باشگاه‌هاي بدنسازي يا بنگاه خريد و فروش داروهاي غير مجاز؟

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ گسترش ورزش همگاني از دغدغه هاي مسئولان ورزش و سلامت كشور است اما متاسفانه اين روزها ورزش هايي مانند بدنسازي، پروش اندام و ايروبيك گوي سبقت را از ساير ورزش ها ربوده اند و هر ساله بر جمعيت افراد حاضر در اين باشگاه ها افزوده مي شود.

نخستين نكته اي كه بايد به آن توجه شود اين است كه بدنسازي و پرورش اندام تنها ورزش همگاني نيست و جوانان مي توانند با فعاليت در ساير رشته هاي ورزشي در محيطي فرهنگي و اخلاقي ورزش كنند اما حالا كه علاقه مندي جوانان به اين رشته به هر دليلي بر ساير رشته ها فزوني يافته، بهتر است به مشكلات موجود در اين باشگاه ها اشاره شود.

امروزه استفاده از مواد نيروزا در ميان ورزشكاران و جوانان به شدت افزايش يافته و حتي ورزشكاران حرفه اي و ملي كه مدام تحت آزمايشات مختلف قرار مي گيرند نيز از خطر آن در امان نيستند و مسئولان تلاش مي كنند تا با آگاهي رساندن به مربيان و ورزشكاران عوارض و عواقب استفاده از اين مواد را گوشزد كنند.

نبايد از ياد برد كه برخي از رشته ها مانند وزنه برداري، دو و ميداني، پرورش اندام و بدنسازي بيش از ساير رشته ها در معرض دوپينگ قرار دارند و اگر نظارت كامل صورت نگيرد خطرات زيادي ورزشكاران را تهديد مي كند اما بايد ديد اين نظارت ها بر باشگاه ها در چه حدي است.

متاسفانه در اکثر باشگاه‌های بدنسازی اقدام به فروش داروهای غیرمجاز و مواد قلابی و تزریق آمپول‌های مضر به ورزشکاران مي شود و مربيان با وعده هاي دروغين و با سو استفاده از علاقه جوانان به داشتن اندامي به اصطلاح «آرنولدي» بدون گوشزد كردن مضرات اين مواد، جوانان را در مسير استفاده از آنها قرار مي دهند.

با وجودی که برخی از مکمل‌های بهداشتی و مواد مجاز در بدنسازي نياز است، اما بیشتر مسئولان باشگاه‌ها به خاطر سودجویی بیشتر موادی مانند آرد نخود و نشاسته را با مکمل غیربهداشتی وارداتی ترکیب می‌کنند و به ورزشکاران می‌فروشند.

در بسياري از موارد ورزشكار با اعتماد به علم مربي بدنسازي خود اقدام به استفاده از مكمل هاي غذايي مي كند و نه تنها به آرزوي خود نمي رسد بلكه با انواع خطرات از جمله اثرات سو بر جسم و روح، عقیم شدن و حتی مرگ رو به رو مي شود.

در برخي از موارد حتي كنار گذاشتن اين مواد براي ورزشكار غير ممكن است و اگر قصد ترك آن را داشته باشد دچار افسردگي و فشار عصبي مي‌شود و اين خلاء را تنها مواد مخدر مي‌تواند پر كند.

نكته قابل توجه اينجاست كه بیش از نصف باشگاه‌های بدنسازی بدون مجوز فعالیت می‌کنند و حتی مسئولان باشگاه‌هایی که با مجوز کار می‌کنند نیز داروهای غیرمجاز و نیروزا را به فروش مي رسانند.

 

اين درحالي است كه خانواده ها به گمان خود فرزندانشان را به يك محيط ورزشي فرستاده اند تا از خطرات اجتماعي از جمله اعتياد به انواع مواد مخدر در امان باشد اما درست در همين مكان هايي كه عنوان ورزشي را يدك مي كشند هزارن خطر در كمين فرزندانشان است.

براي حل اين مشكل نياز است تا بازرساني كه بر فعاليت باشگاه‌ها نظارت دارند از تخصص كافي برخوردار باشند تا ضعف‌ها و كمبودهاي باشگاه‌ها را به خوبي شناسايي كنند و آن‌ها را به سمت استاندارد كردن تجهيزات خود سوق دهند به علاوه نيز خانواده ها بايد فرزندان خود را به سمت ورزش هاي كم خطر و سالم تر سوق دهند تا از خطرات فرهنگي و بهداشتي كه در باشگاه هاي بدنسازي ديده مي شود در امان باشند.