساتید توانمند و پرتلاش آن است، لکن امروز متاسفانه شاهدیم تعدادی از اساتید که باید الگوی جوان دانشمند ایرانی باشند ناآگاهانه و بعضا آگاهانه و از روی غرض، اقدام به برهم ریختن آرامش فضای نخبگانی شریف کرده اند.

 

این اساتید با نقض بعضی قوانین علنا جلوی عامل آرامش، نظم و عدالت جامعه دانشگاهی-یعنی قانون- ایستاده اند.

 

از جهت دیگر هم شاهدیم رئیس دانشگاه به عنوان مسئول برقراری قانون، جدیت و قاطعیت کافی در اجرای قوانین مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی را ندارد.

 

آقای دکتر روستا آزاد با وجود تلاش هایی که در مدت مسئولیتش در دانشگاه شریف داشته به دلیل روحیه محافظه کاری جلوی خیلی از بی قانونی ها را نگرفته؛ به خصوص در فضای اساتید که هم صنف ایشان هستند.

 

با این حساب از شما انتظار داریم که به عنوان مسئول محترم نظام آموزش عالی کشور پیگیری های لازم جهت برقراری قانون در این دانشگاه را انجام دهید.

 

بعضی از موارد این بی قانونی ها را مختصرا به استحضار شما می رسانیم:

 

1. طبق قوانین مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی برخی از اساتید مسن این دانشگاه باید بازنشسته شوند و عده ای هم با نظر هیئت امنا این امکان برایشان هست.

 

برخی از این اساتید حتی کارآیی علمی-آموزشی دوران جوانی خود را نیز ندارند و بازدهی نسبتا پایینی دارند، اما با این وجود رئیس دانشگاه جدیت کافی برای اجرای بازنشستگی این اساتید را به خرج نمی دهد.

 

از طرفی هم شاهدیم عده ای استاد برای ایستادن جلوی اجرای این قانون دست به اردوکشی و جمع کردن امضا می زنند؛ عده ای که با اجرای این قانون پای خودشان از دانشگاه قطع می شود یا کسانی که منافعشان با آنها گره خورده را از دست می دهند.

 

بنابراین آن چه که مشاهده می شود این است که مسئله بازنشستگی اساتید مسن که امری رایج و متداول در همه سیستم های اداری-آموزشی است، برخلاف نص صریح قانون در این دانشگاه اجرا نمی شود و بسیاری در مقابل آن قرار گرفته اند تا دانشجویان را از وجود اساتید جوان و کارآمدی که ممکن است در آینده جای اساتید باتجربه ای که زحمت زیادی برای این دانشگاه کشیده اند ولی اکنون در سن بازنشستگی هستند بی بهره نمایند فلذا دانشجویان مجبورند همچنان در کلاس اساتیدی حاضر شوند که حتی بعضا تمایلی برای تعامل با دانشجویان را ندارند.

 

2. با وجود قوانینی که برای جداسازی کلاس ها (تا حد ممکن) برای اجرا به مسئولان دانشگاه ابلاغ شده است، متاسفانه شاهدیم که در دانشگاه شریف به عنوان اولین دانشگاهی که نسبت به اجرای این طرح اعلام موضع کرد و از انجام آن خبر داد، این قوانین (با توجه به عدم وجود مشکل اجرایی) تاکنون اجرا نشده است.

 

از طرفی مدیران میانی و حتی سطح بالای دانشگاه تمام تلاش خود را برای عدم انجام شدن این طرح و قانون به کار می گیرند؛ به عنوان مثال، در بخش آموزش دانشگاه علی رغم مراجعه زیاد دانشجویان پسر برای افزایش ظرفیت کلاس های بعضی دروس، آن را افزایش نمی دهند به این بهانه که کلاس دخترها هنوز ظرفیت دارد، یا با وجود 16 گروه آزمایشگاه از یک درس، هیچ گونه عزمی برای تفکیک در آن وجود ندارد.

 

از سویی دیگر اساتید نیز در مقابل این طرح موضع گیری سنگینی داشته اند و به مخالفت پرداخته اند، حال سوال ما این است که اگر مسئله کاهش روابط، جزو بدیهیات عقلی و شرعی ماست و اجرای این طرح باعث کمک به وضعیت دانشجوییان می شود، پس چرا اساتید چه در قالب شخصی و چه در قالب نهادی که از لحاظ قانونی هیچ جایگاه تصمیم گیری ای ندارد و متاسفانه در دوران مسئولیت آقای دکتر روستا آزاد مجددا اختیار پیدا کرد،(شورای دانشگاه) به مخالفت با آن می پردازند و از اجرای آن جلوگیری می کنند؟

 

و من الله التوفیق

 

جمعی از دانشجویان المپیادی دانشگاه صنعتی شریف