بازگشت به حق‌طلبي، تبليغات خياباني اقناعي

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ در ادامه مرور نقش‌آفريني جنبش دانشجويي در ادوار مختلف انتخابات، به مقطع مجلس هفتم تا رياست جمهوري دهم مي پردازيم.

 

 

در انتخابات مجلس هفتم فضاي سياسي كشور عوض شده و برخي از تشكل‌هاي افراطي دانشگاهي در پي تحصن در پايان دوره مجلس ششم به تحريم انتخابات روي آوردند.

در اين ميان طيف‌هاي مذهبي دانشجويي در برخي مناطق وارد عرصه انتخابات شدند؛ به عنوان مثال در مشهد كانديداتوري سعيد جليلي بشدت مورد استقبال جوانان اين شهر قرار گرفت و با اينكه او در اين انتخابات پيروز نشد، اما تمرين مدل مشاركت جوانان در تبليغات اقناعي با محوريت مساجد و جمع‌هاي مردمي با هزينه ناچيز تجربه باارزشي بود.

رياست‌جمهوري نهم؛ بازگشت به حق طلبي، تبليغات خياباني اقناعي

در شرايطي كه هيچ يك از احزاب شناخته شده جريان اصولگرايي در انتخابات سال 84 از احمدي‌نژاد حمايت نكرده بودند، او با صداقت و ساده‌زيستي وارد ميدان شد و با شعارهايي چون عدالت اجتماعي خيلي زود توانست دل جوانان و بخصوص دانشجويان را بدست آورد و به اين ترتيب اقداماتي چون بحث‌هاي خياباني، روشنگري در شهرها و روستاهاي كشور و تبليغات چهره به چهره از سوي گروه‌هاي خودجوش مردمي و دانشجويي انجام گرفت.

اين اقدامات منجر به پيروزي محمود احمدي‌نژاد بر رقبايي شد كه ده‌ها برابر او هزينه تبليغاتي كرده بودند.

 

پس از رياست‌جمهوري محمود احمدي‌نژاد فضاي فعاليت سياسي در دانشگاه‌ها دگرگون شد و تشكل‌هايي چون دفتر تحكيم كه مدت‌ها با اتصال به شبكه قدرت از روحيه آرمان‌خواهي و عدالت‌طلبي جنبش دانشجويي فاصله گرفته بودند تا مرز فروپاشي پيش رفتند و تعدادي از افراد راديكال حاضر در آنها مانند علي افشاري، اكبر عطري‌فرد و فاطمه حقيقت جو يا به كشورهاي خارجي پناهنده شدند يا به بهانه ادامه تحصيل به آن سوي مرزها رفتند.

در اين شرايط تشكل‌هاي مذهبي دانشگا‌ه‌ها كه مدت طولاني به خاطر سياست‌هاي حاكم بر فضاي آموزش عالي كشور به انفعال كشيده شده بودند، بار جنبش دانشجويي را به دوش گرفتند و آن را به مسير اصيل خود بازگرداندند.

 

 

فضاي انتخابات رياست‌جمهوري دهم بشدت دوقطبي و سياست‌زده بود، از يك سو جريان‌ اصلاحات پس از مدت‌ها به اين جمع‌بندي رسيده بود كه تمام سرمايه سياسي و اجتماعي خود را براي پشتيباني از ميرحسين موسوي به كار گيرد و از سوي ديگر همه احزاب اصولگرا و بدنه مردمي آنها خواستار انتخاب مجدد محمود احمدي‌نژاد بودند.

 

اين فضاي دوقطبي شديد به دانشگاه‌ها نيز منتقل شده بود؛ از شور و حال برنامه‌هاي انتخاباتي كه در دانشگاه برگزار مي‌شد و بحث و جدل‌هاي طولاني طرفداران دو كانديدا با يكديگر معلوم بود كه انتخابات پرشوري در پيش است.

 

نشاط سياسي موجود در دانشگاه‌ها كه قابل مقايسه با انتخابات مجلس هشتم دو سال پيش از آن نبود، حكايت از حضور پرشور و پرشمار دانشجويان در انتخابات داشت، بخصوص كه برگزاري مناظره هاي تلويزيوني هم به اين جو پرنشاط كمك كرد تا آن كه در نهايت در 22 خرداد با مشاركت بي‌نظير مردم محمود احمدي‌نژاد پيروز انتخابات شد.

لازم به ذكر است، نقش و جايگاه جنبش دانشجويي در فتنه 88 نيز قابل توجه بود كه بررسي آن فرصت ديگري را مي‌طلبد.

به طور كلي جنبش دانشجويي مادامي كه در خط مشي عدالت‌طلبي و آرمان‌خواهي حركت كرده، توانسته نقش بي‌بديل خود را در مقام مطالبه‌گري و روشنگري انجام دهد، اما با نزديك شدن به قدرت و تاثيرپذيري از سوي گروه‌هاي سياسي ممكن است از جايگاه رفيع خود تا پياده‌نظامي احزاب پايين آيد.