6 دلیل ناتوانی ایالات متحده در حل بحران سوریه

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از سی. ان. ان، نزدیک به یک سال است که سوریه درگیر مسائل داخلی است و غرب می خواهد با همان روشی که با قذافی در لیبی رفتار کرد، دولت اسد را هم از حکومت برکنار کند، اما بدون شک شرایط در سوریه بسیار پیچیده تر و سخت تر از لیبی است؛ در سوریه تنوع قومی فراوان تری وجود دارد و تعداد بیشتری از بازیکنان خارجی، در آن درگیر هستند.

 

ترکیه مرز مشترک طولانی با سوریه دارد و خطر «ناسیونالیسم کردها» آنها را تهدید می کند، روسیه اسد را به عنوان آخرین دوست باقی مانده خود در خاورمیانه می بیند، عربستان سعودی دوست دارد اکثریت سنی در سوریه در قدرت باشند، عراق، اسرائیل و لبنان از هرج و مرج اجتناب ناپذیری که پس از سقوط اسد بوجود خواهد آمد، می ترسند و البته ایران سرمایه گذاری زیادی برای بقای اسد کرده است.

در نظر گرفتن همه این موارد، می تواند برای سیاستگذاران ایالات متحده که در حال خروج از دو جنگ پرهزینه هستند، بسیار حساسیت زا باشد.

 

در جایی که طرفداران مداخله نظامی، سوریه را لیبی یا کوزوو دیگری می بینند، بسیاری از آنها نیز شرایط آنجا را شبیه به عراق می دانند؛ این بدان معنی است که ایالات متحده اگر بخواهد برای تعقیب منافع و ارزش های خود به صورت یکجانبه عمل کند، موفق نخواهد بود؛ مثلاً تا زمانی که ترکیه مخالف ایجاد مناطق امن در طول مرز سوریه باشد، آمریکا نمی تواند نقشه های خود را عملی کند.

 

دولت اوباما برای حل مشکلات، به اشتباهاتی دست زده است که در حقیقت حل آن را سخت تر می کند؛ در اینجا به شش اشتباه دولت اوباما اشاره می شود:

 

1- دست کم گرفتن بشار اسد: اقدامات دولت آمريكا برای اینکه مطمئن شود مشکل سوریه جدی است، شتاب زده بود. اوباما یکی از اولین رهبرانی جهان بود که به صراحت خواستار خروج اسد از قدرت شد، اما در انجام این کار، بیش از حد در مورد میزان شانس کنار رفتن اسد از قدرت، خوش بینانه عمل کرد و در مورد ماندن یا رفتن اسد، بیش از حد ساده لوحانه تصمیم گرفت.

 

2- انتخاب سریع گزینه نظامی: بنا بر گزارش ها، پنتاگون گزینه های احتمالی برای اقدام نظامی ایالات متحده در سوریه را «دقیقاً» آماده کرده است.

3- نگرانی در مورد القاعده: جامعه اطلاعاتی آمریکا در مورد حضور مبارزان شعبه ای از القاعده که در عراق حضور دارند، نگران است؛ زیرا تصور می شود این گروه در پشت موجی از حملات بمب گذاری در دمشق و حلب قرار دارند؛ این نگرانی منطقی است.

 

هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمريكا این هفته مخالفان دولت را که بیشتر مردم عادی محافظه کار هستند، خطاب قرار داد و گفت: ما می دانیم رهبر القاعده [ایمن الظواهری] از مخالفان در سوریه حمایت می کند، آیا ما در سوریه از القاعده حمایت می کنیم؟ حماس در حال حاضر از اپوزیسیون حمایت می کند، آیا ما در سوریه از حماس حمایت می کنیم؟ اگر شما برنامه ریز نظامی هستید [واقعاً مخالف اسد هستید] چرا هیچ نشانه ای از مخالفت در شما وجود ندارد؟

 

4- عدم تعامل با متحدین اسد: اگر واقعا قرار است اسد از قدرت خارج شود، ابتدا باید ستون های نگه دارنده آن را متزلزل کرد؛ باید ایران و روسیه متقاعد شوند که سوریه پس از اسد کشوری خواهد بود که آنها می توانند با آن کنار بیایند.

5- نادیده گرفتن چین: حتی اگر فکر کنیم روس ها اسد را رها کنند، آیا در مورد چین نیز می توان چنین حرفی زد؟ چین در اقدامی هماهنگ با روسیه، تازه ترین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل در سوریه را وتو کرده، اما واشنگتن برای تعامل با پکن در مورد این موضوع تلاش کمی صورت داده است؛ حتی در کمک رساندن به عربستان سعودی برای کمک به مخالفان سوریه نيز تلاش زیادی نکرده است.

 

6- تمرکز انحصاری بر شورای ملی سوریه: دولت اوباما تا کنون از تعامل با رهبری ارتش آزاد سوریه در ترکیه خودداری كرده است. شاید چیزهای بیشتری در پشت صحنه در جریان باشد، اما ایالات متحده بوضوح انرژی خود را بر شورای ملی سوریه متمرکز کرده، اما آيا واقعاً به درستی معلوم نیست که این تبعیدیان نماینده مردم سوریه هستند یا خیر؟