اوباما فکر می‌کند می‌توان با سخنرانی جهان را تغییر داد

به گزارش خبرنگار حوزه بین‌الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نشنال اینترست، تنها زمانی می توان گفت اوباما دارای سیاست خارجی خوب و محکمی بوده که ارزیابی خودمان را فقط محدود به مسائل امنیتی کنیم.

 

کتاب «تاریخچه انحراف» (bending history) که توسط سه نویسنده به نام های مارتین بروکینگز، لیبرتال کنت و مایکل اوهانلون نوشته شده است، فرصت خوبی برای نقد سیاست های اوباما بدست می دهد؛ با خواندن دقیق این کتاب به اين نکته می رسیم که انگار اوباما فکر می کند می توان با سخنرانی، جهان را تغییر داد.

نویسندگان اين كتاب استدلال می کنند که اوباما به امید بازسازی اعتبار بین المللی خود، بویژه در جهان اسلام، ترویج چندجانبه گرایی و تقویت همکاری با چین، پایان جنگ در عراق و افغانستان، شرکت در گفت و گو با ایران و تشویق به عدم گسترش سلاح های هسته ای، ایجاد صلح پایدار در خاورمیانه، تغییر آب و هوا و جلوگیری يا کاهش فقر جهانی پا به دفتر خود گذاشته بود.

 

اما آن طور که نویسندگان اشاره می کنند، از طرفی یک تنش اجتناب ناپذیر مابین حرف های اوباما و میل به فاصله گرفتن بنیادی از سیاست های دولت بوش وجود دارد و از سویی دیگر، غریزه اش برای حکومت کردن عملگرایانه را می توان مشاهده کرد.

 

سیاست خارجی اوباما بارها و بارها برای حل این تنش، آشکارا ترکیبی از رویکرد عملگرایانه رئالیست و نیز رویکرد مترقی آرمانگرایانه را برای شکل دادن به نظم نوین جهانی دنبال کرده است.
 

آنها به طور کلی معتقدند که او در حفاظت از منافع آمریکا منطقاً خوب عمل کرده است، اما اگر کسی بخواهد از دیدگاه ایجاد نظم نوین جهانی به عملکرد او بنگرد و در موردش قضاوت کند، خواهد گفت كه راه درازی در پیش دارد.
 

نویسندگان استدلال می کنند كه خروج آهسته نیروهای آمریکایی از عراق برای جلوگیری از کاهش ناگهانی نیرو و برای حفظ امنیت انتخابات عراق در سال 2010، قابل توجیه بوده و این از قبل برنامه ریزی شده بود.

 

بنابراین آنها نتیجه گیری کردند که اقدامات اوباما در عراق «دقیق، متفکرانه و موثر» بود، اما در حال حاضر، به نظر می رسد که دولت عراق متزلزل است، خشونت به طور قابل توجهی گسترش یافته، گرایش های غیردموکراتیک در حال افزایش بوده و نفوذ ایران نیز در این کشور در حال افزایش است.

 

نویسندگان کتاب در مورد افغانستان، این ایده را بشدت رد می کنند که اوباما از طرف ژنرال ها تحت فشار قرار داشته است؛ با این حال لازم به ذکر است که هدف اوباما در افغانستان به از بین بردن القاعده محدود بود.

 

استراتژی او در مبارزه با تروریسم این بود که یک دولت باثبات، دموکراتیک و موثر در این کشور (افغانستان)درست کند که با تروریسم درگیر شود؛ به بیان کوتاه، هدف او ملت سازی بود كه این استراتژی کاملاً شکست خورده است.

 

آنچه نویسندگان این کتاب در مورد سیاست خارجی اوباما به آن رسیده اند، این است که «در هیچ کجای سیاست خارجی اوباما شکافی گسترده تر از وعده های اوباما و عملکردش به مانند آنچه در خاورمیانه رخ داد، وجود نداشته است»؛ این ارزیابی بر مذاکرات اسرائیل و فلسطین متمرکز شده که اوباما در آن اشتباهات متعدد تاکتیکی انجام داده و به علت فقدان یک راهبرد (استراتژی) صحیح، این اشتباهات به این وضعیت بسیار دشوار کنونی منجر، و به این مطلب اشاره شده که قبل از اوباما، دو طرف حداقل با هم گفت و گو می کردند.

آن طور که در این کتاب آمده، سردرگمی استراتژیک دولت اوباما در هیچ جایی بیشتر از روابطش با چین مشهود نیست و به اذعان نویسندگان، یک شکست کامل محسوب می شود؛ از یک طرف اوباما به دنبال این است که چین را متقاعد کند که یکی از مسئولان در حفظ نظم جهانی است و از سوی دیگر، برای مهار چین، بشدت هند را به سمت برقراری توازن با پکن سوق می دهد و در تمرینات نظامی با همسایگان چین شرکت می کند که نتیجه نهایی آن هم رشد بی اعتمادی بین دو قدرت است.

 

در زمینه انرژی و تغییرات آب و هوایی نیز عملکرد اوباما ناامید کننده دانسته شده است و نویسندگان رویکرد جهانی اوباما به سوی فقر و به قول خود او «دو برابر شدن کمک های خارجی» را غیرواقعی خوانده اند.